Katholieke Kerk verenigd in het "Credo" te Rome

Verschenen in POSITIEF nr. 470 – MAART 2017

​Katholieke Kerk: kardinalen, bisschoppen en priesters
verenigd in het "Credo" te Rome
 
Het gezongen "Credo" was het sterkste moment van de ontmoeting op 5 december bij de Stichting Lepante. Ongeveer 150 personen, waaronder meer dan 80 priesters, religieuzen en seminaristen, waren aanwezig en verzameld rond de kardinalen Walter Brandmüller en Raymond Leo Burke, de bisschoppen Andreas Laun en Athanasius Schneider om de conferentie van laatstgenoemde bij te wonen over de niet verhandelbare grootsheid van het christelijk huwelijk.
 
In zijn tussenkomst herinnerde Mgr. Schneider hoe de apostelen en hun opvolgers - op de eerste plaats de Romeinse Pausen, opvolgers van Petrus- vanaf het begin van de Kerk de niet verhandelbare doctrine/leer van het Mensgeworden Woord over de heiligheid en de onverbreekbaarheid van het huwelijk steeds zorgvuldig hebben bewaard en trouw hebben doorgegeven. Dit zelfs in de pastorale praktijk. Deze leer van Christus wordt uitgedrukt in de volgende bevestigingen van de apostelen: "Dat het huwelijk door allen wordt geëerd en het echtelijk bed vrij is van smet, want God zal de onbeschaamden en echtbrekers oordelen”  (Hebr. 13, 4) en “aan wie gehuwd zijn, beveel ik, niet ikzelf maar de Heer, dat de vrouw zich niet scheidt van haar man; als ze gescheiden is, dat ze blijft zonder te huwen of dat ze zich met haar man verzoent en dat de man zijn vrouw niet verstoot". (1 Kor. 7, 10-11) Deze door de Heilige Geest geïnspireerde woorden werden altijd afgekondigd/verklaard door de Kerk gedurende 2000 jaar. Ze diende als indicatie die verplicht en als onmisbare norm voor de sacramentele discipline en het praktische leven van de gelovigen". "Bijgevolg" - vervolgde Mgr. Schneider "heeft de Kerk, volgens de goddelijke en menselijke logica, niet de bevoegdheid toe te stemmen tot samenwonen buiten een geldig huwelijk, ook al zou het stilzwijgend zijn, en zo deze echtbrekende personen toe te laten tot de heilige communie. Een kerkelijke overheid die deze regels of pastorale oriëntaties afkondigt door zo'n toelating te voorzien, matigt zich een recht aan die God hem niet heeft gegeven. Een begeleiding en pastorale onderscheiding die aan echtbrekende personen (die men gescheiden hertrouwden noemt) de goddelijk vastgelegde verplichting om te leven in onthouding als conditio sine qua non om toegelaten te worden tot de sacramenten niet voorstelt, openbaart zich/ontpopt zich in werkelijkheid als een arrogant klerikalisme. Want er is geen klerikalisme dat meer farizeïsch is dan deze die zich goddelijke rechten aanmatigt".
 
Vervolgens herinnerde Mgr. Schneider dat "de eerste grote zonde van de geestelijkheid deze was van de grote priester Aaron, toen hij bezweek voor de onbeschaamde vragen van de zondaars en hen toeliet het afgodsbeeld van het gouden kalf te vereren. (cf. Ex. 32,) In dit concrete geval verving hij het eerste gebod van de Decaloog van God, namelijk de wil en het woord van God vervangen door de zondige wil van de mens. Aaron rechtvaardigde zijn verbitterde daad van klerikalisme door zijn toevlucht te nemen tot barmhartigheid en begrip voor de eisen van de mensen. De Heilige Schrift zegt op dit vlak: "Mozes zag dat het volk overgeleverd was aan verwarring, want Aaron had ze in deze verwarring gelaten, blootgesteld om spot te worden van zijn vijanden". (Ex. 32, 25)
 
