Euthanasie een feest

Verschenen in POSITIEF nr. 441 – APRIL  2014 

Lezers schrijven ons
 
Aan de redactie,
 
​Het definitief afscheid in dit leven van Mieltje Pauwels heeft ver buiten onze grenzen voor enige opschudding gezorgd. Het lag in de verwachtingen van de hoogbejaarde sprinter en kampioen om zijn finale wedstrijd in feestgedruis te vieren. Niets liet vermoeden dat Mieltje te kampen had met ondraaglijk lijden of niet te helen pijn en dat het halen van de eindmeet een meedogenloze doodstrijd zou inhouden. Tijdens de fratsen die hij uithaalde bij het heffen van een glas champagne, op amper enkele uren voor zijn getimede dood, was enige vorm van levensmoeheid ver zoek. Vrienden en familie leken ook niet zo uitbundig enthousiast met de geprogrammeerde abrupte dood van Mieltje, hun idool. Blijkbaar bestaan er artsen die bij een georkestreerde zelfdoding de nodige assistentie verlenen en die geen soelaas kunnen bieden aan de kwetsbaarheid, wellicht verdoken eenzaamheid en het wegvallen van uitgesproken verlangens van Mieltje. In de roes van de opgezette afscheidsfuif werd niet de minste aandacht geschonken aan de zingeving in elke fase van het menselijk leven of aan Hem of diegenen die ons dit kostbare leven geschonken hebben. Was dit feest geen dekmantel? De onmacht was schrijnend en had met de essentie en de verbondenheid van mensen te maken. In het bijzonder zij die het moeilijk hebben en die verstoten blijven van bescherming, verzorging en daadwerkelijke steun. Paulus schreef dat heel mooi aan de Galaten: "Help elkander zulke lasten te dragen, op die manier zult ge de wet van Christus vervullen". De fundamentele opdracht, althans volgens Paulus blijft: "Zorgen voor allen die eenzaam zijn en die geen hoop meer hebben". 
 
Mieltjes afscheidsfeest en moedwillige dood die daarop volgde, was een vreemde toepassing van de huidige euthanasiewetgeving. De vreemde gang van zaken in het toepassen van de abortuswetgeving, waar de noodsituaties voor allerhande onethische vluchtwegen schering en inslag zijn, krijgt ontegensprekelijk navolging. Waar gaat deze willekeur en gecreëerde rechtsonzekerheid en het ontbreken van rechtsbescherming eindigen? Wie helpen en beschermen we nog? Hoe kostbaar, broos en kwetsbaar is elk menselijk leven nog om het hoopvol te koesteren en te bewaren? Wie zal deze neerwaartse spiraal weten om te buigen naar ethisch verantwoorde en gefundeerde rechtsbeginselen, gedragen door een zorgende samenleving? 
 
P. V.
Watou.