Is de God van de Bijbel en die van de Qorân dezelfde?

Verschenen in POSITIEF nr. 404 – SEPTEMBER 2010

​Als je deze vraag stelt aan volgelingen van de Heer Jezus zullen de meesten misschien wel antwoorden: "Natuurlijk, want er is maar één ware God!" Toch zal de meerderheid van de ontwikkelde moslims of imams stellig antwoorden: "Neen, helemaal niet!" 
 
Ook krijg je in christelijke bladen vaak te lezen dat er drie Abrahamitische religies zijn: met name jodendom, christendom en islam ... - Steunen zulke uitspraken wel op bijbelse en historische feiten? 
 
1. Is Mohammed een bijbelse profeet? 
 
Toen Mohammed in het begin zijn Qorân opstelde was hij nog overtuigd dat hij als profeet door de God van Abraham, lzaak en Jakob geroepen was om op te treden in de rij van geïnspireerde bijbelse profeten. De eerste chronologisch-geordende 40 korte hoofdstukken (soera's) van de Qorân doen zeer bijbels aan en kunnen meestal door christenen meegebeden worden. Vervolgens heeft de Arabische profeet lange stukken bijbels materiaal, meestal langs mondelinge weg, opgepikt en naar eigen inzicht verwerkt. Zo mag men zeggen dat wel 65 procent van zijn heilig boek in mindere of meerdere mate verwant is met tal van teksten uit de Bijbel; vooral dan die uit het Oud Testament, heel wat minder uit het Nieuw Testament. Wel zijn er daarnaast een aantal naïeve apocriefe rabbijnse of andere verhaaltjes uit de derde of vierde eeuw na Chr. in de Qorân terecht gekomen die in de tijd van Mohammed in het Midden-Oosten onder Joden en Christenen overal doorverteld werden. De vele Joden in Arabië waren echter niet ervan te overtuigen dat, na 7 eeuwen van grote stilte, er weer een echte bijbelse profeet zou zijn opgestaan, een Arabier nog wel met boodschappen uitsluitend in het Arabisch! Een zogenaamde profeet van de God van Abraham, lzaak en Jakob die niet eens de schriftelijk overgeleverde heilige teksten letter voor letter overnam, zoals de joodse kopiisten dat altijd al gedaan hadden. De Joden verwierpen bijgevolg de Qorân categoriek. Maar dat was dan ook de reden waarom de Joden in de loop van de jaren van langsom meer als potentiële vijanden van Mohammeds religie, de islam, beschouwd werden. In de laatste chronologisch-geordende en op elkaar volgende hoofdstukken van de Qorân tekent zich deze akelige joods-vijandige evolutie heel duidelijk af. 
 
2. Hoe kwam de stad Jathrib aan de naam "Medina"? 
 
De Arabische karavaanstad Jathrib - 300 km ten noorden van Mekka - was in feite een centrum van Joodse handelaars. Drie grote rijke joodse stammen woonden er sinds verschillende generaties. Ze hadden daar en in de omgeving kantoren, plantages en opslagplaatsen; en ze beschikten over veel kamelen. De Arabieren vormden er het armste deel van de bevolking. Op hun pelgrimsreizen naar de Ka'ba te Mekka - een pantheon van Arabische en andere afgoden - namen enkele Arabieren uit Jathrib contact op met Mohammed en zijn volgelingen. Zij boden, als nieuwe bekeerlingen tot de islam, de profeet Mohammed een veilige toevlucht in hun stad aan. Uit Mekka verdreven, verhuisden Mohammed en een geducht legertje volgelingen daarop inderdaad naar Jathrib. Daar kregen ze al heel gauw het bestuur van de stad in handen. Mohammed vond het nu, om een of andere reden, nodig twee van die drie rijke joodse stammen uit te wijzen, wel met achterlating van al hun bezittingen. Deze vielen aldus gratis in handen van de moslims. Toen Mohammed en zijn leger echter te Jathrib belegerd werden door de vijandige legers uit Mekka, verkoos de derde joodse stam neutraal te blijven, en Mohammed dus in deze beslissende oorlog geen hulp aan te bieden. Dat zou hun duur te staan komen. De legers van de profeet behaalden bij toeval de overwinning en de derde joodse stam werd nu opgeruimd: 800 familievaders werden omgebracht en hun vrouwen en kinderen werden op de slavenmarkten verkocht. De stad Jathrib kreeg definitief een nieuwe welsprekende naam: "Medinat al Navi" d.w.z. "de Stad van de Profeet"! 
 
