Bij het afscheid van E.H. Herroelen

Verschenen in POSITIEF nr. 444 – SEPTEMBER  2014 

​Beste confraters, beste broeders en zusters, 
 
Ik ken E.H. Herroelen sinds de tijd dat hij pastoor was van Nossegem. Door de schoonheid van de liturgie, trok hij vele parochianen aan in zijn kerk. Hij inspireerde eveneens heel wat jongeren in hun wens om priester te worden met dezelfde pastorale prioriteiten: een leer trouw aan het leergezag van de Kerk, een verzorgde liturgie, een pastorale ijver zonder reserve voor de parochianen. 
Ik ken weinig priesters die zoveel gedaan hebben voor de priesterroepingen in Vlaanderen. Hij deed dat op zijn manier, zeer direct en niet altijd diplomatisch. Maar zijn belangrijkste gebrek was een beetje te vroeg gelijk te hebben ... Wat mij betreft, als president van het seminarie Saint-Paul in Louvain-la-Neuve, en daarna als bisschop van Namen, heb ik hem steeds gesteund en bemoedigd. De geschiedenis heeft nadien getoond dat de vorming waarvan hij droomde en die hij heeft proberen in gang te zetten, een model was voor de vorming die vandaag in verschillende westerse landen vrucht draagt. Uitgeput door de strijd, verteerd door de zorgen, en op de proef gesteld door zijn gezondheid, heeft hij het grote werk dat hem zo dierbaar was, niet helemaal kunnen verwezenlijken. Desalniettemin heeft hij een indrukwekkend aantal jongeren in de gelegenheid gesteld priester te worden, met een uitstekende vorming, zij het via omwegen. Moge de Heer zijn geliefde priester nu honderdvoudig belonen en hem deze welverdiende woorden toefluisteren: "Het is goed, goede en trouwe dienaar, ga nu binnen in de vreugde van uw Heer!" 
 
Mgr. A.-J. Léonard, 
aartsbisschop van Mechelen - Brussel. 
 
 
Op 10 juni overleed in Diest EH Emiel Herroelen, oud-pastoor van Nossegem, bezieler van het 'pré-seminarie' Christus Sacerdos en van de gelijknamige kapel in Maleizen. 
 
De begrafenismis vond plaats in de kerk van Donk-Herk de Stad, zaterdag 14 juni om 10u30. 
Bij wijze van herinnering aan deze priester vindt u hieronder één van zijn 'Pastoorsmijmeringen' die hij schreef in 2005. 
 
 
Pastoorsmijmeringen 1, donderdag 24 maart 2005 
 
Zondagmorgen. 
 
Een flauwe lentezon priemt door mijn ziekenkamer en probeert de indruk te wekken dat de winter voorbij is. De sneeuw van gisteren is verdwenen, maar een schrale noord-oostenwind bijt zich vast aan neus en oren van goed ingeduffelde wandelaars. Het is zondag. Mijn brevier zegt mij: vierde zondag van de vastentijd. Voor het overige is er in de kliniek weinig te merken van de "Dag des Heren". Of toch: de kamer wordt vandaag niet gekuist.
Is het omdat men 's zondags niet mag werken? Of omdat de vakbond dat heeft verkregen? Ik ben blij voor de kuisvrouwen dat zij ten minste zondag kunnen vieren. En ja, er is ook de gelegenheid om naar de Heilige Mis te gaan. Ik heb mijn naam opgegeven en zit te wachten op een vrijwilliger die mij langs de eindeloze gangen naar de kapel zal loodsen. Ik bewonder deze edelmoedige mensen (meestal jongeren) die zich ten dienste stellen van de zieken. Mijn begeleider is een student, 17 jaar. 
"Doet ge dit als vastenbeleving?" Hij weet blijkbaar niet goed wat antwoorden, en zegt dan : "de ramadan is toch voorbij heb ik op de televisie gehoord." Ik probeer hem uit te leggen dat er toch een verschil is tussen de ramadan en onze vasten. "Of zijt ge niet katholiek?" "Ja, ja, ik ben gedoopt en gevormd. Ik ga naar een katholieke school, maar ik ga niet naar de mis, en over de vasten heeft men daar nooit gesproken ... " 
De kapel is nog bijna leeg. Alleen de mensen van één of ander zangkoor staan gezellig te babbelen. Ik haal mijn paternoster boven. 
Een paar koorleden fluisteren iets tot elkaar. Zij vragen zich waarschijnlijk af of ik rechtstreeks uit de middeleeuwen ben gestapt. 
Een meneer komt iets in het tabernakel zetten zonder enig teken van respect of geloof. 
"Ja," zegt mijn begeleider, "er is niet veel volk vandaag. Slechts dertien. Er komen natuurlijk nog enkele bezoekers en vrijwilligers. Ik niet. Ik wacht wel in de gang tot het gedaan is." 
"Hoeveel bedden zijn hier?" 
"Ik heb ze nog niet geteld," zegt hij grappend, "maar ik denk vele honderden." 
En dertien kerkgangers. 
Er wordt een briefje in de handen gestopt met een pas uitgevonden geloofsbelijdenis, en een canon die gedeeltelijk door iedereen moet samen gebeden worden. 
Een dame steekt de kaarsen aan. Zij komt nog enkele keren terug om papieren te schikken en te herschikken, en aldus duidelijk te maken hoe belangrijk haar inbreng wel is. 
Het koor heft de intredezang aan. Samen met de priester verschijnt een tweede dame. Deze draagt een lang, wit gewaad en een kunstig gedrapeerde paarse stola. Zij doet het welkomwoord. Straks zal ze ook preken en haar plaats opeisen naast de priester tijdens het eucharistisch hooggebed. De instructie uit Rome is blijkbaar nog niet aangekomen. Het vademecum van de bisschoppen evenmin en de brief van de kardinaal is ergens in de vergeethoek beland. 
De paarse mevrouw leest het epistel uit een kinderbijbel. Ik kijk eens rond en zie enkel één kleine peuter, die op verkenning zijn weg zoekt tussen de stoelen. Waarschijnlijk werd mijn aanwezigheid reeds doorverteld, want ik zie voortdurend de argwanende blikken van de vrouwelijke voorgangster, terwijl de priester in alle vroomheid de ogen neerslaat. 
Tijdens de preek kan mevrouw het niet nalaten enkele "prikjes" te geven: "er zijn ook vandaag nog farizeeërs die teveel belang hechten aan voorschriften en regeltjes." 
Dat is natuurlijk voor mij bedoeld. 
Na de Heilige Mis is de zon doorgebroken. Het licht zal overwinnen. 
Het wordt Pasen, volgens de onveranderlijke regels van Gods natuur en de eeuwenoude wegwijzers van ons geloof.