Deze eerste klerikale zonde hernieuwt zich vandaag in het leven van de Kerk. Aaron had de toelating gegeven om te zondigen tegen het eerste gebod van de Decaloog en te kunnen sereen en blij te blijven in deze zonde en dit zo goed dat de mensen dansten. Het ging in dit geval om een vreugde in de afgodendienst: "Het volk zat neer om te eten en te drinken; daarna stonden ze op om zich te vermaken". (Ex. 32, 6) Ten tijde van Aaron ging het om het eerste gebod. Op onze dagen vervangen meerdere leden van de geestelijkheid, zelfs onder de hoogst geplaatsten, het zesde gebod door de nieuwe afgoderij van de seksuele praktijk tussen personen die niet geldig gehuwd zijn. In zekere zin is het het gouden kalf dat vandaag vereerd wordt door leden van de geestelijkheid. De toelating van deze personen tot de sacramenten, zonder hen te vragen om te leven in onthouding als conditio sine qua non, komt eigenlijk neer op het toelaten om het zesde gebod niet te onderhouden. En deze kerkmensen, zoals nieuwe "Aerens", maken deze mensen rustig door te zeggen dat ze sereen en blij kunnen zijn; in blijdschap verder kunnen doen met de praktijk van het echtbreken. Dit op grond van een nieuwe "via caritatis" (weg/leven van/uit liefde) en het "moederlijke" aspect van de Kerk. Ze kunnen zelfs de eucharistie ontvangen. Door zo'n pastorale oriëntatie maken de nieuwe "Aerens" van de geestelijkheid het katholieke volk tot spot van zijn vijanden, van de ongelovige wereld zonder moraal. Zij kunnen bijvoorbeeld zeggen:
 
• In de katholieke Kerk kan men een nieuwe partner vinden naast zijn echtgenoot en het samenwonen met hem wordt in de praktijk toegelaten.
 
• In de katholieke Kerk is dus een zekere polygamie aanvaard.
 
• In de katholieke Kerk kan het onderhouden van het zesde gebod van de Decaloog, dat onze moderne, ecologische en verlichte/verstandige maatschappij haat, gewettigde uitzonderingen toelaten.
 
• Het principe van de morele vooruitgang van de moderne mens, waarvan men de legitimiteit van de seksuele daden buiten het huwelijk moet aanvaarden, is uiteindelijk op een stilzwijgende/vanzelfsprekende/impliciete manier erkend en aanvaard door de katholieke Kerk die steeds achteruitgaand is geweest, star en vijand van de vreugde van de liefde en van de morele vooruitgang van de moderne mens".
 
Na talrijke voorbeelden te hebben aangehaald van weerstand van trouwe katholieken, zoals de dertien "zwarte" kardinalen, door Napoleon beroofd van de kardinale tekens omdat ze de onregelmatigheid van zijn huwelijk met Joséphine de Beauharnais niet hadden erkend, besloot Mgr. Schneider met deze woorden: "Mocht de Heilige Geest in alle leden van de Kerk - van de eenvoudigste en nederigste gelovige tot de Paus- steeds meer moedige verdedigers opwekken van de waarheid van de onverbreekbaarheid van het huwelUk en de onveranderlijke praktijk van de Kerk in deze materie. Zelfs indien zo'n verdediging riskeert bij hen aanzienlijke persoonlijke vooroordelen te veroorzaken. De Kerk moet zich meer dan ooit bezighouden met het verkondigen van de huwelijksleer en de pastoraal van het huwelijk, zodat in het leven van de echtgenoten en speciaal in het leven van hen die men hertrouwde gescheidenen noemt onderhouden zou worden wat de Heilige Geest zei in de Heilige Schrift: "Dat het huwelijk door allen geëerd zou worden en het echtelijk bed vrij is van smet". (Hebr. 13, 4) Enkel een huwelijkspastoraal die deze woorden van God nog ernstig neemt, toont zich echt barmhartig want ze leidt de zondige zielen op de veilige weg van het eeuwig leven. Het is dat wat telt!".
 