3. Allah is de God van Ibrahim en Ismaël? 
 
Van die tijd af werden bepaalde teksten van de Qorân zo uitgelegd dat ze de Bijbel totaal tegenspraken, zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament. Ibrahim had zogenaamd niet zijn zoon lzaak willen opofferen aan zijn God, maar wèl zijn eerstgeboren zoon Ismaël! Dat was echter voor Joden een erge verdraaiing van de feiten! Sinds de verwoesting van hun Heilige Tempel konden Joden immers geen zondeoffers meer brengen, maar de schriftgeleerden verklaarden, reeds eeuwen lang, dat alle zonden van de Joden vergeven werden dankzij het bekende "Offer van lzaak"! Dat werd nu op grond van verzen uit de Qorân geloochend ... Anderzijds beschouwden Christenen juist dit "Offer van lzaak" als een voorafbeelding van het Kruis-Offer van Jezus Messias, dat alle zonden wegneemt. Ook dàt werd nu door de Qorân tegengesproken: Isa al Masih werd niet gekruisigd, maar na een aantal wonderen verricht te hebben door Allah ten hemel opgenomen ... Trouwens de joodse profeet Mozes had niet naar Jezus Messias verwezen als zijn verre opvolger - "een Mens zoals hijzelf" - maar zogenaamd naar de komst van de Arabische profeet Mohammed, tweeduizend jaar later. En Isa al Masih had niet beloofd spoedig de Heilige Geest te zenden, maar welbepaald na 1600 jaar ... de profeet Mohammed. 
 
Zo werd de houding van de profeet Mohammed eveneens ten opzichte van de Christenen, in de latere hoofdstukken van de Qorân, steeds maar negatiever. Christenen begingen volgens hem nog de ergste zonde van al, want ze vereerden drie goden, en lasterden daarmee Allah en de islam ... 
 
4. Wie was Ismaël eigenlijk? 
 
Hij was, volgens de Bijbel, de eerste zoon van Abraham, en wel gewonnen bij de Egyptische - en dus Chamitische! - slavin van zijn vrouw Sarah. Ismaël trouwde naderhand met een Egyptische vrouw en had 12 zonen bij haar. Deze waren dus voor drie vierden Chamitisch en voor één vierde Hebreeuws. Toch beweerden de Arabische moslims dat de Arabieren - langs Ismaël! - afstamden van Ibrahim, en dat het alléén deze aartsvader was die de ware godsdienst, de islam, beleden had. Joden en Christenen daarentegen verkondigden, volgens de islam, een verderfelijke menselijke leer die de uit de hemel stammende goddelijke Qorân op alle punten tegensprak. Ibrahim had namelijk, samen met Ismaël - en 2600 jaar geleden? - de heilige Ka'ba te Mekka gebouwd en, toen er eens afgoden in terechtgekomen waren, hem weer gereinigd. 
 
5. Werd er van in het begin geëvangeliseerd onder de heidense Arabieren? 
 
Er wordt wel eens beweerd, door christen schrijvers van gelovige artikelen, dat de christen kerken in het Midden-Oosten verwaarloosd hadden het Evangelie naar de Arabieren te brengen, zodat deze eigenlijk geen andere keuze hadden gehad dan moslims te worden. Dat strookt echter helemaal niet met de historische feiten. Er waren reeds Arabieren op het eerste christelijk Pinksterfeest te Jeruzalem in het jaar 30 na Christus. Paulus evangeliseerde van het jaar 36 tot 38 te Damaskus en in Arabia evangeliseerde Felix. Vanuit het christen Ethiopië waren er in Jemen (Zuid-Arabië) kloosters en abdijen gesticht. Toen Mohammed alle Arabische stammen dwong tot de islam over te gaan, vonden de Arabische monniken in Jemen het veiliger tijdig zelf hun onderwerping aan het gezag van de profeet te komen aanbieden. Ze smeekten daarbij om hun christelijk Geloof en levenswijze te mogen behouden. Maar in de Qorân staat vermeld dat kloosters of abdijen geen stichtingen van Allah waren, maar wel een valse interpretatie van "het Boek", d.i. de Bijbel; en zo werd er gesuggereerd dat ze uit den boze waren. 
 
