Christelijke martelaren

Verschenen in POSITIEF nr. 446 – NOVEMBER 2014

​Met eerbied herinneren we ons de getuigen van het geloof in Jezus Christus bij de eerste christelijke gemeenten. Uit liefde voor Christus hebben ze hun diep geloof niet willen verraden. Enkele eeuwen voordien, hebben de Machabeër broeders (2de Boek Mach. 7, 1-41) ook niet geaarzeld om een wrede dood te aanvaarden in het bijzijn van de beulen die hen wilden dwingen aan hun geloof te verzaken. Dit in alle duidelijkheid, in het openbaar, en ze hebben - zelfs in aanwezigheid van hun moeder - niet getwijfeld de meest onwaardige folteringen te aanvaarden om God niet ontrouw te zijn. 
 
Meerdere keren in de Kerkgeschiedenis, in gelijkaardige contexten, hebben christenen hetzelfde lot ondergaan. Ze hebben de dood niet gezocht om God een plezier te doen. Maar ze waren slachtoffers van het ongeloof en van het duivels verlangen om het werk van God te vernielen. Op onze dagen horen we goochelen met het woord 'martelaar' in een betekenis die helemaal vervormd is en dwaas. Geen enkel christen is een zelfdoder om God een genoegen te doen en zo te hopen om het paradijs te verwerven! Of meer nog ... om andere mensen te vernietigen, zogezegd om God een plezier te doen. Het menselijk lichaam, het meesterwerk van Gods schepping, is nooit 'wisselgeld' om schandelijke misdaden te rechtvaardigen. De menselijke waardigheid, geschapen naar Gods beeld, is bestemd om eer te brengen aan de Allerhoogste, Allermachtigste. 
 
De naastenliefde, in navolging van de liefde tot God, nodigt ons voortdurend uit om rondom ons een klimaat van eerbied voor de anderen te verspreiden, zelfs als ze gericht zijn naar een ander doel in hun bestaan. Eveneens door kleine gebaren, vriendelijke intenties, krijgt deze liefde vorm, een liefde die aanbevolen is in de Zaligsprekingen. (Mat. 5, 3-12) We worden geroepen om een klimaat te doen heersen van eerbied en openheid, waardig aan een menselijk wezen, beschaafd door de drang van de H. Geest. 
 
De huidige pers lijkt een slecht geheugen te hebben als het gaat om het lot van christenen in de wereld. Inderdaad, de christenen zijn de groep die in de wereld het meest vervolgd zijn. Het lijkt voorbij te gaan als een 'fait divers', zonder veel belang ! Denken we aan de Kopten (oude naam voor Egyptenaren, vóór de islam), het bloedbad van christenen in centraal Afrika, alle slachtoffers van de 'Arabische Lente' in het Midden Oosten. Denken we aan de mishandelde christenen die wonen in de oude grote christelijke provincie van Noord-Afrika. Gedurende eeuwen hebben ze moorden en wreedheden ondergaan, gewoon omdat ze geloofden in Jezus Christus, onze Redder! 
 
Door het voorbeeld van Jezus' zachtmoedigheid, die onder ons leeft, wordt men uitgenodigd een houding te scheppen van onthaal, van menselijke goedheid. Het waarlijk leven van de Kerk is gericht naar deze evangelische houding. Het is duidelijk dat een actief leven in deze grote christelijke gemeenschap ons de kracht kan geven door een sacramenteel leven. Men is geen katholiek als een amateur. (Maar) men moet echt deze band met het Lichaam van Christus beleven. Afstand doen van die houdingen die zich beperken tot deelname aan inleidende riten, om te eindigen met een vage herinnering op het cruciaal moment van de dood. Een actieve deelname aan het leven van deze grote christelijke gemeenschap is meer dan een lidkaart. Laten we gunstig trachten te antwoorden op deze vriendelijke uitnodiging van de Heilige Paus Johannes Paulus II tot terugkeer naar de bronnen, en die hij formuleerde in "de Nieuwe Evangelisatie"! 
 
Walter J.A. Peeters, pr.