21 juni 2014 : Toespraak voorzitter bij de viering van onze Patroonheilige

Verschenen in POSITIEF nr. 444 – SEPTEMBER  2014 

​Beste bedevaarders, 
 
Thomas More blijft een fascinerende heilige, samen met bisschop Fisher waren zij de enige van de hooggeplaatste in Kerk en politiek die zich hebben verzet tegen de grillen van Hendrik VIII. Zij weigerden zijn huwelijk als ontbonden te beschouwen, en daarom ondergingen zij de marteldood. Zij stonden heel alleen, hadden geen vrienden en zelfs de dochter van Thomas More, Margaret, zette haar vader aan om te tekenen. 
 
Gebeurt iets gelijkaardigs niet in onze dagen? De aflossing van de wacht in de Guimardstraat, het Katholiek onderwijs, kan misschien een moment zijn om eens te kijken wat na een decennium Mevrouw Mieke Van Hecke is bereikt. Binnen de actualiteit van de synode voor het gezin is een merkwaardig antwoord van deze dame over de vraag of "homoseksueel gedrag even moreel aanvaardbaar is als heteroseksueel gedrag?", het bestuderen waard. 
 
"Het katholiek onderwijs wil, binnen opvoedend onderwijs, vanuit haar 'eigen bezieling' aandacht schenken aan de harmonische ontplooiing van de totale persoon. Relationele en seksuele opvoeding (RSV) is daar een wezenlijk onderdeel van." 
 
De vraag is uiteraard of het katholiek onderwijs in ons land niet een 'eigen bezieling' heeft, maar een 'wezenlijke bezieling’ in harmonie met het evangelie' zoals dat gedragen is door de universele Kerk en in overeenstemming met de catechismus van die katholieke Kerk. 
 
Maar worden in haar antwoord niet al te vrijblijvende principes toegepast? "Menselijke seksualiteit wordt gezien als de uitdrukking van de liefde tussen twee mensen. Het ideale van de liefdevolle, trouwe en duurzame relatie staat voorop 'als een na te streven doel'. RSV in het katholiek onderwijs wil een bijdrage leveren aan de groei van jongeren tot relatie-bekwame volwassenen, die de keuze willen maken voor 'kwalitatieve relaties'. Een relatie die voor beide partners gebaseerd is op liefde, tederheid, trouw, genieten, zorg en respect voor elkaar." Aldus Mieke. 
 
De menselijke seksualiteit wordt herleid tot zijn relatie, een keuze voor kwalitatieve relaties, er wordt niet meer gesproken over het huwelijk. Deze hooggestemde 'liefdevolle, trouwe en duurzame relatie" wordt dan herleid tot een "na te streven doel". Hier mogen we misschien de hand van de moraal van de KULeuven in herkennen: de moraal van de haalbaarheid! De 'trouwe relatie' is een ver -misschien zelfs onder verstaan een onbereikbaar- doel, maar alle relaties die min of meer liefdevol en duurzaam zijn, worden beschouwd als een soort tussenstap en daarom zelfs moreel aanvaardbaar. We staan hier ver af van de moraal die een duidelijk ideaal voorhoudt, met name steeds 'het goede doen', onverbreekbare trouwe liefde voor mekaar in 'goede en kwade dagen'. In elk geval 'nooit het kwade' doen. Dat in het 'goede doen' graden zijn is duidelijk, maar nooit kan het doen van moreel kwaad en dus onaanvaardbaar, zelfs met de beste bedoelingen, toch iets goeds voortbrengen. 
 
