22 juni 2013 : Toespraak voorzitter bij de viering van onze patroonheilige

Verschenen in POSITIEF nr. 434 – SEPTEMBER  2013 

​Beste Bedevaarders, 
 
Thomas More onderstreept in zijn zelfverdediging dat de enige reden van zijn ter dood veroordeling zijn onverwoestbare trouw is aan zijn geweten; dat geweten wordt gevormd door Christus, maar geconcretiseerd door het gezag van de Stoel van Petrus. Het gezag van de stoel van Petrus, stelt hij, werd door de mond van Christus zelf gegeven aan de Heilige Petrus en zijn opvolgers, de bisschoppen van dezelfde Stoel; dit is een door Christus toegekend recht en voorrecht waarvan alle anderen zijn uitgesloten. "Dat ik voor deze gewetenskwestie terecht sta, is een onvoldoende aanklacht om iemand die Christelijk is ter dood te veroordelen." 
 
Thomas More vervolgt: "Ik heb niet meer tot mijn verdediging te zeggen, maar zoals de H.Apostel Paulus aanwezig was en instemde met de steniging van Stefanus, en de kleren bijhield van wie hem stenigde, en toch zijn beide heiligen in de hemel en zullen ze voor altijd vrienden zijn; zo vertrouw ik erop en bid ervoor, dat uw hoogheden, die op aarde nu mijn rechters zijt tot mijn ter dood veroordeling, dat wij daarna in de hemel opgetogen mekaar mogen ontmoeten, allen te samen door onze altijddurende verlossing." 
 
Verscheidene wetgevingen met diep ethische ondergrond, werden wat men noemt, democratisch gestemd in het parlement. Misschien moeten we toch onze houding en deze van ons episcopaat hier en in Frankrijk onder ogenschouw nemen wat betreft het 'huwelijk voor personen van hetzelfde geslacht" en de "euthanasie", nu niet alleen meer na een wilsbeschikking door volwassenen, maar uitgebreid naar kinderen en dementerenden. 
 
In Frankrijk zijn reeds maanden Katholieken en met hen zeer velen van goede wil, actief oppositie aan het voeren in enquêtes, handtekeningacties en straatprotesten die honderd duizenden, sommige zeggen één miljoen Fransen in Parijs op de been brachten. De afkeer van het benoemen als "huwelijk" van een homoverbintenis komt voort uit de gevolgen daarvan voor kinderen die daarin worden verwekt of aan homo's worden toevertrouwd. Het gaat om de rechten van onschuldige kinderen. In tegenstelling tot de straatprotesten, wordt, nadat het parlement toch met een krappe meerderheid de homo huwelijkswetten goedkeurt, door de Franse raad voor het gezin een pleidooi gehouden dat in feite neerkomt op het aanvaarden van een voldongen feit. 
 
Waarover gaat het: het probleem dat ook bij ons kenmerkend is, met name de "lekenstaat". Deze laat toe dat er ruimte is om ook een religieuze uitdrukking te gebruiken in het publiek debat. Het gaat in de politiek immers om het "algemeen belang". Uiteraard dient een Katholieke visie te steunen op de fundamenten van de opvatting over de mens zoals wij deze kennen door de openbaring van God zelf die ons verlicht verstand ondersteunt. 
 
Onmiddellijk stelt zich de vraag hoe dienen we ons te gedragen tegenover homoseksualiteit? Uiteraard komt het finaal oordeel over de persoon ons niet toe, maar hoe dan ook zal de persoon zich zeer waarschijnlijk diep gekwetst voelen door het feit dat wij vinden dat homoseksuele daden stellen, af te keuren is. Ook Paulus in zijn brief aan de christenen van Rome is daarover helder en ik citeer: "God heeft hen prijsgegeven aan de onreine begeerten van hun hart, zodat zij hun eigen lichaam onteren. Zij hebben de goddelijke waarheid verruild voor de leugen . . . Daarom heeft God hen overgeleverd aan onterende hartstochten. Hun vrouwen hebben de natuurlijke omgang vervangen door de tegennatuurlijke. Eveneens hebben mannen de natuurlijke gemeenschap met vrouwen opgegeven en zijn in lust voor elkander ontbrand: mannen plegen ontucht met mannen. Ofschoon zij Gods verordening kennen, dat zij die zulke dingen doen de dood verdienen, bedrijven ze deze misdaden niet alleen, maar juichen ze toe bij anderen. (lees de volledige tekst Rom. 1, 24-32) 
 
