God noch gebod

Verschenen in POSITIEF nr. 440 – MAART  2014 

'Mama?'
‘Ja, schat.' 
'Wie is de papa van Jezuske?' 
‘Jozef natuurlijk!' 
'Maar nee gij, Jozef is de valse papa. Zoals die valse sint vorige week bij de scouts. Maar hoe heet die echte papa nu weer?' 
'Euh ... God?' 
‘Ja, dat was hem!' 
 
Ik probeer mijn dochter van vijf boven in haar stapelbed te duwen. Tergend langzaam, zoals steeds. Haar hoofd priemt opnieuw over de rand, terwijl ik haar zus in haar slaapzakje wurm. Dan komt, zoals steeds bij mama's die weinig tijd hebben en dochters die niet naar bed willen, de vraag der vragen. 
 
'Wie is God eigenlijk?' 
 
'Euh, schattie, kunnen we dat morgen niet bespreken?' 
'Nee, morgen heb je ook geen tijd.' 
'Wel, God is die man die in de hemel zit en die de wereld heeft gemaakt. Enfin, misschien. Dat geloven veel mensen toch.' 
'Maar is het waar of niet waar?' 
'Wel, dat is het juist, je gelooft dat of je gelooft dat niet.' 
(stilte) En dan, als ik de kamerdeur dichtzwaai. 'Hoe kan je nu geloven in iemand die niet bestaat?' 
 
Ik loop de trap af en vraag me af hoe het komt dat ze de kinderen van vandaag zo bij de pinken in je leven smijten. Eerder die middag hadden ze samen met mijn moeder een kerststalletje gemaakt, van klei. Er werden ossen en ezels geboetseerd, en de desbetreffende figuranten. Voor het kribbeke werd echt hooi aangesleept uit het konijnenhok. En oma, enthousiast dat ze die ketters van kleinkinderen warm had gekregen voor het kerstverhaal, maar vertellen, steeds levendiger, alsof ze er op de plek waar de sterre had stilgestaan zelf bij was geweest. 'En toen het kindje kou kreeg, bliezen de os en de ezel het weer warm.' Mijn oudste, amper acht, met een blik vol compassie: 'Maar moemoe (gij arme duts), geloof je dat nu allemaal zelf?' 
 
Als ze het me 's avonds bij het overhandigen van de kroost onthutst vertelt, ben ik stiekem fier. Dat mijn kinderen zich niet argeloos verhaaltjes op de mouw laten spelden. Dat ze de dingen ter discussie durven te stellen. De fierheid zindert nog na, de volgende ochtend aan de ontbijttafel. Ik heb net iets te laat in de gaten dat hun boterhammen niet in hun mond, maar in welgemikte bolletjes onder de tafel belanden. Ik ontvlam in een Spaanse kolère. 'Ge zijt niet goed zeker? Al dat brood onder de tafel. Als wij straks naar school zijn, komen de muizen. Tientallen muizen. Die gaan die boterhammen komen opeten. En al het speelgoed dat jullie van de sint hebben gekregen.' 
Ik ben goed op dreef. En verwacht vier aangeslagen gezichten. 
Maar mijn oudste zoon kijkt me aan, met een blik vol compassie. 'Mama (gij arme duts), geloof je dat nu echt allemaal zelf?' De stem van mijn moeder galmt na. 'Ja, je krijgt ze zoals je ze kweekt.' 
 
Bovenstaande tekst is van Ine Renson, redactrice "Weekend" (de Tijd van 14 december 2013) 
 
Reactie van onze redactie: 
 
Uit de kindermond de harde logica: wie is de papa van Jezuske? .. God! Dat was hem! ... Wie is God eigenlijk? "de man die de wereld maakt, enfin dat geloven er veel!" Maar "is het waar??" "je gelooft dat of je gelooft dat niet!" 
 
Misschien kan met kerstmis het boek 'Geloof, waarheid en tollerantie' van Jozef Ratzinger onder het stof vandaan worden gehaald. Zijn de Brout-Englert-Higgs-deeltjes het laatste antwoord? Het zwart gat? Of is die "man" die 'hemel en aarde' heeft gemaakt misschien toch de "Vader" naar wie alle vaderschap in de hemel en op aarde wordt genoemd. 
 
Is Zijn bestaan zo onzinnig? Heeft u het Higgs deeltje gezien? Misschien leert een handboek van statistiek dat het "leven" door statistiek verklaren statistisch niet mogelijk is, zelfs niet na honderden miljoenen jaren en zeker niet alle dagen onder onze ogen. 
 
Kan u 'geloven' dat uit één van miljoenen zaadcellen en één eicel, de mens of als het een tweeling is twee mensen voortkomen? Al gooien de genetische centra en de IVF 'geneesheren' 97% van dat "materiaal" weg, toch zouden ze deze enkele die overblijven niet in de baarmoeder terugplaatsen indien ze niet zeker waren dat uit datzelfde "materaal" een mensenkind voortkwam. 
 
De Almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde, zo bezingen de psalmen deze realiteit al minstens 3000 jaar. Gelukkig heeft u kinderen die u met twee voeten op de grond zetten. Indien u niet in God kan geloven, indien u zelf het 2000 jaar oude antwoord van Pilatus herhaalt: "wat is waarheid??" in "je gelooft het of gelooft het niet", dan komt de volgende morgen het antwoord ... 
 
Redactie.