Maar Mieke van Hecke blijft op haar haalbaarheidsthema doorgaan. Zij levert slechts "een bijdrage aan de groei van jongeren tot relatie bekwame volwassenen, die de keuze willen maken voor kwalitatieve relaties." Dat seksualiteit de meest intieme interpersoonlijke relatie is, wordt verder niet ingevuld. 
Neen, voor Mieke gaat het maar om "partners", niet volwassenen die, liefst na rijp beraad, in vrije keuze, zich voor altijd aan mekaar wegschenken als "man en vrouw" in die levenslange onverbreekbare band van het huwelijk. Dit sluit inderdaad in wat Mieke stelt "liefde, tederheid, trouw, genieten, zorg en respect voor elkaar". 
Dat deze huwelijksband door God gewild is als het fundament van menselijke waardigheid waarbij "man en vrouw elkaar datgene geven waarop ze recht hebben" (1 Kor 7,5) zoals Paulus dat zegt, maar "in onderlinge dialoog en harmonie", is daarin essentieel. Het is juist de menselijke waardigheid en vooral deze van de vrouw, het moederschap, de openheid naar vruchtbaarheid en het menswaardig doorgeven van het leven die actueel in het gedrang zijn. In verantwoord ouderschap geeft de man het geschenk en de opdracht van het moederschap aan zijn vrouw en echtgenote. Alleen daardoor wordt de man zelf volwassen en als vader verantwoordelijk niet alleen voor zijn geliefde echtgenote, maar ook als vader voor zijn gezin. De kinderen, die God hen beiden schenkt, hebben een blijvend recht op beide ouders die hen opvoeden tot menselijke waardigheid, waarbij heel het gezin God dankt voor het leven dat ieder heeft ontvangen en waarbij allen Gods wet diep in hun hart beleven. 
 
Neen, niets van dat alles: "Ik (Mieke van Hecke) verwijs tevens naar onze persmededeling tijdens de ondertekening van de gemeenschappelijke verklaring over een genderbewust en holebi-vriendelijk beleid op school d.d. 23 oktober 2012. 
 
Het katholiek onderwijs onderschrijft het engagement om een duurzaam integraal holebi-en genderbeleid te voeren en dit het liefst vanuit een gedragen visie: "De katholieke school stelt zich actief open voor al wie in onze maatschappij, op welke manier ook, kansarm is. Zij helpt de jongeren in hun groei naar verantwoordelijkheid en weerbaarheid. Verdraagzaamheid, openheid, evenwaardigheid en respect zijn stuk voor stuk significante begrippen. We willen deze boodschap niet alleen uitdragen, maar ook de verankeren in het beleid van de katholieke scholen." 
 
Zoals u dagelijks kan ervaren wordt de lobby van de homoseksualiteit steeds agressiever en wordt iedereen die kritisch daar tegenover staat als onverdraagzaam uitgescholden. Ook in deze tekst kan u vaststellen dat diep gebogen wordt voor de grillen van deze lobby. De gebruikte terminologie van onder het mom van verdraagzaamheid een 'engagement, duurzaam en integraal verankeren', liegen er niet om. Diegenen die een kritische instelling hebben zijn 'onverdraagzaam, bekrompen, discriminerend ... " 
 
Mieke kan misschien zich beter aansluiten bij de liberale commentator Harald Martenstein die in 'Der Tagesspiegel' vindt dat het verkeerd is dat Lewitscharoff, met wie hij het niet eens is wat betreft haar rede tegen kunstmatige inseminatie en leenmoederschap, spitsroeden moet lopen voor haar opvattingen: 'Niet alleen de islam behoort tot Duitsland. Ook het katholicisme. Veel katholieken neigen naar onverdraagzaamheid omdat ze hun opinie niet voor mensenwerk houden, maar voor Gods gebod. Daar hou ik niet van." Maar Martenstein stelt wel: " Maar de vrijheid van de anderen is de prijs die ik moet betalen voor mijn eigen vrijheid. Godsdienst is ook een mensenrecht". Deze godsdienst is weggedeemsterd, vervangen door een nep humanisme waarin de mode van de dag het haalt. Mooie verpakking, groei naar verantwoordelijkheid en weerbaarheid, maar onaanvaardbare morele beginselen. Wetten zonder morele ondergrond vormen een rechtstaat op drijfzand. 
 
