Leven naar Gods wil

Verschenen in POSITIEF nr. 430 – MAART 2013 

​In september 2012 werd de oprichting gevierd van het seminarie in Den Bosch. Het Sint-Janscentrum werd in 1987 gesticht door Mgr. Ter Schure. Sindsdien zijn er meer dan honderd priesters en enkele tientallen permanent diakens opgeleid. 
Enkele honderden trokken naar Oen Bosch om feest te vieren. Een plechtige H. Mis in de kathedraal, plechtige vespers, een feestmiddag in het Theater aan de Parade en een afsluitende bijeenkomst op het SintJanscentrum stonden op het programma. Mgr. Van Calster overhandigde voor de gelegenheid een relikwie van zalige Paus Johannes Paulus Il in de vorm van een bloeddruppel. 
Tijdens die Feestelijke middag kwamen tal van sprekers aan de beurt en onder hen Moeder Mariá de Anima Christi, algemeen-overste van de 'blauwe zusters', die een inspirerende lezing gaf waarin zij inging op het doen van Gods wil en in het bijzonder het belang van heilig-worden. Wij bieden u hierna haar lezing aan. 
 
Het maken van uitgebalanceerde keuzes is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. We zien dit in de hele maatschappij. Mensen houden graag 'alle opties open' en hebben moeite om zich uitgesproken te binden aan mensen, afspraken en beloftes. Is het maken van een keuze al een moeilijkheid op zich - de volharding in deze keuze lijkt soms nog moeilijker. Dit speelt ook in het leven van een Christen. Toch is het belangrijk dat een Christen zich bewust is van het feit dat geloven ook een doelbewuste keuze inhoudt. Een overtuigd 'ja' zeggen en een weg ingaan van luisteren naar Gods stem. Dit geldt met name voor priesters en priesterstudenten. 
 
"Het is ongelooflijk dat er ooit een mens was die opstond uit de dood, en nog ongelooflijker was het dat er anderen waren die hierin geloofden, waarop ze een Kerk stichtten, die tot op de dag van vandaag gelooft in deze eerste "ongelooflijke" die verrezen is ... Dit moet wel een bewijs zijn dat Christus waarlijk verrezen is!", zei de heilige Augustinus. 
 
Wat is het geheim van het Christen-zijn. Een sleutel geeft ons de heilige Paulus: Wat dwaasheid is voor deze wereld ... Dat verkondigen wij; wij verkondigen de gekruisigde Christus.(1 Kor. 1, 23) 
 
Reeds tijdens de Bergrede legde Jezus zijn doctrine uit, zo geheel anders dan men verwacht had, en Hij deed dat ten overstaan van de twaalf Apostelen - de pilaren van de Kerk - en vele mensen, die verzameld waren op de berg, boven het meer van Galilea. Hij legde uit waaruit zijn toekomstig rijk zou bestaan en hoe men er komen kan. Hiermee deed hij ons begrijpen dat de moeilijkheden van het leven ons niet moeten ontmoetigen, maar juist een weg kunnen worden naar de eeuwige glorie.
 
Het Christendom is vol contrasten, luister maar: Zalig de armen van geest, want hun behoort het rijk der hemelen. (Mt. 5, 3) Juist, de essentie van het Christendom ligt in het durven afstand nemen van het eigene om God te kunnen bezitten.(1) 
 
De zaligsprekingen zijn de voorboden van het kruis. Christus zegt: wees arm van geest, wees zuiver, heb honger en dorst naar gerechtigheid, wees zachtmoedig van aard, een vredesbode, barmhartig, in staat tot tranen bewogen te worden, bereid vervolgd te worden. Kortom samenvattend: Zalig zijt gij, als menu om Mijnentwil beschimpt en vervolgt, en vals beschuldigt van allerlei kwaad. Verheugt en verblijdt u, want groot is uw loon in de hemel. (Mt. 5, 11) 
Wie zijn kruis opneemt en Jezus volgt, zal als antwoord op de vele kruisen die zijn leven rijk zullen zijn, het loon ontvangen in de hemelse glorie. Het Kruis opnemen, Gods heilige wil vervullen, dat is wat vruchten draagt in een mensenleven. Het klinkt vreemd, waarschijnlijk onbegrijpelijk in de oren van deze wereld, maar er schuilt een diepe waarheid in. Door oprecht te zoeken naar Gods wil in ons leven, worden wij medewerkers van Jezus en Maria, die ons leiden zullen naar dat wat God het meeste glorie geeft en het heil van de zielen ten goede zal komen. 
 
