Heiligen Petrus en Paulus

Verschenen in POSITIEF nr. 443 – JUNI  2014 

​(Hd. 12, 1-11; 2 Tim. 4, 6-18; Mat. 16, 13-19)
 
Wanneer men de St.-Pietersbasiliek te Rome binnentreedt, wordt men vlug getroffen door de imposante koepel boven het graf van de eerste paus. Aan de basis van deze koepel kan men in het Latijns en het Grieks de woorden lezen die de Heer tot Simon-Petrus sprak: "Gij zijt Petrus en op deze rots zal Ik mijn Kerk bouwen." 
 
De hoeksteen 
 
Deze 'eerste steen' van de Kerk heeft Jezus gekozen na zijn leerlingen ondervraagd te hebben: "Wie ben Ik voor u?" Met kracht en beslistheid verklaart Simon-Petrus: "Gij zijt Christus, de Zoon van de levende God!" Hij zegt niet: "ik meen, ik denk, zelfs niet ik geloof dat gij de Christus zijt, de Zoon van God", wat een aarzeling, een twijfel aangeeft. Wel bevestigt hij: "Gij zijt de Christus, de Zoon van God". Zo drukt hij zijn geloof met zekerheid uit. Het antwoord van Jezus maakt voor altijd van Simon-Petrus "de hoeksteen" waarop wij ons als levende stenen moeten voegen. Wat Simon-Petrus plechtig verklaart, zal voor altijd de steen blijven waarop de Kerk stevig is gebouwd: Jezus is meer dan een profeet, Hij is de Zoon van God, de Messias, de Redder. En Jezus belooft het: geen enkele macht van deze wereld, zelfs niet "de poorten van de hel" zullen de Kerk overwinnen die is gebouwd op dit geloof. "De poorten van de hel" ... hieronder dient men te verstaan de inspanningen van de machten, de krachten van de duisternis. Deze kunnen zich manifesteren door de snelle stroom van passies, of de perverse bijeenkomsten en de geheime vergaderingen van de dwaling. Want voorheen was het aan de stadspoorten dat men zich verzamelde om te discussiëren, te oordelen en vonnissen uit te spreken. 
 
Jezus zegt ook duidelijk dat Hij zelf zijn Kerk bouwt; ze is dus niet het werk van mensenhanden, maar van God. Zoals het geloof van de apostelen steunt de Kerk niet op vlees en bloed, om de woorden van Jezus zelf te hernemen. Dit wil zeggen niet op de middelen van de wereld, haar krachten, haar machten, of haar geld. Zij steunt op de H. Geest die haar bezielt. 
 
Alle wegen leiden naar Rome! 
 
De H. Geest bezielt reeds de harten van de eerste christenen van Jeruzalem tijdens de gevangenschap van Petrus, zoals we in de eerste lezing hoorden. Men merkt op dat de kleine gemeenschap van christenen met aandrang bidt voor zijn Herder, gevangengehouden in de kerkers van Herodes Agrippa en men kan hem niet beter bewaken. De christenen geloven hun ogen niet als Petrus, miraculeus bevrijd, aan de deur klopt. Het is in het vervolg van deze episode dat Petrus het stof van zijn voeten schudt op Jeruzalem en zich naar een andere plaats begeeft. 
 
Volgens het getuigenis van de traditie is die andere plaats, Rome, geroepen om het nieuw Sion te worden. Wat later in Rome smeken de christenen Petrus om zich te onttrekken aan het gevaar van de vervolging van Nero, door een kortstondige, tijdelijke vlucht. En we krijgen de heerlijke scene van Petrus' ontmoeting met Jezus op de via Appia: "Heer, waar gaat U heen?". "Naar Rome", antwoordt Hij, " om er opnieuw te worden gekruisigd". Petrus begrijpt het en keert plotseling terug. Jezus wil hem doen delen met zijn kruis. 
 
Wat betreft de H. Paulus, die tegenstrijdigheden en aantrekkingen ontmoet, hij doorkruist de wegen van de mediterrane wereld met de vlam van het Evangelie. Deze wegen brengen hem ook naar Rome. Waarlijk, alle wegen leiden naar Rome! Daar getuigt hij van zijn geloof. Door zijn martelaarschap behoort hij tot de Kerk van Rome. In het uittreksel van de brief aan Timotheüs, dat we hoorden in de tweede lezing, stelt Paulus zich voor als een strijder die goed gevochten heeft en die wacht op zijn beloning, namelijk de palm van het martelaarschap, om weer verbonden te zijn met zijn Heer en Redder. In de Brief aan de Efeziërs beschrijft hij heel de uitrusting van een goede soldaat. Jullie zullen gemakkelijk de passage terugvinden, maar begin niet met het einde ... als slechte leerlingen. 
 
Een volwassen geloof 
 
Ook wij dienen ons aan te sluiten bij het geloof van de apostelen, maar niet op gelijk welke manier. Nog steeds in de Brief aan de Efeziërs verlangt Paulus dat de christenen een "volwassen geloof" zouden hebben. We kunnen niet blijven als kinderen die zich laten heen en weer slingeren, laten afdrijven door allerlei gedachtestromingen (4, 14). Benedictus XVI licht toe: "Men verstaat dikwijls onder "volwassen geloof" de houding van degene die niet meer luistert naar de Kerk en zijn herders, maar die op een zelfstandige manier kiest wat hij/zij wil geloven of niet wil geloven; dus een "ineen geknutseld geloof". En men stelt het voor als "de moed" om zich uit te drukken tegen het magisterium van de Kerk. ( ... ). Er is eerder moed nodig om het geloof van de Kerk aan te hangen, zelfs als deze het "schema" van de hedendaagse wereld tegenspreekt. Dit niet-conformisme van het geloof is het dat Paulus een "volwassen geloof" noemt. Het is het geloof dat hij wil. Het feit van achter de modetrends en stromingen van de tijd te lopen bestempelt hij daarentegen kinderachtig. "De H. Paulus echter", vervolgt de paus, "leidt ons naar het echt volwassen geloof op een positieve manier door de uitdrukking: in liefde handelen volgens de waarheid. (Ef. 4, 15) De nieuwe wijze van denken, die ons door het geloof wordt gegeven, wendt zich vooreerst naar de waarheid. De macht van het kwade is de leugen. De macht van het geloof, de macht van God is de waarheid. De waarheid over de wereld en over onszelf wordt zichtbaar wanneer we onze blik tot God wenden. En God verschijnt aan ons, wordt voor ons zichtbaar in het gelaat van Jezus Christus. Wanneer we naar Christus kijken, herkennen we iets bijkomends: waarheid en (naasten)liefde zijn onafscheidelijk. In God zijn deze twee een onafscheidelijke realiteit: zodanig is juist het wezen van God. Daarom gaan voor christenen waarheid en (naasten)liefde samen. De (naasten)liefde is het bewijs van de waarheid". (Sluiting van het Paulusjaar, 28 juni 2009). 
 
Ondanks de stormen en allerlei soorten aanvallen hebben we vandaag nog de zekerheid dat het schip van de Kerk niet zal zinken. Laten we, naar het voorbeeld van de twee grote apostels, de goede strijd strijden om door de waarheid en de liefde talrijke zielen te winnen die zijn meegesleept naar de afwijking op de tumultueuze oceaan van onze wereld. Bidden we ook met vertrouwen tot Maria, Moeder van de Kerk, Ster der zee, voor het huidig, actueel bestuur van het schip en onze geliefde Paus. 
 
Een benedictijner monnik.