Maar misschien mogen we homoseksualiteit vanuit een andere invalshoek bekijken, deze van het "risicovol" gedrag. 
Ander risicovol gedrag dan beleefde homoseksualiteit wordt streng vervolgd. Snelheid en alcohol in het verkeer: overal staan vogelkotjes om uw snelheid te controleren, op elk kruispunt met rood licht, en Bob campagnes met honderden agenten vullen de controles aan. Terecht, het aantal doden en zwaargewonden op onze wegen blijft onaanvaardbaar hoog. Maar voor homoseksualiteit gaan we risicovol gedrag dat verantwoordelijk is voor miljoenen doden, met alle middelen voor onze jeugd promoten, want stelt Mieke: "een duurzaam integraal holebi-en genderbeleid voeren en dit het liefst vanuit een gedragen visie". 
 
Onbegrijpelijk! Denken dat condooms de aids epidemie stoppen, is denken dat ge water in uw handen kunt opvangen. Alle sofismen en geleerde woorden doen niets af aan de rauwe realiteit. Miljoenen slachtoffers van aids wegens onaanvaardbaar risicovol gedrag van enkelen. Dit in naam van non-discriminatie "verankeren" in ons K. onderwijs is een misdaad tegen de menselijkheid met de omvang van een genocide. Naast de genocide van de abortus, na 25 jaar abortuswet: 500.000 geregistreerde abortussen, is het verder verspreiden van de aids epidemie wereldwijd door promoten van homoseksueel gedrag een zware verantwoordelijkheid voor de leidinggevenden van ons onderwijs. 
 
Daarenboven hebben kinderen een fundamenteel recht om binnen het huwelijk geboren te worden en opgevoed door vader en moeder. Wees worden is een drama, maar niet meer weten wie uw vader is door inseminatie of niet meer weten wie uw moeder is door eiceldonatie, is tegen het recht van het kind, van de menselijke waardigheid van zijn persoon. Zij die vruchtbaarheid afwijzen, die seksualiteit herleiden tot louter hedonisme, maar toch kinderen opeisen hetzij via inseminatie, hetzij via adoptie, is in het belang van deze kinderen onaanvaardbaar. Dat alles is de rechtstreekse consequentie van de nep rechtstaat zonder moraal en uitvloeisel van wat nu ook zelfs door de hooggeplaatsen in onze Kerk, een "positieve ontwikkeling" is genoemd. De homoboodschap moet niet alleen uitgedragen worden, maar ook verankerd, stelt ons Katholiek onderwijs! 
 
Het is dan ook te begrijpen dat de vragen van de Paus in verband met de Synode voor het Gezin, met name een herlezing van de apostolische exhortatie Familiaris Consortio (FC), een verbazend antwoord kon opleveren. 
In plaats van een gewetensonderzoek door onze bisschoppen en herziening van hun standpunt van afwijzing van Humanae Vitae, van augustus 1968 in het licht van de huidige toestand, wordt een nep enquête doorgevoerd en mag een syntheserapport geschreven worden door dezelfde 'Guimardstraat'. Uiteraard wordt daar met geen woord gerept over die exhortatie van 1982 als weerslag van de Bisschoppensynode voor het Gezin van september 1980. Neen, de kwalijke evolutie feitelijk afschaffen van het huwelijk, waardoor onze kerk volledig is teloorgegaan, en binnen onze Kerk in de overgrote meerderheid van gevallen, het gezin zelfs niet meer tot stand komt, moet volgens de professoren die het verslag hebben gemaakt, juist ook binnen de Kerk zelfs gelegaliseerd worden. Volgens de professoren moet de Kerk dit opnemen: ongehuwd samenwonen, ongebreideld gebruik van contraceptie, hertrouwde uit echt gescheiden, homo-verbintenissen etc .. " Zo wordt in praktijk omgezet wat Mieke stelt: "Het katholiek onderwijs onderschrijft het engagement om een duurzaam integraal holebi-en genderbeleid te voeren en dit het liefst vanuit een gedragen visie" 
 
Misschien is het toch nuttig de tekst van de FC, nr. 28 te herlezen. Deze synthese als inleiding op het hoofdstuk Il "dienst aan het leven", heeft niets van zijn actualiteitswaarde verloren, integendeel.
 