Mohammed trouwde met een rijke weduwe, Chadidjah, die misschien wel christen of joods was. Ze geloofde stellig dat haar man een bijbels profeet was. Zolang zij leefde nam hij geen andere vrouw. Na haar dood liet de Qorân aan elke man 4 echtgenoten toe. De profeet zelf nam, met een speciale toelating van Allah, een hele reeks vrouwen; wel in de hoop een zoon en erfgenaam te zullen krijgen. Dat gebeurde echter niet. De Sjiïeten onder de moslims opteerden daarom voor de echtgenoot van Mohammeds eigen dochter Fatima; de Soennieten verkozen echter een andere kalief. (Vandaar de eeuwenlange onverzoenlijke, vaak bloedige vijandschap ... ) De neef van Mohammeds eerste vrouw was een uitgesproken christen, die in het begin ook nog in de profetische roeping van Mohammed geloofde. Toen hij echter begon vast te stellen dat de Qorân steeds verder afweek van de bijbelse waarheden, en Mohammed alsmaar vijandiger optrad tegen Joden en Christenen, haakte hij voorgoed af. 
 
6. De Bijbel en de Qorân? 
 
De Qorân verbiedt het gebruik van alcoholische dranken, dus ook van wijn. De Joden konden sinds oeroude tijden geen Pelgrimsfeest of geen Sabbath vieren zonder de vreugdewijn! Zo mochten moslims nooit meer sympathiseren met de feestvierende Joden zonder de Qorânvoorschriften te overtreden ... De Heer Jezus stelde echter op basis van de Joodse Pesachviering zijn Heilig Avondmaal of Eucharistieviering in, waarbij  het matzah-brood Zijn Lichaam aanwezig stelde, en de verdunde wijn, Zijn Bloed. Jezus gaf bovendien aan zijn volgelingen de opdracht dit Dankfeest tot in eeuwigheid te blijven vieren, tot herinnering en aanwezigstelling van zijn Kruis-Offer! Door de Qorân werd bijgevolg zowel aan het joodse Sabbathfeest als aan de christelijke Eucharistieviering een ... zondig karakter toegeschreven. Trouwens "Allah heeft geen Zoon!"; hij kent dus ook geen Bruidegom en geen Bruid; hij viert bijgevolg ook geen Bruiloft met zijn onderdanen. 
 
Heel de Bijbel werd pas laat in het Arabisch vertaald (rond het jaar 900, zegt men), maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen Bijbelverhalen en zelfs geschreven letterlijke Bijbelteksten in het Arabisch in omloop waren. Mohammed was blijkbaar maar al te goed op de hoogte van de inhoud van tal van Bijbelboeken. Toch wijkt hij daarin ver af van de ware bijbelse Heilsboodschap, bij zoverre dat moslims nu op grond van de Oorân kunnen beweren dat de Joden en de Christenen de teksten verkeerd geïnterpreteerd, verdraaid of zelfs ... vervalst hebben! Wie, omgekeerd, het waagt te beweren dat de Bijbel het correct Woord Gods is, en de Qorân het product van een selfmade profeet, werd ervan beschuldigd dat hij niet alleen de Qorân en de profeet, maar zelfs de islam en Allah lasterde ... En dààrop staat in veel islamitische landen de doodstraf. 
 
