Van het "huwelijk voor allen" gesproken

Verschenen in POSITIEF nr. 436 – NOVEMBER   2013 

​De deining teweeggebracht door de goedkeuring van het "huwelijk" tussen personen van dezelfde kunne is beslist nog niet geluwd in Frankrijk, bij zoverre dat het buitenland met verscherpte aandacht de gang van het ganse gebeuren gadeslaat. De mensen en groeperingen die het recht op leven verdedigen komen daarbij in de kijker. Twee vragen worden ons gesteld: hoe komt het dat de reactie in Frankrijk zulke omvang heeft gekregen ten opzichte van andere landen en welke is de plaats van dit debat in de verdediging van het leven? 
 
Vooreerst moet het belang van de reactie in Frankrijk ons de andere reactie niet laten vergeten waarvan Spanje en enkele Amerikaanse staten het toneel waren of nog steeds zijn. Maar men moet wel erkennen dat de tendens tot abstraheren, tot universaliseren en tot het poneren van grote principes deel uitmaakt van een soort "Franse genie", waarin alle kampen hun deel hebben. In België is het homoseksueel "huwelijk" bijna onopgemerkt voorbijgegaan in een land dat nog de sporen draagt van het debat over de abortus en dat geen lust had om zich een nieuwe controverse met hoog risico op de hals te halen. Er volgde dan ook een weke consensus van de politieke klasse om het probleem te behandelen onder de invalshoek van een eenvoudige technische aanpassing. 
 
In Engeland heeft de koningin zopas de erkenning van het "huwelijk" van twee personen van hetzelfde geslacht uitgevaardigd, niet later dan op 19 juli laatstleden. Wie heeft het erover gehad? Weliswaar is deze laatste etappe een kroon op een ganse constructie van afwijkende praktijken, die stapsgewijze wettelijkheid verkregen volgens de beruchte "salamitactiek": adoptie door koppels, onafhankelijk van de vertegenwoordigde geslachten en van hun echtelijke status, medisch geassisteerde voortplanting voor koppels van hetzelfde geslacht en zelfs draagmoederschap. Al die zaken zijn wettelijk erkend in een Engeland dat - zijn decadentie waardig - er niet aan houdt hier veel ruchtbaarheid aan te geven. Efficiency first... 
 
Het gaat er heel anders aan toe in Frankrijk. Bij het leggen van de eerste kaart heeft de minister haar project voorgesteld als een "beschavingsrevolutie". De grote principes van gelijkheid worden erbij gesleurd, als fundamenten van de nieuwe wet. De toon is daarbij gegeven. Men beweegt zich op het terrein van de ideologie ... Iedere dissonantie wordt gemuilkorfd en afgedaan als "homofoob" en uiteindelijk als "antirepublikeins". 
 
Men herinnert zich dat het programma van de kandidaat Hollande van alles inhield: euthanasie, assistentie bij zelfmoord, proefneming op embryo's, intensifiëren van de abortuspraktijk, medisch geassisteerde voortplanting voor allen, promotie van de gendertheorie ... 
 
Een afschrikwekkend visioen tekent zich af, des te scherper daar de houding van de regering niet de minste dialoog laat verhopen. 
 
Deze arrogantie is in zekere zin heilzaam geweest. Vooreerst omdat ze een reactiebeweging zonder voorgaande heeft te been gebracht die vandaag in een ruime proportie van de Franse bevolking is ingegroeid. Te veel is te veel. Ongetwijfeld moet men de tussenkomst van de bisschoppen niet onderschatten, van mgr. Vingt-Trois in het bijzonder, vanaf 15 augustus 2012. Een zeer sterke bewustwording heeft plaatsgevonden in bijna alle katholieke middens. Ze zijn de drijvende kracht geweest achter de monsterbetoging van het eerste semester 2013. Ze hebben het gros van de troepen bijeengebracht, en vandaag nog bezielen ze de diverse weerstandsbewegingen, op bewonderenswaardige en exemplarische wijze, die zo sterk de machthebbers kregelig maken, dat ze, zonder het openbaar te erkennen, deze bewegingen met de vinger wijzen als een politieke bedreiging, en terecht. 
 
De overheden zijn in paniek geslagen. Zij nemen schaamteloos hun toevlucht tot negatie, tot sofisme, tot vervalsing van de informatie. In hun waanzinnige woede om alle sporen van contestatie uit te wissen, ondernemen ze een onaangepaste repressie tegen ongevaarlijke betogers, en deinzen er niet voor terug onwettelijke richtlijnen te geven aan de ordehandhavers. Men verontwaardigt zich hierover tot in de Europese Raad. De woorden van "politieke politie" worden geopperd. Een ganse bevolking, tot dan toe niet erg militant, is vol walging getuige van de opkomst van een staatsgeweld, ter hulp geroepen om een totalitaire visie te ondersteunen, die een zekere filosofische linkse partij kost wat kost wil opdringen. 
 
Totalitaire visie. Dat is duidelijk de kern van de zaak. Men beweegt zich terdege op het terrein van de antropologie. Het is maar louter bijzaak om aan enkele homoseksuele koppels de toegang te verschaffen tot de bepalingen van het burgerlijk huwelijkscontract. De meesten zijn geen vragende partij, behalve misschien voor de "fun". Het komt er in hoofdzaak eerder op neer de familie ten gronde af te breken. Deze betekent immers een weerbarstige hindernis voor de doordringing in de maatschappij van verderfelijke ideologieën. 
 
