Heilige Eucharistie in het nieuwe jaar des Heren 2017

Verschenen in POSITIEF nr. 469 – FEBRUARI 2017

Sommige pastors menen dat ze de mensen tot kerkgang kunnen verleiden door de H. Mis telkens maar weer vrolijker, fraaier, langer, korter, eenvoudiger of ingewikkelder te maken. Dat is goed bedoeld, maar ik meen dat dit ook een grote vergissing is. De liturgie van de Kerk staat in een eeuwenoude behoudende traditie. Die behoudzucht heeft een goede reden. Gelovigen gaan niet naar de kerk om vermaakt te worden, maar willen iets vertrouwds voorgeschoteld krijgen. Dat werkt namelijk het beste als je een sacrament wilt ontvangen, je schuld wilt belijden, je geloof wilt belijden of gebeden wilt opzenden. Ervaring leert dat zoiets het beste werkt, wanneer je er niet meer bij hoeft na te denken. Ik pleit niet voor hersenloosheid, maar voor weldoordachte liturgie. Als je bij elke zin moet denken: waar gaat dit nou weer over, hoef je weinig devotie te verwachten. Zolang je bij je stapjes nadenkt, als je ze nog moet tellen, ben je niet met dansen bezig, maar met dansles. Als je bij tennissen bij elke bal moet bedenken dat je in moet stappen, tijdig de achterzwaai in moet zetten, en nog vijf andere dingen, ben je niet echt aan het tennissen. Dat ben je pas als dit allemaal zonder nadenken gebeurt. De ideale mis zou een mis zijn die haast buiten je bewustzijn om gaat; je aandacht zou uitgaan naar God. Is dat niet uiteindelijk de bedoeling van liturgie? Daarom houd ik zo van de vaste structuur die de H. Mis kenmerkt, zodat je zelfs aan de andere kant van de wereld, waar je de taal niet verstaat, toch de mis goed kunt volgen.
​
De H. Mis doet mij telkens weer beseffen dat ik tekort schiet. Dat is niet iets om somber van te worden. Integendeel, het doet mij goed om dat te erkennen om vervolgens te mogen ervaren dat God het goed met mij voor heeft. Dat blijkt elke mis weer uit de schriftlezingen van die dag en Hij stimuleert mij om mijn talenten te gebruiken. De preek geeft de gelegenheid om het aloude Evangelie bij de dag van vandaag te brengen en concreet te maken. Het Eucharistisch gebed verwoordt enerzijds heel concreet het onvoorstelbaar grote offer dat Jezus voor ons bracht, en tegelijkertijd neemt het je mee in het grote mysterie. Dat is niet iets om je hersens over te pijnigen, maar om je door mee te laten nemen en je de kans te geven je geloof in de liefhebbende God te laten groeien. De laatste woorden van de Mis zijn: lte, missa est. Dat betekent niet: 'Ga, de mis is afgelopen', maar: Ga, je wordt er op uitgestuurd. Kortom, nadat je je handen hebt gevouwen is het nu de bedoeling dat je je handen uit de mouwen steekt en werk maakt van je geloof. Dat zal anderen goed doen, en het geeft jezelf een gelukzalig gevoel. Dat maakt de H. Mis tot een prachtig cadeau. Maak er in 2017 een mooie 'gewoonte' van dit geschenk elke zondag dankbaar aan te nemen. Dan wordt het hoe dan ook een gezegend nieuw jaar.
 
+ Rob Mutsaerts
 Hulpbisschop 's-Hertogenbosch.