De wonderen van Aleppo

Verschenen in POSITIEF nr. 469 – FEBRUARI 2017

​De vrienden van Rami proberen hem over te halen mee te gaan naar de kerk. Het is de meimaand. Het lijkt hem helemaal niks, hij in de kerk?? Maar het argument van zijn vrienden is heel overtuigend: 'De kerk zit vól met leuke meisjes!'. Dus gaat hij mee. Samen met zijn vrienden zit hij achterin de kerk en laat zijn keurende blik glijden over de meisjes in de volle kerk. Dat gaat zo dagen door. Maar dan opeens, als hij op een dag de kerk binnen loopt, zitten er alleen nog maar een paar oude besjes in de banken. Wat is dit ?? Hij vraagt opheldering aan de pastoor. 'Ja jongen', zegt deze, 'De meimaand is voorbij ... '. Opeens voelt Rami een soort heilige verontwaardiging in hem opkomen. Nu de meimaand voorbij is, laat iedereen de Heer en Zijn moeder maar alleen?? Hij kan het niet geloven en neemt de beslissing om voortaan, als het maar enigszins mogelijk is, iedere dag de Mis bij te wonen.
Jaren later wordt Rami in Aleppo ontvoerd. Met een paar vrienden heeft hij een bedrijf, en het zijn deze 'vrienden' die hem nu ontvoerd hebben. Om geld te eisen, zodat er wapens gekocht kunnen worden. Om hem over te halen moslim te worden. Rami zit in een kamer, vastgebonden op een stoel. Voor de deur buiten een bewaker. Rami bidt voortdurend de rozenkrans en het gebed tot de H. Michael. Hij zoekt naar een manier om te ontsnappen, hij bidt ervoor, vraagt God en Maria om hem te helpen. Opeens krijgt hij een ingeving om de bewaker kwijt te raken. Hij begint te roepen dat hij zo'n hoofdpijn heeft en medicatie nodig heeft . Hij schreeuwt net zolang tot zijn bewaker het beu is en een aspirine gaat halen. Rami hoort zijn voetstappen weg sterven. En nu? Hij bidt met de moed der wanhoop en tot zijn verbazing blijken de koorden die hem vastbinden opeens los te zitten. Hij kan uit de stoel loskomen! Hij loopt naar de deur en doet die voorzichtig open. Aan het eind van de gang ziet hij licht. Gelukkig, denkt hij, ik zit niet ergens onder de grond . Hij loopt snel de gang door richting dat licht - om te ontdekken dat hij zich op de tweede verdieping van een gebouw bevindt... Hij ziet dat hij geen keus heeft, hij stapt over de balkonreling en springt...
Kort daarna gaan onze zusters met onze priesters bij hem op bezoek in het ziekenhuis. Hij vertelt hen over het wonder van zijn ontsnapping. Ze grappen een beetje dat de H. Michael hem wel vleugels had mogen geven, maar iedereen is al lang blij dat Rami terug is en leeft.
De zusters horen veel van dergelijke getuigenissen van de christenen in Aleppo. Veel verhalen die niet goed aflopen, maar ook veel wonderbaarlijke reddingen en ontsnappingen, vaak op voorspraak van Maria. De christenen lijden veel, erg veel, maar ze worden ook sterker in hun geloof. Aleppo was een relatief welvarende stad en de christenen hadden relatief veel vrijheid. Er zijn dertigers in de geloofsgemeenschap die goed geld aan het verdienen waren met hun bedrijven. Nu zijn ze alles kwijt. Er heerst een enorme armoede, er is gebrek aan alles. De bombardementen zijn zo erg, dat ze er het Arabische woord voor 'regenen' voor zijn gaan gebruiken: hoeveel heeft het dit weekend bij jullie geregend?, vragen de studenten elkaar op maandag. Het gaat vaak non stop door. Iedere keer is het afwachten waar de lege plekken in de kerkbanken vallen. Midden in deze ellende zien de zusters hoe de christenen, en ook heel duidelijk de jongeren met wie ze vooral werken, hun geloof steeds serieuzer nemen. De situatie waarin ze verkeren, drukt ze met hun neus op waar het nu eigenlijk om gaat in dit leven, wat werkelijk van belang is en wat niet.
Iedere ademtocht is voor hen een geschenk van God, iedere morgen dat ze wakker mogen worden een cadeau van Hem die Heer van het leven is. Als de zusters met de meiden die in hun studentenhuis aan hun zorg zijn toevertrouwd op een nacht moeten vluchten omdat de dreiging van IS opeens heel dichtbij komt, zoekt een studente nog naar haar studieboeken (een tasje met het hoognodige hebben ze altijd al klaar staan aan hun voeteneinde, voor het geval dat). De zuster maant haar op te schieten. 'Ja maar', zegt ze, 'Als we dit overleven heb ik binnenkort een examen!'. Ze blijven aan de toekomst denken, ze blijven zich inzetten door die toekomst, door te vragen de universiteit te openen nadat de eerste dagen van oorlog achter hen liggen en het er niet op lijkt dat het snel voorbij zal zijn, door te studeren bij kaarslicht in een koude winteravond, door examens te doen, door af te studeren onder het geluid van bominslagen.
Als na die vlucht alles toch in orde blijkt en de zusters met de studentes naar huis terug kunnen, spreken ze met elkaar over wat er gebeurd is. 'Waren jullie bang?' vragen ze hen. 'Ja', zegt er één, 'Bang om met lege handen voor God te verschijnen'. Niet bang om te sterven, nee, dat zijn ze niet. Maar wel bang om met lege handen voor God te verschijnen ...
Denken ze daar dagelijks aan de dood, aan sterven? Nee, zegt een zuster in een interview. Niet dagelijks, maar meerdere keren per dag. En toch gaat het leven door - en dat is misschien wel het grootste wonder van Aleppo. De zusters en paters proberen samen met de gelovigen zoveel mogelijk het parochieleven doorgang te laten vinden, met de dagelijkse H. Mis, processies, retraites, sport en spel met de jeugd en jongeren, huisbezoeken, etc. Het bemoedigt de gemeenschap dat ze bij hen blijven in de hartverscheurende omstandigheden van de voortdurende oorlog. Als een zuster er even uit gaat om haar familie aan de andere kant van de wereld te bezoeken, vraagt ze de parochianen wat ze aan de mensen buiten zal vragen voor hen. Het antwoord is: 'Gebed. Laten ze voor ons bidden, dat we als christenen mogen sterven. En laat ons bloed niet vergeefs vergoten worden.' Het getuigenis van de christenen in Aleppo is er één die ons in het hart mag raken, en ons de vraag stelt hoe sterk wij in ons geloof staan. Zijn wij er, net als zij, iedere dag klaar voor ons leven terug te geven aan de Heer, mocht Hij dat zo beschikken? Laten we in ieder geval voor hen bidden, zoals ze dat vragen, en ook voor onze eigen geloofsgemeenschappen, opdat het bloed van de martelaren van onze tijd veel vruchten mag voortbrengen.
Zr. Maria luxta Crucem SSVM
 
Zr. Maria luxta Crucem SSVM is sinds 2009 lid van de congregatie van de Dienaressen van de Heer en van de Maagd van Matará, sinds 2015 eeuwig geprofest. Na haar opleiding binnen de congregatie in Italië was ze enkele jaren assistent in het generaal huis in Rome. In 2012 werd ze benoemd als overste van de communiteit H. Adolfina in Heiloo.
Voor u gelezen in "Kringblad, jg. 25, nr. 3, 2016 van het Sint-Janscentrum in 's-Hertogenbosch.