FC, nr. 28: Met de schepping van de man en de vrouw naar zijn beeld en gelijkenis besluit God het werk van zijn handen en brengt Hij het tot volmaaktheid: Hij roept hen tot een speciale deelneming aan zijn liefde en tegelijk aan zijn macht als Schepper en Vader, door middel van hun vrije en bewuste medewerking aan de overdracht van de gave van het menselijk leven: 'God zegende hen, en God sprak tot hen: Wees vruchtbaar en word talrijk, bevolk de aarde en onderwerp haar'. 
 
Zo is de fundamentele taak van het gezin de dienst aan het leven, de verwerkelijking, door de geschiedenis heen, van de zegen van de Schepper aan het begin, door in de voortplanting het goddelijk beeld over te dragen van mens aan mens." 
 
De vruchtbaarheid is de vrucht en het teken van de huwelijksliefde, het levend getuigenis van de volledige wederzijdse wegschenking van de echtgenoten: ,De ware echtelijke liefdescultus en heel het daarop berustende gezin, zonder achterstelling van de andere huwelijksdoelen, zijn erop gericht dat de echtgenoten van harte bereid zijn mee te werken met de liefde van de Schepper en Verlosser die door hen van dag tot dag zijn gezin uitbreidt en verrijkt'." (Gaudium et Spes GS, nr. 51) 
 
De vruchtbaarheid van de echtelijke liefde beperkt zich echter niet tot het verwekken van kinderen, ook al neemt men dit in zijn specifiek menselijke dimensie: zij breidt zich uit en verrijkt zich met al die vruchten van zedelijk, geestelijk en bovennatuurlijk leven, die de vader en de moeder geroepen zijn aan hun kinderen te schenken en via hun kinderen aan de Kerk en aan de wereld" 
 
Hoe komt het dan toch dat ons Katholiek onderwijs met geen woord meer rept over de fundamenten van een gezinsstichting volgens Gods plan, maar blijft doorgaan op een vals thema van "genderbewust en holebivriendelijk beleid op school" ? 
 
Moet hier niet in herinnering worden geroepen wat FC stelt onder de titel 'opdat Gods plan steeds vollediger verwerkelijkt wordt" en waarbij de synodevaders de moeilijkheden niet uit de weg gingen. Deze werden samengevat als volgt: " (FC, nr. 30) De wetenschappelijk-technische vooruitgang, ... voedt immers niet alleen de hoop op het scheppen van een betere mensheid, maar schept ook een steeds diepere angst voor de toekomst. Sommigen vragen zich af of het wel goed is te leven en of het niet beter zou wezen zelfs niet geboren te zijn; daarom twijfelen zij of het geoorloofd is anderen in het leven te roepen die wellicht hun eigen bestaan zullen vervloeken in een wrede wereld waarvan de verschrikkingen zelfs niet te voorzien zijn. Anderen denken dat zij de enigen zijn voor wie de voordelen van de techniek bestemd zijn, en sluiten anderen uit, aan wie voorbehoedmiddelen worden opgelegd of nog ergere methoden. Weer anderen, in de ban van de consumptiementaliteit en alleen bezorgd om een voortdurende vermeerdering van de materiële goederen, begrijpen tenslotte niet meer de geestelijke rijkdom van het nieuw mensenleven en weigeren het daarom. De uiteindelijke reden van deze geesteshouding is de afwezigheid van God in het hart van de mensen .. Zo is er een mentaliteit tegen het leven ontstaan (anti-life mentality in het Engels), zoals uit veel actuele problemen blijkt: men kan bijvoorbeeld denken aan een zekere paniek, voortgekomen uit de studies van ecologen en futurologen over de demografie, die soms het gevaar van de bevolkingstoename voor de kwaliteit van het leven overdrijven ... De Kerk is geroepen opnieuw met duidelijker en krachtiger overtuiging aan allen haar wil te manifesteren met alle middelen het leven te bevorderen en te verdedigen tegen elke hinderlaag, in welke situatie en in welk stadium van ontwikkeling het zich ook mag bevinden. 
 