Helaas beseffen veel mensen in onze samenleving niet meer dat ze een ziel hebben. Zij lopen hun leven door, zonder ooit maar een gedachte aan het einddoel van hun leven te wijden, volledig op horizontale wijze, de menselijke passies volgend. Het menselijk bestaan stijgt nooit boven het tijdelijke uit. Echter wij hebben een ziel, die onsterfelijk is, die de innerlijke motor van ons leven is. 
 
leder van ons is hier op aarde met een eigen roeping, met een eigen doel, met een leven dat betekenis heeft in Gods heilsplan. Echter, hoe vaak vragen wij ons af, of dat wat wij doen "Gods wil is"? Iedere dag staan we weer voor nieuwe, grote of kleine keuzes in ons leven en vragen we ons dan alleen maar naar wat wij zelf willen, of proberen we te onderscheiden of iets ook Gods wil is? 
Zeker is dat er in een mensenleven zich maar een paar écht belangrijke keuzemomenten voordoen. Over het algemeen worden die belangrijkste keuzes gemaakt tussen de 15-25 jaar - heel jong, maar het is écht zo! Op die leeftijd beslist men wat men zal studeren en daarvoor weten we ongeveer waarvoor we de rest van ons leven zullen opstaan en wat we zullen doen tijdens zo'n gemiddeld 8 uur per dag. 
Vervolgens komt dan de tweede grote keuze; ga ik trouwen, of word ik priester of zuster. Het kiezen van de levensstaat is ook bepalend, voor alle andere kleinere keuzes die daarop zullen volgen. Waar wij gaan wonen, werken, of we kinderen zullen krijgen, naar welke orde, of seminarie we zullen gaan, of we een contemplatief leven zullen leiden, of naar de missie zullen gaan enz. Een foute keuze kan dus serieuze consequenties hebben voor de rest van ons leven, waardoor het beslist de moeite waard is te zoeken naar Gods wil in ons leven. Als we ons door Hem laten leiden in ons leven, dan zullen we ook zeker bij ons geluk uitkomen. Dat willen we toch allemaal, gelukkig zijn! 
 
Twee cruciale vragen: geloven wij dat God in staat is tot mij te spreken en ben ik in staat om naar Hem te luisteren? Zeker is dat als God de moeite doet om tot ons te spreken, dat Hij dat dan niet zomaar doen zal. Voor God is ons leven een serieuze zaak en als Hij dan iets zegt zal het beslist gaan over "het redden van ons leven", niet over iets van minder belangrijke aard! 
 
Jezus riep zijn Apostelen, die eenvoudige vissers waren. Hij riep Zacheus, die zich klein voelde en daarom in een boom klom, om toch de Heer te kunnen zien. Hij riep de tollenaar Levi. Hij vergaf Maria Magdalena, en zij volgde Hem met Martha, Maria van Klophas, verschillende andere vrouwen en Zijn heilige Moeder. Hij roept ook vandaag nog, dat kan ik uit eigen ervaring vertellen ... en Hij roept hard, en Hij zegt vaker: "Wees niet bang"! "Open wijd de poorten van je hart voor Jezus," zei de zalige Johannes Paulus ll. Of zijn wij als de rijke jongeling, die triest heenging, want hij had veel rijkdommen in deze wereld, waar hij geen afstand van kon doen. Of zoals die andere, die eerst zijn ouders wilde begraven? Jezus roept vandaag jonge mannen en vrouwen om in Zijn dienstwerk te treden, om Hem na te volgen, in een leven van intimiteit met Hem. In een leven dat vele kruisen zal kennen, maar waar wij aan het kruis de grootste liefde zullen ontdekken in Christus zelf. Wij vieren het 25-jarig jubileum van een Priesterseminarie. 
Hoeveel goede priesters hebben zich reeds gevormd aan dit seminarie, die nu dienst doen in de parochies en elders in het Bisdom! Wij hebben de neiging om met een zekere somberheid de situatie van onze Kerk te bekijken en daarmee hebben ze ons precies waar ze ons hebben willen. Echter, wij hebben een blij geloof! We weten maar al te goed hoe moeilijk het is vandaag jezelf helemaal te geven in een leven met Christus, in dienstbaarheid, en toch, ondanks alles, zijn er nog jonge mannen die dit doen! Is dát niet ongelooflijk in een wereld van vandaag ... Zou dat ook te maken hebben met die eerste ongelooflijke die verrezen is?!!! 
 