In naam van een valse aantijging van discriminatie tegenover hun persoon, dienen wij zelfs openlijk homoseksueel gedrag te tolereren in allerhande optochten en programma's. Er zijn geen vaste normen meer van zedelijk gedrag. Zelfs een wettelijk toegelaten optimaliseren van belastingen wordt als erger geduid en onmiddellijk afgestraft zoals koningin Fabiola mocht ondervinden, dan de aanstootgevende scènes in de toegelaten en zelfs ruim gesubsidieerde optochten van homo's. Maar veel erger is de aanslag op onschuldige kinderen. 
 
Niemand heeft recht OP een kind, maar kinderen hebben een fundamenteel recht om hun ouders te kennen en door hen opgevoed te worden, zodat hun geweten, goed gevormd, het goede nastreeft en het kwade verfoeit. Het gaat om de basis visie van wat de "mens" is. In ons geloof en vanaf de vroegste openbaring is het duidelijk: de mens is dan wel de sluitsteen van het geschapene, door zijn verstand heerst hij over en beheert hij de zichtbare wereld. Maar juist door zijn verstand en vrije wil kan hijzelf niet herleid worden tot uitsluitend deze "materiële" stoffelijke wereld. God heeft hem immers de levensadem in de neus geblazen en is met de mens een eerste verbond aangegaan van 'eeuwig leven'. Dit verbond, zo lezen we in Genesis was wel gekoppeld aan het gehoorzamen aan het verbod van het eten van de vruchten van de boom van goed en kwaad. Maar de eerste mensen wilden "gelijk worden aan God", zij aten van de vruchten. De rest kennen we, ze worden uit het paradijs verdreven. "God wil voorkomen dat ze ook nog eten van de boom des levens die midden in de tuin staat; want door daarvan te eten zou de mens eeuwig blijven leven". (Genesis 3,22b) 
 
De verlossing herstelt de mogelijkheid tot eeuwig leven. De apostel Johannes geeft ons hoop in zijn laatste hoofdstuk van zijn laatste boek Openbaring: Alleen zij "zijn zalig die hun kleren rein wassen. Zij zullen recht krijgen op de "boom des levens" en door de poorten mogen ingaan in de stad.(het nieuwe Jeruzalem) "(Apocalyps 22,14) maar "Deze kleren worden wit gewassen in het bloed van het Lam" (Apocalyps 7,14) Het gaat om het Lam Gods dat de zonden van de wereld wegneemt. 
 
Dit mensbeeld als man en als vrouw geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, is in elke cel van ons lichaam onuitwisbaar gekenmerkt door de genetische code in onze chromosomen. Dit is helder en duidelijk. Het is dan ook Gods wet dat we als man of als vrouw evenwaardig, maar mekaar aanvullend in dialoog en in relatie met elkaar, door het leven gaan. Daarin vormt het huwelijk een essentieel element: de man verlaat zijn natuurlijke thuis bij vader en moeder om zich te hechten aan zijn vrouw, deze twee worden van dan af één. 
 
Christus is duidelijk: "één zijn ze geworden" en dit "in den beginne" toen God de hemel en de aarde schiep en Adam verloste uit zijn eenzaamheid door hem Eva te schenken als "hulp die bij hem past" "been van zijn gebeente", want "mens" zoals hij, en niet de materiële wereld waaraan Adam in de tuin namen gaf. 
 
Eva wordt door God aan hem geschonken. De eenheid van het huwelijk tussen man en vrouw is een godsgeschenk, gebeiteld in het hart van de mens, en wat God verbonden heeft, seksualiteit in een monogaam huwelijk én de betekenis tussen seksualiteit en vruchtbaarheid, mag de mens niet scheiden. 
 