Daarom veroordeelt de Kerk als een ernstige aantasting van de menselijke waardigheid en van de rechtvaardigheid alle activiteiten van overheden of van andere publieke autoriteiten waarmee deze proberen, op welke wijze dan ook, de vrijheid van beslissing van de ouders over kinderen te beperken. Bijgevolg dient beslist iedere vorm van dwang veroordeeld te worden die autoriteiten gebruiken ten gunste van anticonceptie of zelfs van sterilisatie en abortus; men moet dit met kracht afwijzen. Eveneens moet men als een ernstige onrechtvaardigheid het feit verafschuwen dat in de internationale betrekkingen ontwikkelingshulp afhankelijk wordt gesteld van programma's voor anticonceptie, sterilisatie en abortus." 
 
Uiteraard kunnen de Paus en de concilievaders deze leer niet verkondigen zonder de hulp van velen, te beginnen met de theologen en daarom deze oproep die in ons land niet wordt gehoord: "(FC, nr. 31) ... Daarom voel ik mij, samen met de synodevaders, verplicht tot de theologen de dringende uitnodiging te richten dat zij hun krachten verenigen om met het hiërarchisch leergezag samen te werken ... In dit opzicht is de eendrachtige inspanning van de theologen, bezield door een overtuigde instemming met het leergezag, dat de enige echte gids is voor het volk Gods, ook dringend nodig wegens de innige band tussen de katholieke leer op dit punt en de mensvisie die de Kerk voorhoudt: twijfel of dwaling op het gebied van het huwelijk of van het gezin brengt een ernstige verduistering mee van de volledige waarheid over de mens in een culturele situatie die reeds zozeer verward en tegenstrijdig is." 
 
Om de integrale visie op de mens en zijn roeping duidelijk te belichten vervolgt de exhortatie (FC, nr. 32): "In de context van een cultuur die de ware betekenis van de menselijke seksualiteit ernstig misvormt of zelfs verliest, omdat zij haar losmaakt van haar wezenlijke betrekking tot de persoon, voelt de Kerk nog dringender haar onvervangbare zending de seksualiteit te presenteren als waarde en taak van heel de persoon, geschapen, als man en vrouw, naar het beeld van God." 
 
"Hierover heeft het tweede Vaticaans concilie duidelijk uitgesproken dat, wanneer het harmoniëren van de huwelijksliefde met het verantwoord doorgeven van het leven in het geding is, het zedelijk karakter van een handelwijze niet alleen afhangt van de goede bedoeling en van de subjectieve motivering, maar moet worden bepaald vanuit objectieve maatstaven die hun grondslag vinden in de eigen aard van de menselijke persoon en zijn daden; maatstaven derhalve die de volle betekenis van wederzijdse zelfgave en van menswaardige voortplanting waarborgen in een context van waarachtige liefde; een opgave die niet kan worden volbracht, als niet de deugd van echtelijke kuisheid oprecht wordt beoefend' ... 
 
Paulus VI heeft bevestigd dat de leer van de Kerk is gebaseerd op de niet te scheiden verbinding die God heeft gewild en die de mens niet uit eigen initiatief kan verbreken, tussen de twee betekenissen van de huwelijksdaad: de verenigende en de voortplantende. " 
 
En hij heeft tenslotte besloten en bekrachtigd "dat als van nature oneerbaar uitgesloten moet worden, ieder handelen dat met het oog op de huwelijksdaad of tijdens de voltrekking ervan of in het verloop van zijn natuurlijke gevolgen beoogt, als doel of als middel, de voortplanting onmogelijk te maken. 
 