Wie vandaag "ja" zegt op Gods roepstem, heeft begrepen dat God niet alleen "over koetjes en kalfjes" met ons zal komen spreken. Er is een grote nood in het diepste van vele zielen, die zoeken naar antwoorden op de diepere vragen, waarop de huidige ideologieën met een heel andere levensvisie naar voren komen. Wat zegt men over vrijheid, gerechtigheid, liefde, waarheid, geloof? Wat is een mensenleven nog waard in onze samenleving als het klein, zwak, ziek en oud is? 
Het is zelfs zo dat men liever niet heeft dat een mens nog vragen stelt; liever mag men als "verdoofd" leven, slaaf van zijn eigen passies, van een vrijheid die niet gelukkig maakt. 
 
Hoe belangrijk is in het priesterleven en in ieder leven, de redding van de zielen! Jezus gaf aan zijn apostelen de zending: Gaat, preekt hun, en zegt: Het rijk der hemelen is nabij! Om niet hebt gij ontvangen; geeft om niet. Goud en zilver- noch kopergeld moogt gij in uw gordels dragen, geen tas, geen twee onderkleren, geen schoeisel, geen reisstaf meenemen ... om uit te gaan als schapen midden onder de wolven ... (Mt. 10, 7 en verder) 
 
God geeft ons als priester en zusters een bijzonder vaderschap/moederschap over de zielen die ons toevertrouwd zijn. Daarom vechten wij soms letterlijk voor het leven! Moge deze bijzondere liefde voor de zielen ons telkens kracht geven om méér te geven en om te volharden op de ingeslagen weg. Hoeveel zielen kan men redden als men "gekruisigd leeft", zoals de heilige pastoor van Ars, die aan zijn biechtstoel genageld was, of Moeder Teresa in haar zorg voor de armen, de heilige Edith Stein in het slot van de Carmel en later in Auschwitz, of Kardinaal Van Thuan tijdens zijn gevangenschap in Vietnam, of Johannes Paulus Il, Dienaar van de dienaren Gods, of Pater Damianus gekruisigd door de ziekte. 
 
Op zoek gaan naar Gods wil betekent in de eerste plaats een luisterende houding aannemen. Het is vooral in het gebed dat God tot ons spreken kan om ons in de stille momenten van iedere dag, te zeggen hoe verder te gaan. Hoe belangrijker de beslissing die wij moeten nemen, hoe moeilijker de taak die wij moeten aangaan, hoe langer de momenten van stille ontmoeting met de Heer voor het tabernakel zullen moeten worden. We kunnen het anders proberen, maar de ervaring zal het leren. 
 
Christus navolgen vraagt een zekere innerlijke kennis van Christus. Ondanks al onze gebreken is het iedereen mogelijk om te groeien in verbondenheid met de levende Christus. Dit is de essentie van ons leven. Johannes Paulus Il signaleerde dat niet het belangrijkste is dat wat je doet, maar vooraleerst dat wat je bent. Als je als mens "van Jezus bent", als Jezus in ons leeft, als ik uiteindelijk zeggen kan, als Paulus: Ik ben het niet die leeft, maar Christus leeft in mij, zodat wij worden als een "nieuwe menswording van Christus", dan wordt alles anders. 
 