Daarom hebben kinderen het recht in een gezin met hun vader en hun moeder te worden ontvangen. De openheid naar de vruchtbaarheid is essentieel in een katholiek huwelijk, evenals de intacte gave van beiden in de lichamelijke overgave die de diepste liefdesbetekenis heeft, zeker wanneer ze door God gezegend wordt met nieuw leven. Daarin bestaat de werkelijke menselijke waardigheid. Dit kan niet aan willekeur en interpretatie onderworpen worden zoals de voorstaanders van homohuwelijk het willen doen onder mom van valse discriminatie. 
 
Kijken we wat met de kinderen gebeurt: kinderloze gehuwde paren kunnen nu reeds geen adoptie kinderen vinden, de homostellen wel! Krijgen homostellen geen kinderen dan laten lesbische stellen zich insemineren door donorinseminatie en krijgen zo kinderen. Deze kinderen kennen hun vader niet. Zoals op TV kon worden bekeken zijn heel wat van hen op zoek naar hun vader omdat ze zich "een leugen" voelen. Hebben deze kinderen dan geen fundamenteel recht? Maar nog erger zijn de mannelijke homostellen die via draagmoeder kinderen bekomen. Daar kennen deze kinderen hun moeder niet want ze weten niet van wie de eicellen werden bekomen, en van wie de zaadcellen. Ze zijn als losgeslagen meteorieten in een nihilistisch ruimte. Niemand denkt blijkbaar aan hun rechten. Neen, "alles" moet kunnen. 
 
Dat deze heldere dingen ook in onze Kerk niet meer worden voorgehouden is te betreuren. Ook de Franse raad voor het gezin en de Franse bisschoppenconferentie mist een aantal kansen door een stellingneming die niet duidelijk genoeg de Franse homowetten afkeurt als een wet waar niemand zich aan onderworpen moet voelen, want ze druist in tegen de menselijke persoon en zijn waardigheid. De argumenten voor en tegen tonen juist de diepe gespletenheid over het werkelijk bestaan van de mens als persoon, door God geschapen voor het eeuwig leven, en niet louter materie, manipuleerbaar zowel in zijn ontstaan als in zijn bestaan. Daarom zijn kinderen in homohuwelijken een onaanvaardbare stap. Dit heeft niets met homofobie te maken waarmee men ons om de oren slaat. Bisschoppen zoals ook bij ons moeten ophouden homoseksualiteit onder de noemer van "onschuldige" vriendschappen en zorg voor mekaar onder te brengen. Ik verwijs hier naar de ongelukkige uitspraak van Mg. Bonny in de Standaard, waar we reeds uitgebreid hebben op gereageerd. 
Deze uitspraken vinden een echo in het Franse debat waar er ook sprake van is dat homoseksuele vriendschappen zelfs een "rijkdom" zouden kunnen vertegenwoordigen en van een groot belang in hun leven, waarbij zelfs het niet beleven van de kuisheid deze ervaring van homoseksuele vriendschap niet zou ontwaarden. 
 
Onze Paus Franciscus stelde in 2010 naar aanleiding van een zelfde debat in Argentinië: "de identiteit en het overleven van het gezin staan op het spel: vader, moeder en de kinderen. Hier staat het leven op het spel van zoveel kinderen die bij voorbaat zullen gediscrimineerd worden, door hen de menselijke ontplooiing te onthouden die God hun met een vader en een moeder heeft willen geven. Op het spel staat een frontale weigering van Gods wet die diep in ons hart gegrift staat. .. Laat ons niet naïef zijn: het gaat niet om een gewoon wetsvoorstel, maar om een zet van de vader van de leugen (Joh, 8, 44), die Gods kinderen in de war wil brengen en misleiden". 
 
Moge ons episcopaat in samenspraak met de Paus zulke heldere taal spreken in plaats van wollige taal of uitdrukkingen die zelfs interpretaties toelaten waarbij de homolobby toejuicht, zoals onlangs bij de interviews van kardinaal Danneels, die geen rechtzetting nodig acht. 
 