Wanneer de echtgenoten, door middel van anticonceptie, de twee betekenissen scheiden die God de Schepper heeft geschreven in het wezen zelf van de man en de vrouw en in de dynamiek van hun seksuele vereniging, dan gedragen zij zich als ,scheidsrechters' van Gods bedoeling: dan ,manipuleren' en verlagen zij de menselijke seksualiteit en daarmee de eigen persoon en die van de partner en vervalsen zij de waarde van zijn ,totale' wegschenking. Zo geeft de anticonceptie aan het expressiemiddel waarmee op oorspronkelijke wijze de wederzijdse totale zelfgave van de echtgenoten tot uiting wordt gebracht, een objectief tegenstrijdig effect, namelijk dat men zich niet volledig aan de ander schenkt; daaruit vloeit niet alleen de positieve weigering van openheid voor het nieuw leven voort, maar ook een vervalsing van de innerlijke werkelijkheid van de echtelijke liefde waarin de echtgenoten geroepen zijn zich met heel hun persoon weg te schenken. Als de echtgenoten daarentegen door gebruik te maken van de periodieke onthouding, de ondeelbare band tussen de verenigende en voortplantende betekenis van de menselijke seksualiteit in acht nemen, gedragen zij zich als ,bedienaars' van Gods plan en ,gebruiken' zij de seksualiteit volgens het oorspronkelijk dynamisme van de totale' wegschenking, zonder manipulaties of vervalsingen. 
 
De keuze van het natuurlijk ritme (*) impliceert de aanvaarding van de tijd van de persoon, namelijk van de vrouw, en daarmee de aanvaarding van de dialoog, van het wederzijds respect, van de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid, van de zelfbeheersing. De aanvaarding van de tijd en van de dialoog betekent dat men het tegelijk geestelijk en lichamelijk karakter van het echtelijk verkeer erkent, alsook dat men in zijn leven de persoonlijke liefde in stand houdt die trouw vereist. Zo ervaart het echtpaar dat de echtelijke communicatie verrijkt wordt met die waarden van tederheid en affectiviteit die het innerlijk wezen vormen van de menselijke seksualiteit, ook in zijn lichamelijke dimensie. Op deze wijze wordt de seksualiteit gerespecteerd en gestimuleerd in zijn werkelijk en volledig menselijke dimensie, daarentegen nooit ,gebruikt' als een ,voorwerp', wat de eenheid van ziel en lichaam verbreekt en Gods schepping zelf treft, daar waar natuur en persoon op de meest innige wijze met elkaar verweven zijn .... Daarom houdt de Kerk nooit op uit te nodigen en aan te sporen, opdat de eventuele huwelijksmoeilijkheden opgelost worden, zonder dat ooit de waarheid wordt vervalst of aangetast; zij is namelijk overtuigd dat er geen echte tegenstrijdigheid kan bestaan tussen de goddelijke wet van de overdracht van het leven en die van de bevordering van de waarachtige echtelijke liefde. Daarom moet de concrete pedagogie (*) van de Kerk samengaan met haar leer en nooit daarvan gescheiden worden .... Onder de vereiste voorwaarden valt ook de kennis van de lichamelijke werkelijkheid en van haar vruchtbaarheidscyclus (*). Op dit gebied moet alles gedaan worden, opdat een dergelijke kennis toegankelijk is voor alle echtgenoten en eerder nog voor de jongeren, door middel van een duidelijke, tijdige en serieuze voorlichting en opvoeding, door echtparen, artsen en deskundigen. De kennis moet dan uitmonden in opvoeding tot zelfbeheersing; vandaar de absolute noodzaak van de deugd van kuisheid en van de blijvende opvoeding daartoe. Volgens de christelijke visie betekent de kuisheid geenszins afwijzing van of minachting voor de menselijke seksualiteit: zij betekent veeleer geestelijke energie, die de liefde weet te verdedigen tegen de gevaren van egoïsme en van agressiviteit en haar weet te doen groeien naar haar volledige verwerkelijking." 
 