Om echter zover te komen, moeten we ons proberen te blijven afstemmen op Gods wil en dat zal vragen om veel wilskracht en doorzettingsvermogen. Paulus leert het ons op een positieve wijze: In deze hoop zijn wij gered. Maar men spreekt niet van hopen, als men het voorwerp van zijn hoop reeds aanschouwt: wie verwacht nog wat hij al ziet? Daar onze hoop gericht is op het onzichtbare, moet onze verwachting gepaard gaan met standvastigheid. (Rom. 8, 24) Laten wij standvastig zijn, zoals Paulus suggereert. God vraagt ons soms moeilijke dingen te doen, in het duister van het geloof, om zelfs bespottingen te doorstaan en onbegrip, eenzaamheid en netelige situaties, en om al dat te leren offeren aan de Hemelse Vader. Kijken we nogmaals naar die mens van de zaligsprekingen, die "honger en dorst leed om gerechtigheid"; ooit zal hij verzadigd worden. 
 
Christen en Katholiek zijn in een "post-christelijke" samenleving is niet gemakkelijk. Veel mensen nemen afstand van hun geloof, en nog meer constateren wij een enorm groeiende onwetendheid over wie Jezus Christus nu eigenlijk is en wat de functie van de Kerk is. Wat dat betreft is Nederland net zo missieland, als de realiteiten die ik ken uit Taiwan en Kazachstan! 
 
Wij zijn geroepen om het geloof te blijven verkondigen, om mee te werken aan wat de zalige Johannes Paulus Il en onze huidige Paus vele malen beschreven hebben als de nieuwe Evangelisatie. Deze is nieuw, niet wat betreft de inhoud, want deze is dezelfde zoals altijd, zoals deze neergeschreven staat in de Catechismus van de Katholieke Kerk. Ons Credo kent enkele diepgaande essentiële mysteries, namelijk de heilige Drie-eenheid en de Menswording van Christus: 

• God, de Vader houdt van alle mensen en wil hen redden. 
• Christus, tweede persoon van de Drie-eenheid, is Mens geworden,om de Verlosser van alle mensen te worden, door Zijn dood aan het kruis en verrijzenis. 
• De Heilige Geest is onze Helper en Trooster. 

 
Waar wij nu naar zoeken is een innerlijke vernieuwing, om de nieuwe generaties te bereiken, door een nieuw "enthousiasme, nieuwe methodes, uitdrukkingen, en middelen" (2) om ons geloof te verkondigen in de wereld van vandaag. 
 
Heiligheid 
 
Opnieuw dit eeuwenoud geloof verkondigen met een hernieuwd enthousiasme, dat is dus de grote uitdaging en eerste opgave. Duidelijk is dat dit lang niet altijd gemakkelijk is. Dit enthousiasme is niet oppervlakkig, sentimenteel, maar kan enkel maar voortkomen uit een "oprechte bekering tot Christus", met wie wij een voortdurende innerlijke communicatie aangaan, waardoor Hij ons leren en bemoedigen kan op ieder moment van ons leven ons kruis op te nemen. Hierin kunnen wij een diepe vreugde vinden, een vrolijkheid die het Christendom eigen is, want Jezus zegt: “Mijn juk is zacht en mijn last is licht.“(Mt. 11, 30) 
 
Hij leert ons dat er geen grotere liefde is dan ons leven te geven voor onze vrienden. Hij wil dat wij heiligen zijn, perfect, net zoals Zijn Vader in de hemel dat is. Natuurlijk kennen wij maar al te goed hoeveel het ons ontbreekt aan perfectie, maar God vraagt ons te proberen de gewone dingen net met iets meer overgave en inzet te doen, met iets meer deugdzaamheid en veel meer liefde. Misschien kunnen we daarop meer attent worden. 
Werken aan heiligheid is iets waartoe iedere dopeling geroepen is, wetende dat als wij dichter bij God staan, als Christus in ons leven zal, dat ons leven dan een "aanstekelijk" effect kan hebben op onze medemens. Christus in ons kan een bijzondere aantrekkingskracht gaan uitoefenen op anderen, waardoor Jezus ook de mensen die Hem niet kennen nabijer zal worden. Zo moet het gegaan zijn met de eerste Christenen. Ze waren maar een kleine groep, maar God deed wonderen door hen. We lezen er de verhalen van de Heilige Paulus en de andere apostelen in de Handelingen en Brieven op na en het is niet te geloven, maar ze deden het en de Kerk groeide, overal waar zij kwamen. Zij waren niet alleen leerlingen van God, maar ook geloofwaardige getuigen, en dat is waartoe ook wij allen hier aanwezig geroepen zijn! 
 