Een tweede onderwerp dat even diepgaand in ons leven ingrijpt en waar wij allen zelfs binnen korte tijd mee te maken kunnen krijgen, is de uitbreiding van de wet op levensbeëindiging voor dementen en minderjarigen. Een diepgaande kritiek van Professor Xavier Dijon , eminent jurist, jezuïet van de rechtsfaculteit te Namen is onze gids. Euthanasie STOP een blog op het internet stelt zijn gedachten ter beschikking: http://www. euthanasiestop.be/artikel/evolutie-euthanasiedossier-bereidt-de-catastrofe-voor-37) 17 april 2013 
Zijn kritiek op de evaluatiecommissie is streng. De commissie dient maar om het publiek gerust te stellen, ze heeft geen misbruiken aangeklaagd nog minder vervolgingen aanbevolen. Dat kan ook niet want zoals voor de abortuscommissie is ze bevolkt door voorstaanders van euthanasie, onder de noemer "waardig sterven". Zij die er tegen zijn worden overstelpt door deze protagonisten, uiteindelijk berusten ze zoals in de abortuscommissie of in het homodebat. "Zodra het schragende verbod is weggenomen, is er geen echte grens meer." Men stelt steeds dat katholieken "hun moraal" zouden opdringen, maar daar gaat het niet om. Hier gaat het erom dat de mens zijn lichaam weigert en dan zegt aan anderen 'maak een einde aan mijn leven'. Het is een 'liberale' houding die ons voorhoudt verbonden te zijn alleen door onze wil en niet door ons bestaan in ons lichaam. Het gaat om een weigering van de scheppende God, die de mens vanuit de stof de levensadem inblaast en zo zijn lichaam bestemt voor het eeuwig leven. 
 
"Ons lichaam, ons geslacht, onze vruchtbaarheid, de geboorte, het leven en de dood zijn dingen die ons gegeven zijn. Ze maken iedere mens transcendent ten opzichte van de ander en ten opzichte van zichzelf. Dat ondergeschikt maken aan onze wil (willekeur) leidt naar een catastrofe". De euthanasie van de blinde tweeling is een teken aan de wand, daarin ziet men hoezeer een palliatieve filter strikt nodig was. De protagonisten hebben dit geweigerd onder het valse voorwendsel dat dit de vrijheid van de mens zou in het gedrang brengen. Dit voorbeeld toont wat de realiteit is achter "de euthanasiewet helpt het lijden verlichten". Het gaat om doden. 
 
De professor vervolgt scherp: "Wat er werkelijk aan de gang is, is dat we geen gemeenschappelijk begrip meer hebben van wat een menselijk wezen is. Het gaat om mensenrechten, los van het lichaam. Een man kan beslissen zich als vrouw te laten ombouwen, (door de ziekenfondsen met ons aller geld betaald, n.v.d.r.), je kunt beslissen je lichaam te laten verdwijnen, je kunt misschien weldra beslissen je te laten klonen. Het 'lichaam' biedt geen weerstand meer. De wetgever volgt die trend van 'decorporisatie'. Het is nu al toegestaan dat twee mannen een kind verwekken door middel van een draagmoeder. Volgens mij is de volgende stap incest: wanneer een man een kind verwekt bij de dochter van zijn tweede vrouw, zal dat voor de wet kunnen. In het eerste geval wordt de geslachtelijke barrière overschreden, in het tweede de generatie barrière. Voor mij gaat het hier ten diepste om de weigering van de schepping. God schiep de mens als man en vrouw en zag dat het goed was. Dat weigeren eindigt in een logica van de Shoah of de Goelag." 
 
De euthanasie protagonist (ijveraar) zegt: er is een wezenlijk verschil tussen iemand doden die het zelf wel wil of niet. Professor Dijon stelt dat er uiteraard een verschil is, maar dat verkleint. Uiteindelijk vindt men 'dat iemand leeft' niet meer relevant. Ons diepst mens - zijn, ons naakte bestaan en mogen bestaan, is geraakt. De wil van een mens is zo broos en manipuleerbaar. Wanneer iemand ziek wordt, begint er normaal een hele dynamiek van betuiging van vriendschap, solidariteit en zorg. Maar hier maken we de opening naar de dood. We brengen het leven, het lichaam onder in het rijk van de wil. Dat is 'God' willen zijn, want je hebt jezelf niet gemaakt. 
 