Uiteindelijk nam zijn Eminentie, kardinaal Burke het woord om allen te bedanken die met vurige ijver bidden voor de Kerk in deze crisistijd: "Een echte crisis - onderlijnde hij - een crisis van de waarheid over het huwelijk". "We moeten in de waarheid blijven en klaar zijn om voor haar te strijden. We dienen deze situatie te zien in het licht van de eeuwigheid, in de Heer te blijven, Hem trouw te blijven tot het einde. We moeten absoluut vermijden om een wereldse visie/blik te hebben op de Kerk en die er een geheel van politieke partijen maakt. Aan een journalist die me vroeg of ik behoudend/conservatief was, heb ik geantwoord: 'Nee, ik ben katholiek'. We verdedigen gewoon ons katholieke geloof en we willen geen politici worden. We moeten enkel de Heer dienen en zijn onderricht. Met de hulp van God hopen we het te kunnen doen".
 
Kardinaal Burke voegde er ook aan toe: "Het gewicht dat weegt op de schouders van een kardinaal is heel zwaar. We zijn de senaat van de paus, zijn eerste raadgevers. We moeten vooral de paus dienen door hem de waarheid te zeggen. Vragen stellen aan de paus, zoals we deden, maakt deel uit van de traditie van de Kerk, juist om verdeling en verwarring te vermijden. We hebben het gedaan met het grootste respect voor het ambt van Petrus, zonder gebrek te hebben aan eerbied jegens de persoon van de paus. Er zijn talrijke vragen, maar de vijf voornaamste vragen die we hem voorlegden moeten noodzakelijk een antwoord krijgen, voor het heil van de zielen. We bidden elke dag om een antwoord te ontvangen, trouw aan de traditie, in de ononderbroken apostolische lijn die opklimt tot Onze Heer Jezus Christus".
 
"Onze aanwezigheid - bevestigde professor Roberto de Mattei bij het openen van deze ontmoeting - wil vóór alles een daad van eerbied zijn jegens de persoon van de paus en de trouw aan het onderricht van de Kerk. Als katholieken eerbiedigen we de paus, die vandaag paus Franciscus is. We weten dat het woord Vicaris van Christus geen abstracte troon aanduidt, zoals Fransen het denken, maar een concrete en levende persoon. Nog boven de toewijding en de eerbied die we de Heilige Vader toedragen staat de liefde en de trouw aan het pauselijk Magisterium. Dit kan niet beperkt zijn tot een persoon of een historische eeuw, maar verbindt heel de leer die de Kerk uitreikt, van de heilige Petrus tot op onze dagen en die wordt uitgedrukt in de Traditie. De paus bedient zich niet van de Traditie, maar staat tot zijn dienst. Hij moet met haar in samenhang zijn en kan haar niet tegenspreken. Als zich een onsamenhangendheid voordoet, is het juist en is het onze taak om vragen te stellen. Niet oneerbiedig is degene die twijfels uit, maar wel degene die ze niet oplost, vooral als degene die vragen stellen bisschoppen en kardinalen zijn, de directe, rechtstreekse opvolgers van de apostelen en de naaste raadgevers van de paus. Wij wensen hun bezorgdheden, die ook de onze zijn, te kennen. Daarom zijn we hier vandaag, om de Heilige Geest te vragen ons te verlichten en aan 0.-L.-Vrouw te vragen om ons te beschermen".
 
Om de bovennatuurlijke gemeenschap uit te drukken van het Romeinse van de deelnemers, heeft Mgr. Schneider op het einde van deze ontmoeting het Credo aangeheven waarmee alle aanwezige priesters en leken zich verenigden. Sommigen van hen kwamen uit Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Ierland, Frankrijk en uit verschillende Italiaanse steden, en met aan hun hoofd de vertegenwoordigers van de voornaamste religieuze families, verbonden met de verdediging van de orthodoxie van het geloof in deze crisistijd.
 
Veronica Rasponi