In Pastoris Dabo Vobis zei de zalige Johannes Paulus II: "De nieuwe evangelisatie heeft behoefte aan nieuwe evangelisatoren, aan priestes die bereid zijn hun priesterschap te leven als een weg naar de heiligheid".(3)
 
Fundamenteel is daarvoor ook de onderlinge eenheid en verbondenheid te behouden. Deze eenheid komt door verbonden te blijven met de wereldkerk, met de lokale bisschop en nooit af te wijken van de eenheid, die het kerkgezag ons geven kan in geloof, doctrine, sociale leer en andere zaken. 
Hoe vaak hebben wij "als een autonome kerkprovincie" van onze R.K. Kerk willen handelen, en laten we eerlijk wezen: hoeveel vruchten heeft dat ons gebracht? 
 
Het geworteld zijn in Jezus en Zijn Kerk zal de weg vrij maken naar een nieuwe stijl van pastoraal leven, in samenwerking met iedereen die iets geven kan en wil in de Kerk. Voor iedereen is er een taak, voor priesters en voor leken, jong en oud, voor zusters, voor toegewijde leken. Durven wij hiertoe ook de moderne communicatiemiddelen te gebruiken. 
 
Laten wij samenwerken om onze Kerk weer nieuw leven te geven vanuit de bron: Jezus Christus. We mogen ons wel bewust zijn dat de crisis in onze Kerk veroorzaakt wordt door het feit dat de fundamenten van ons geloof zijn aangetast. Vandaar dat onze Paus een Jaar van het Geloof heeft aangekondigd, van 11 oktober 2012 tot 24 november 2013. Hij vraagt ons op bijzondere wijze de Catechismus te verdiepen, die vrucht is van het Tweede Vaticaanse Concilie. 
Het behandelt de tien geboden, de twaalf artikelen van het Credo. Gelooft men nog dat God Schepper van Hemel en aarde is? Eén van onze zusters moet zich bij de directie van een school verantwoorden, want ze had geleerd dat God Schepper van hemel en aarde was en had daarbij de bigbang achterwege gelaten. 
 
Eveneens leert het ons over de Sacramenten. Wat weten wij van de sacramenten? Geloven wij nog in de ware aanwezigheid van Jezus in de Eucharistie - is dit niet de kern en het hoogtepunt van ons hele geloof, dat inmiddels ernstig verzwakt is. Kijk maar naar de manier waarop wij omgaan met Jezus in de Eucharistie. Knielen wij voor het tabernakel, als we een Kerk binnenlopen, hoe respectvol ontvangen wij de hostie, besteden wij ooit een moment aan stille aanbidding? (Als ik tegen mensen vertel dat wij iedere dag een uur stille aanbidding doen, dan snappen ze vaak niet wat dat is. Misschien als we het in alle parochies vaker zouden organiseren, dan zouden in ieder geval de katholieken het weer weten, of als we het een plaats zouden geven in het catechese programma met de kinderen voor de eerste communie, zou hen dat ook helpen om te leren bidden als ze Jezus ontvangen). 
 
De waarde van het huwelijk is in onze samenleving hard achteruit gegaan. Laten we mensen weer leren wat Jezus voor had met dit mooie sacrament van de liefde tussen een man en een vrouw. 
 