7. Is Jeruzalem wel de derde stad van de islam, en bovendien de stad van "de Palestijnen"? 
 
Jeruzalem is, volgens een interpretatie van één vaag Qorânvers, de "verre stad" vanwaar ooit Mohammed te paard naar de hemel reisde. En daar werd hij dan door Ibrahim geprezen. Niet te verwonderen dat de kalief van de moslims - "Omar" zegt men - al heel gauw op het Tempelplein te Jeruzalem een beroemde moskee en "de Koepel over de Rots" liet bouwen. Dat maakte dat de Joden in de onmogelijkheid gesteld werden ooit nog hun Tempel weer op te bouwen, zoals velen van hun profeten dat nochtans aangekondigd hadden. 
 
Is Jeruzalem nu een stad van de Palestijnen? - De juiste vraag is echter: Zijn de huidige Palestijnen wel Arabieren? Ze spreken na zoveel eeuwen islamitische bezetting wel Arabisch. Maar wat gebeurde er met de Grieks-sprekende bevolking die naar de Romeinse provincie "Palestina" verhuisde, nadat in het jaar 135 na Chr. de Joden de toegang tot het Land hunner vaderen ontzegd werd? Werden deze Grieken verdreven, of langzamerhand uitgeroeid? Of werden ze verplicht hun kinderen naar de Qorân-scholen te sturen en Arabisch te leren? Werden ze zo in de loop van een paar eeuwen totaal geïslamiseerd? Zoals dat trouwens niet alleen in Palestina, maar eveneens in de andere landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika gebeurde ... 
 
8. Hoe tolerant was de houding van de opeenvolgende dynastieën van de kaliefs? 
 
De eerste moslimdynastie, die van de Ommajaden, was nog betrekkelijk tolerant, maar toen de dynastie van de Abbasieden rond 750 na Chr. de macht in handen kreeg, en - op één na! - alle Ommajadische sjeiks vermoordde, trad de Moslim-overheid overal veel strenger op. Het werd tenslotte bijna onmogelijk voor de pelgrims uit Europa om de heilige plaatsen in het Joodse Land - nog steeds "Palestina" genoemd - te bezoeken. De Egyptische dynastie van de Fatimiden was zo mogelijk nog fanatieker. In het jaar 1009 na Chr. vernietigden zij te Jeruzalem het Heilig Graf, want Isa al Masih was niet gekruisigd, daar niet eens begraven en dus ook niet uit lijkwade en graf opgestaan ... 
 
En tenslotte kwamen de Ottomaanse sultans aan de macht. De Turken of Seldsjoeken waren nog oorlogszuchtiger. Het Christendom werd in het Midden-Oosten, op weinige plaatsen na, bijna totaal opgeruimd. De stad Konstantinopel werd, na eeuwenlange oorlogen tegen de Byzantijnse keizer, in 1453 veroverd, en de bevolking reeds de eerste dag van de bezetting grotendeels uitgemoord. En de Hagia Sofia, de "Heilige Wijsheid", het centrale kerkgebouw van de orthodoxe wereld, werd onmiddellijk in moskee veranderd. In de volgende eeuwen kwam het grootste deel van de Balkan in Turkse handen, en tot tweemaal toe belegerden ze de stad Wenen ... De eerste maal in 1529; de tweede maal nog in 1683! 
 
Voor 1914-18 was de bevolking van Turkije nog voor 15 procent christen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden alle christen Armeniërs die niet op tijd het land ontvlucht waren, netjes opgeruimd. Het aantal Christenen in Turkije bedraagt heden ten dage nog 0,01 procent ... 
 
Hoe kan Allah dan nog dezelfde God genoemd worden als Die van de Bijbel? - Alleen aan een niet goed voorgelichte massa naïeve - zeg maar onwetende en zogenaamd "heel tolerante" - Christenen kan men zoiets wijsmaken! 
 
Wel is het zo dat, in de meeste Arabische vertalingen van de Bijbel, de woorden "JaHWeH", "God" en "Heer" vertaald worden door het woord "Allah". En dat zorgt natuurlijk voor enige verwarring bij de christen lezers. Een betere Arabische woordkeuze zou geweest zijn "al llah", dit betekent "dé (ware) God" (Gr. ho Theos). 
 
Oktaaf Boie, 
Lic. Germ. Filologie, Lic. Oosteuropese Taalkunde & Geschiedenis 
Noorweegse Kaai 41, 8000 Brugge