Tot slot is het nodig de zogenaamde "geleidelijkheid in het bereiken van de ideale moraal" in een juist kader te plaatsen. Ook daar heeft de exhortatie een dringende boodschap: FC, nr. 34: "Het is altijd van groot belang een juist begrip te hebben van de zedelijke orde, van haar waarden en normen; dat belang groeit, wanneer de moeilijkheden ze te eerbiedigen, talrijker en zwaarder worden. 
Juist omdat de zedelijke orde de bedoeling van God de Schepper openbaart en voorhoudt, kan zij niet iets zijn dat de mens benadeelt en zijn persoonlijkheid kleineert; integendeel, omdat zij beantwoordt aan de diepste behoeften van de door God geschapen mens, stelt zij zich in dienst van diens volledige mens zijn, met de fijnzinnige en verplichtende liefde waarmee God zelf ieder schepsel bezielt, ondersteunt en naar zijn geluk voert.. .. De mens, die geroepen is te leven in verantwoordelijkheid volgens het wijze en liefdevolle plan van God, is echter een historisch wezen dat zichzelf van dag tot dag vormt door zijn talrijke vrije keuzen; daarom kent, bemint en volbrengt hij het zedelijke goed in groei fasen .... Zij mogen echter de wet niet alleen maar zien als een ideaal dat zij in de toekomst moeten bereiken; zij moeten haar beschouwen als een bevel van Christus de Heer, ervoor zorgend dat zij de moeilijkheden vol ijver overwinnen. Daarom mag de zogenaamde "wet van de geleidelijkheid" of de geleidelijke vooruitgang niet vereenzelvigd worden met de "geleidelijkheid van de wet", alsof er verschillende graden en verschillende vormen van voorschriften zouden zijn in de wet voor onderscheiden mensen en situaties ... Deze pedagogie omvat, zoals de synode naar voren heeft gebracht, heel het huwelijksleven. Daarom moet de taak het leven door te geven, geïntegreerd worden in de universele zending van heel het christelijk leven ... Deze gezamenlijke voortgang vraagt om studie, voorlichting en een passende opleiding van priesters, religieuzen en leken die een taak hebben in de gezinspastoraal; zij allen zullen de echtgenoten kunnen helpen op hun menselijke en geestelijke tocht die het bewustzijn van de zonde meebrengt en de oprechte ijver voor de naleving van de zedenwet, alsmede de dienst van de verzoening." 
 
Toetsen we deze leer aan de stelling van Mieke, staan we hier veraf van "Het ideale van de liefdevolle, trouwe en duurzame relatie die voorop staat 'als een na te streven doel'. 
 
Relationele en seksuele opvoeding in het katholiek onderwijs wil een bijdrage leveren aan de groei van jongeren tot relatiebekwame volwassenen, die de keuze willen maken voor kwalitatieve relaties." 
 
Mogen Thomas More en Bisschop Fisher, die ons zijn voorgegaan in de onwankelbare trouw aan Gods wetten van het huwelijk, onze bisschoppen steunen (**). Het zijn zij die verantwoordelijk zijn voor het opvoedingsproject binnen de katholieke scholen en universiteiten. Deze verantwoordelijkheid kunnen ze niet zomaar doorgeven aan een gezag dat de universele leer van de Kerk niet alleen niet volgt, maar door gedrag en woord het tracht te vernietigen met de medewerking van organisaties zoals Sensoa die een louter hedonistische moraal voorstaan en onverantwoord seksueel gedrag. Dit leidt niet alleen tot de vernietiging van het gezin, maar ook tot de snelle en belangrijke toename van seksueel overdraagbare aandoeningen, die onze jeugd verder belet inderdaad nog tot relatiebekwame volwassenen uit te groeien. Neen, zelfs het zich overleveren aan porno op het internet wordt als onschadelijk weggemoffeld, terwijl dit een zoveelste stap is in het vernietigen van het gezin, een warm nest waar ieder kind op de eerste plaats recht op heeft. Wanneer zullen de verantwoordelijken voor het onderwijs en het gezin in alle helderheid de boodschap van de Kerk verkondigen, tegen de stroom in? 
Mogen Thomas More en Bisschop Fisher hen daarbij een lichtend voorbeeld zijn. 
 
Dr. Luc Kiebooms 
Schaapsdries 28 
3600 Genk. 
 
• (*) sensiplan® is een methode die door "die Malteser Arbeitsgruppe" en het Duits episcopaat tot stand is gekomen. Sensiplan® laat toe aan gehuwden hun wederzijdse vruchtbaarheid als verantwoord ouderschap in dialoog te beleven zoals de exhortatie het voorschrijft. 
• (**) opvoeding voor seksualiteit: een alternatief, helaas zonder geld en (voorlopig?) zonder steun van het VSKO http://relationeleseksuelevorming.be/