En het priesterschap, dat is ook een sacrament en laat in de ziel van een priester een onuitwisbaar merkteken na, waardoor hij zichzelf niet meer toebehoort, maar Jezus en Zijn Kerk. Waar zijn wij zonder de priesters, wie zal ons Jezus brengen, de kans geven om vergeving te krijgen voor onze zonden en één te worden met Hem in de Eucharistie? Zr. Maria Fix, in Rusland, onder het communisme, die wist er alles van. Zij riskeerde samen met een paar gelovigen uit haar dorp haar leven, om een clandestiene heilige Mis te kunnen bijwonen van de zalige Alexander Zaritski, de "vagebond" van Rusland, die uiteindelijk in een strafkamp in Karaganda stierf. 
 
Er zijn plaatsen in ons land waar priesters tegenwoordig nog maar zelden komen, velen hebben eronder geleden, maar van de jongere generaties zijn er maar weinig mensen die nog beseffen wat ze missen. Maar we kunnen de effecten zien in de wijze waarop ze leven, aan de samenstelling van de gezinnen. Het meest gelovige gesprek dat ik in Zeeland voerde was met Ramses, de Koptisch-Orthodoxe Egyptenaar, die een eettentje heeft op de markt in Oostburg. Hij zei me: "Eerlijk gezegd zuster, behalve mensen zoals jou, zie ik dat Nederlanders geen geloof hebben in God. Ze weten nog niet wat Pasen of Kerstmis betekent. Soms vraag ik het ze, en dan antwoorden ze nog net dat het volgens hen iets met Jezus te maken heeft, maar meer weten ze ook écht niet". Gelukkig hebben we ook Christelijke immigranten, die ons zo af en toe aan Christus herinneren! 
 
Weten we nog wie Maria is? Gelukkig bestaat de kerststal nog steeds in vele huiskamers, zodat kleine kinderen rond de kersttijd, als ik dan in Nederland ben, wel eens spontaan roepen: "Kijk mamma, daar loopt Maria!" Andere kinderen heb ik wel eens horen zeggen: "Oooh, daar loopt een prinses", die hadden zelfs geen kerststal ervaring! Maar wie van ons bidt nog de rozenkrans? Het misstaat niet als een priester of seminarist iedere dag de rozenkrans bidt, alleen, onderweg ergens naartoe, of samen met zijn parochianen. Maria zal hem veel zegen schenken in zijn priesterschap. Zij is onze belangrijkste voorspreekster. 
En hoe staat het met onze aandacht voor de Paus? Voor wat hij zegt en doet. Volgen wij zijn wekelijkse catechese toespraak op woensdag, of het Angelus op zondag. Daar kunnen we een gewoonte van maken (en een preekje). Het is heel bijzonder om te weten dat wij als katholieken "een vader hebben", Petrus, die ons door Jezus toevertrouwd is om ons, Zijn schapen te hoeden. Laten we werken aan een goede relatie, een intieme band met deze plaatsbekleder van Christus op aarde. Veel heb ik geleerd van pelgrims die vanuit allerlei delen van de wereld naar Rome komen. Zij houden oprecht van de Paus en ervaren hem als heel dichtbij hun eigen realiteit. Ze volgen hem op zijn reizen, in wat hij zegt en doet, zijn gezondheid en zorgen. Dat missen wij vaak. Bij ons kan er soms maar net een applausje af, terwijl anderen uitbundig de Paus toejuichen als hij het plein opkomt. Wij zijn anders geaard dan de Mexicanen, maar toch ... hoe groot is onze liefde ... op het voetbalveld laten we ons behoorlijk horen ... en niet altijd van de beste zijde en in de beste termen! 
 
En hoe gaat het met het religieuze leven. Blijkbaar zijn we als zusters bijna helemaal overbodig geworden, want de Staat zorgt in Nederland toch voor het onderwijs, de gezondheidszorg en sociale assistentie. Gelukkig kan men ook zonder ons leven, maar het religieuze leven, ook al behoort het niet tot de hiërarchie van de Kerk, behoort echter tot de heiligheid ervan. (Lumen Gentium 44) Zonder levende getuigen, zonder hen die het evangelie voorlezen in gebed en vooral in het onderricht van de catechese, gaan er steeds meer "lichten uit". 
 