Het is op dit vlak dat de relatie dient gelegd met de verdediging van het leven. Behoudens het enig feit dat een koppel van hetzelfde geslacht een milieu uitmaakt dat zich over het algemeen meer leent tot de spelletjes van de medisch geassisteerde voortplanting en tot de egocentrische eis van het recht op een kind, dan tot zijn evenwichtige ontplooiing, is de totalitaire visie hierboven aan de kaak gesteld dezelfde als die de promotie van abortus en euthanasie heeft geïnspireerd. Het kan hen uiteindelijk weinig schelen dat vrouwen in moeilijkheden zijn geraakt, of dat zieken hun levenseinde zien naderen. Wat van belang is, voor de strategie, is het "afbouwen" van het sacraal karakter van het menselijk leven, en het idee ingang te doen vinden dat de waardigheid van de menselijke persoon noch intrinsiek noch aangeboren is, maar dat deze verworven, erkend, toegewezen wordt door de menselijke wet, dus, in laatste instantie, door de machthebbers, de Staat. De formule van grootmeester Pierre Simon (Grande Loge de France) blijft aan de orde: "Het leven is geen gave van God, het is een materiaal dat men moet beheren". Vandaar de opflakkering van het eugenisme, de uitroeiing van zieken en gehandicapten, de uitbating van de menselijke embryo's ... 
 
Ter zake is het niet zonder belang even stil te staan bij de manier waarop de Franse regering haar visie heeft opgelegd omtrent het ter beschikking stellen van de embryo's. Men ziet er aan het werk dezelfde fundamentele en verbeten wil tot afbraak als deze die zich ten toon spreidt bij het "huwelijk voor allen". 
 
In maart jl. werd een voorstel van de linkse radicalen over dat item afgewezen, tot grote woede van de minister voor wetenschappelijk onderzoek. Welnu, deze materie wordt gereglementeerd door de wetten inzake bio-ethiek van 2004, die tot stand kwamen na brede consultaties, de "Staten-Generaal van de bio-ethiek", en die voorzien dat iedere belangrijke wijziging moet onderworpen zijn aan dezelfde procedure. Ongetwijfeld van oordeel dat de wetgever verheven is boven zijn eigen wetten, vooral die van de voorgaande legislatuur, zoals hij verheven is boven de natuurwet, is de regering terug in de aanval gegaan, zonder enige consultatie, bij zoverre dat de minister zich zelfs niet verwaardigd heeft enig antwoord te geven op de vragen van de Kamer! Om kort spel te maken met het debat heeft ze zelfs van de meerderheid een "procedure van gereserveerde stemming" geëist en verkregen. Dit is een bijzonderheid van de Franse procedure die toelaat geen enkel amendement in aanmerking te nemen en niet in de Senaat te moeten terugkomen. De stemming is dan in alle haast tussengekomen en, met 314 stemmen voor en 223 tegen, is het menselijk wezen bij het begin van zijn leven officieel in Frankrijk verworden tot een "materiaal dat men moet beheren". Een stemming die de ideologen en bepaalde industriële middens zonder scrupules blij gemaakt heeft, maar die de mensheid niet verder gaat helpen.
 
Dus, per slot van rekening, is het de Staatsmacht die beslist. In de Angelsaksische wereld is deze Macht eerder die van Mammon, van de financiële grootmachten, soms gebonden aan de technologie. Vanuit de "continentale" invalshoek zal deze eerder die van Caesar zijn, niet zonder dat de twee eersten met hem in mindere of meerdere mate geassocieerd zijn. Het Franse voorbeeld spreekt in dat opzicht boekdelen. Aan Caesar moet ongetwijfeld gegeven worden wat hem toekomt, maar gewapend met het juridisch positivisme, is hij het die vandaag beslist, zonder het algemeen welzijn in aanmerking te nemen, wat hem toebehoort, dit is dan ook alles: de familie, de opvoeding, het leven, alles. Dat noemt men totalitarisme.
 
En dus hebben Johannes Paulus II, Benedictus XVI en aansluitend Paus Franciscus, het wel degelijk bij het rechte eind wanneer zij het verband leggen tussen leven en gezin, waarvoor men prioritair in de bres moet springen. Paus Benedictus XVI klasseert ze beiden in de "niet te onderhandelen waarden". De gezinnen bevorderen, samengesteld uit een man en een vrouw, en hun kinderen, ze aanmoedigen, bidden voor hun leden die zo blootgesteld zijn aan de centrifugale drukkrachten en bekoringen, hen helpen deze goddelijke instelling verdedigen, die de bakermat en de walmuur van het leven uitmaakt, tegen het inpalmen van ideologieën die hen trachten te niet te doen of hen te instrumentaliseren, dat is wat perfect strookt met de objectieven van eenieder, persoon of vereniging, die de bescherming van het recht op leven ter harte neemt. 
 
Vox Vitae 
 
Voor u gelezen in De Stem van het Leven, Tweemaandelijks tijdschrift van PRO VITA v.z.w. nr. 204 - juli-augustus 2013.