In de verklaring van de Belgische bisschoppen wordt met geen woord over God gerept. Ook niet over de diepe betekenis van ons menselijk bestaan en de gronden voor de menselijke waardigheid. Dit is door hen wel mooi gezegd: "Wij willen mensen die lijden en zij die hen nabij zijn, helpen om inspiratiebronnen en spirituele kracht te vinden om deze confrontatie aan te kunnen. We nodigen hen uit om in de affectieve warmte van hun wederzijdse verbondenheid de grote waarde van het leven te blijven koesteren, middenin de vragen waarbij de ultieme vraag van de zin ervan steeds weer de kop opsteekt" . Maar uiteindelijk volgt daarop opnieuw de knieval voor de democratie zonder oppositie die oproept tot luid en volgehouden protest ter verdediging van de zwakste of dat de geaborteerde zijn of diegenen die euthanasie dreigen te ondergaan. "Als bisschoppen willen we onze overtuiging uitspreken. Op die manier willen we ook recht doen aan onze democratie en aan de menselijke waardigheid. Wij willen eraan herinneren dat we allemaal mensen van vlees en bloed zijn. Dat is de diepste werkelijkheid die ons verbindt en die ons er moet toe aanzetten om elke vorm van geweld en elke vorm van druk op elkaar, te weren uit onze omgang. Wij denken dat onze democratie meer gediend is met de erkenning van onze menselijke verbondenheid die veel fundamenteler is dan de broze instemming met euthanasie;" (Bisschoppen 6/3/2013) 
 
"Hiermee wordt de vrees voor een 'hellend vlak' (destijds weggewuifd als vergezocht en belachelijk) helaas werkelijkheid. Wie zinkt niet de moed in de schoenen wanneer hij of zij zich inbeeldt als dement en wie wil een doodziek kind geen verder lijden besparen? Maar beseft men wat het betekent dat men je - volgens instructies die je toen je nog helder van geest was, hebt neergeschreven - eens je dement bent, meedogenloos kan doden. 
En wat moeten we dan denken van kinderen die wel een toelating zouden nodig hebben voor plastische chirurgie, maar blijkbaar niet voor euthanasie? De absolute autonomie van het individu bestaat niet. De gelovige weet dat hij zijn leven heeft gekregen en er niet zomaar over kan beschikken. 
Maar ook wie niet gelooft, leeft ingebed in een netwerk van menselijke relaties zodat de beslissing je leven te (laten) beëindigen onvermijdelijk anderen raakt. 
 
Zo kan een kind zeer zwaar getraumatiseerd raken door de keuze van een ouder voor euthanasie. Ongetwijfeld zal een eventuele uitbreiding van de euthanasiewet nog niet volstaan" (Dr. Peter Van Eyken) 
 
Thomas More moest de marteldood ondergaan omwille van zijn trouw aan zijn geweten, waarbij hij geen goedkeuring kon hechten aan de ontrouw van zijn koning. Deze dagen moeten hemel en aarde bewogen worden om mensen te doen inzien dat ze niet te communie gaan bij ontrouw en overspel, maar ook bij bestendig leven in staat van gedurig zware zonde. Zo is alle seksualiteit op onze dagen gebanaliseerd. Inderdaad is het dan te begrijpen dat ons episcopaat niet op de barricaden gaat om euthanasie en homohuwelijk aan te vechten. 
 
Zoals Thomas More een uitzichtloze strijd voerde en uiteindelijk zijn lot alleen aan God toevertrouwde, rest ook ons niets anders, dan openlijk deze dingen aan te klagen, en wij blijven nutteloze knechten. God alleen kan de harten raken, maar iemand moet misschien toch de lont aansteken. 
 
Dr. L. Kiebooms,
Voorzitter.