Jezus is uit de dood verrezen. Hij leeft! Hij is bij ons door de genade in onze ziel, in de Eucharistie komt Hij iedere dag tot ons en blijft Hij op ons wachten in het tabernakel. 
 
Denken wij aan die eerste geloofsverkondigers die onze regio evangeliseerden; de heilige Willebrordus, Bonifatius, Servatius. Zij verwachtten geen applaus - ze kregen het ook niet, sterker nog, soms stierf men ook als martelaar. De wegen waren lang en slecht begaanbaar. Het klimaat hard en guur, maar met een glimlach, een liefdevol woord en een diep geloof doorstonden zij alles, omwille van de liefde van Christus en de liefde voor de zielen. Zij verkondigden onomwonden de waarheden van ons geloof. Zij waren bereid hun leven te geven, opdat wij leven in overvloed zouden hebben. En wij? Zoeken wij ernaar Gods wil te doen? Zijn wij bereid "ja" te zeggen, koste wat het kosten zal, of zijn wij zoals de rijke jongeling, of van de Twaalf, zoals Judas? 
 
Wij zijn de Kerk. Ze bestaat al meer dan tweeduizend jaar en ze zal ook na ons blijven bestaan. De Kerk is een Goddelijke institutie, hoopvol zijn de woorden van Jezus: Ik zal met u zijn alle dagen tot de voleinding der wereld. (Mt. 28, 20) Zorgen wij dan ook dat wij bij Hem blijven en niet afdwalen van de weg, niet afdwalen van Zijn wil! Onze priesters en zusters in Javarovsk, dat ligt in het uiterste puntje van Rusland, schreven onlangs dat ze begonnen waren met het introduceren van de devotie tot het Heilig Hart in de Parochie. De heilige Mis op de eerste vrijdag van de maand is van twee vaste bezoekers naar wel twintig gegaan, met een maandelijkse biecht inbegrepen. Voor God is alles mogelijk! 
 
Kijken wij met de ogen van God, vergroten wij ons hart in liefde en trouw, in geloof en hoop. Laten we proberen geen obstakels te zijn voor Gods werk, maar volgzame medewerkers. Laten we niet bang zijn voor deze tijd van snoeien in de wijngaard. Dat hoort erbij om weer een nieuw seizoen van vruchtbaarheid te krijgen. Zorgen wij ervoor in Hem, aan de stam geënt te blijven, verbonden met Zijn Kerk. Mogen de vele trouwe katholieken van ons land, maar ook de recente martelaren van de vorige eeuw, onder het nazisme, communisme, de Spaanse en Mexicaanse burgeroorlog en de christenen die op het moment vervolgd worden, vooral in China en het Midden-Oosten, ons tot voorbeeld en bemoediging zijn. Onze Kerk is niet alleen door mensenhanden gemaakt. De Heilige Geest is in haar aanwezig. Johannes Paulus Il zei: "Jullie kunnen geen medewerkers van de Evangelisatie zijn, zonder dat de Heilige Geest in jullie wonen zal en jullie zal vormen". (4) 
Er zijn momenten waarin wij mensen "uitzuivering" nodig blijken te hebben, zodat Gods Geest kan blijven regeren in zijn Kerk. God zal vaak lachen om ons geklungel. Vaker moet Hij denken: "Laat ze maar even, ze willen het op eigen wijze doen, ze zullen er wel achter komen ... " Ik geloof dat de Heer inmiddels uitgelachen is met de meesten van ons, nu we weer proberen af te stemmen op Gods wil. De Heilige Paulus zegt het: “Want dit is de wil van God, dat u zich heiligt” ... (1 Tess 4, 3) 
 
Het is niet gemakkelijk om altijd maar rechte paden te bewandelen en in iedere etappe van het leven Gods wil te herontdekken en deze ook te omhelzen. Niemand van ons kan het alleen. Daarom gaf God ons immers zijn Kerk en geboden. Daarbinnen zijn we altijd veilig, maar grotere innerlijke groei en eenheid met God kan enkel maar komen door meer persoonlijk gebed, geestelijke begeleiding, regelmatige biecht, Geestelijke oefeningen ieder jaar, trouw in het vervullen van de eigen roeping en taken. Hoe belangrijk is het niet om tijdens het hele leven te werken aan een solide vorming. De thema's van de nieuwe evangelisatie zijn vaak complex: oecumene, interreligieuze dialoog, abortus, euthanasie, het huwelijk. We leven niet in een gemakkelijke wereld en de vragen en aanvallen zijn serieus. Leren wij dan ook in eerste instantie ons geloof te verdedigen! Het vraagt goede lectuur en eveneens intieme kennis van het Woord van God en van de Persoon van Jezus Christus, die alleen een serieuze tijd gewijd aan vorming en het gebed kan blijven voeden. We moeten ons altijd blijven afstemmen op de wil van God, in harmonie met Hem lopen. 
 
Een wijs priester en bisschop hoorde ik ooit preken: Onze taak is die van de dienaren bij de bruilof van Kanaän. "Doet wat Hij u zeggen zal", zei Maria tot hen. En zo deden zij, en vulden de kruiken vol met water. Menigeen zal wel raar opgekeken hebben. Wat doen jullie nu? Water in de kruik doen. Waar is dat in hemelsnaam goed voor, we hebben wijn nodig, zal wel spottend gezegd zijn. Maar zij waren gehoorzaam aan Maria, de Moeder en aan Jezus, hoopvol wachtten zij, en zie, het wonder geschiedde: het water werd wijn, en wel die van het beste soort. Zo zal het ook ons vergaan, als wij geloven en gehoorzamen, nederige dienaren van Jezus en Maria, nutteloze dienaren zelfs, maar toch, we proberen gehoor te geven aan wat er gevraagd wordt en vullen de kruiken met water, en ondanks het gespot en het geklaag, gaan we ermee door, wachtend op het wonder dat ieder moment geschieden kan! 
 
Aangezien het leven van Gods wil ons vaak nogal moeite kost, laten wij ook Maria, de Moeder van God en Moeder van ons allen, om hulp vragen. Zij werd door Johannes Paulus Il de Ster van de Evangelisatie genoemd. 
 
Laten wij ons leiden door deze Ster, een beetje vergelijkbaar met de Ster die de wijzen uit het Oosten volgden om naar Bethlehem te geraken om Christus te vereren. Maria zal ons altijd brengen tot Jezus! Moge Maria, Moeder van ons allen, de Ster zijn die ons leiden zal om trouw Gods wil te blijven doen, hoopvol en vreugdevol te blijven, zelfs in de meest donkere momenten van de nacht. 
 
Mariá de Anima Christi 
8 september 2012. 
 
Bron: Het Kringblad, jg. 21, nr. 2 - Kerstmis 2012, contactblad van de gebedskring Sint-Jan van het bisdom 's-Hertogenbosch, publiceerde de tekst die wij ter kennisgeving aanbieden. 
 
(1) Cfr. Cardinaal Gomá, El Evangelio Explicado, Ediciones Acervo, Barcelona 1995, Vol. 1, p.511. 
(2) Johannes Paulus Il, Veritatis Splendor, 106, 6-8-1993. 
(3) Geciteerd in de brief aan de Priesters, Witte donderdag, 24 maart 1995. 
(4) Jean Philibert, la nouvelle évangélisation, EdB, 2012, p. 47. 
 
Over de auteur: 
Zuster Mariá de Anima Christi (Arian van Eijk) studeerde kunstgeschiedenis in Nijmegen. In 1994 ingetreden in de congregatie van 'Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matara'. Momenteel vervult zij haar derde termijn als generaal-overste. Zij verblijft in Rome, maar ruim de helft van haar tijd reist ze over de wereld om haar zusters te bezoeken en het geven van lezingen en bezinningsmomenten. Ze coördineert de missies die de zusters in ruim 31 landen uitvoeren. De congregatie bestaat momenteel uit ongeveer 1000 zusters. In Nederland hebben de zusters vestigingen in Brunssum, Den Haag, Heiloo en Valkenburg.