12 oktober 2014 : Toespraak voorzitter tijdens bedevaart naar Moerzeke

Verschenen in POSITIEF nr. 447 – DECEMBER  2014 

​Bedevaart naar Zalige priester Edward Poppe - 12 oktober 2014
 
Beste Bedevaarders, 
 
Het is goed samen te zijn op het graf van onze Zalige Priester Poppe, waar we wie ons voorgingen en ons het juiste spoor deden vinden, gedenken. Het is goed er enkele te noemen, zoals onze eerste voorzitter professor Van Hoof, de heer Jansen, en pater Boeyckens, en Pater Dumont, en pastoor Vanderwegen, en bijvoorbeeld nog andere priesters zoals Eerwaarde Heer Swenden en Magnus, 
 
Waarom ze bij name noemen? Omdat zij zoveel decennia geleden reeds, hebben aangetoond dat alleen de waarheid van het Evangelie ons werkelijk vrij maakt om het goede te doen en daarmee de bede van het Onze Vader in vervulling te doen gaan, Uw rijk kome, Uw wil geschiede ... 
 
Sta me toe op enkele actuele thema's in te gaan. De kerkensluiting is er één van, de synode van het gezin de andere. 
 
Sedert de conceptnota van minister Bourgeois (24 juni 2011) "een toekomst voor de Vlaamse parochiekerk" en de vernieuwing van de wetgeving omtrent de kerkfabrieken, werd in elk bisdom de administratieve omkadering opgezet of versterkt, werden op vele vlakken toekomstplannen opgezet. 
 
Laat me met bezorgdheid dit gebeuren gadeslaan, vooral omdat door verdere afbouw van het 'gebouw kerk' de mogelijkheden de eucharistie te vieren zelf worden afgebouwd. Vooraf aan de definitieve sluiting zijn in de Vlaamse bisdommen quasi overal de eucharistie als basis van de uitvaart van onze overledenen, niet alleen afgeschaft, maar zelfs "verboden". Of indien dit niet met dat woord wordt gezegd, dan toch in de praktijk met alle middelen wordt beoogd. 
 
Zo is een voorname functie met name op waardige wijze, in geloof, afscheid nemen van onze overledenen, herleid tot een herdenkingsgedachte. We kunnen vaststellen dat deze "gebedsdiensten" heel gevarieerd worden voorgesteld, dat heel dikwijls een priester daar in volle ornaat aanwezig is, een aantal elementen vanuit de eucharistie worden behouden zoals schuldbelijdenis, lezing uit het Evangelie, het samen bidden van het Onze Vader, en op het einde het bewieroken van de overledene. Maar intussen is er een variëteit aan nieuwere elementen zoals aansteken van kaarsen aan de paaskaars, en het inlassen van soms eindeloze toespraken op diverse momenten. Dit wordt dan nog omkaderd en nog sterker beklemtoond wanneer met allerhande profane liederen gepoogd wordt stemming te scheppen. Zo worden de ogen afgewend van God en alle aandacht gaat uitsluitend naar wie begraven wordt. Over de ultieme ontmoeting van de overledene met de levende God, en de verrijzenis van het lichaam en het eeuwig leven wordt niet meer gesproken. 
 
Eenzelfde gebeuren vindt plaats voor de zondagseucharistie ... 
 
Meer en meer besluiten priesters om nog uitsluitend hetzij één enkele eucharistie te vieren, hetzij zelfs slechts één eucharistie te vieren zelfs voor een hele stad. Zo doet men dat reeds voor de heilige driedaagse Witte Donderdag, de dienst van Goede vrijdag en de Paaswake, maar ook op bepaalde zondagen wanneer een decanaat of federatie denkt aan 'teambuilding' te moeten doen. Zo wordt verwezenlijkt wat minister Bourgeois onderstreept in zijn document, de kerken staan leeg, niemand is er nog in geïnteresseerd. Is dit wel zo? Op de enige sociologische studie die over dit onderwerp werd uitgevoerd te Charleroi en Mons, twee uitgesproken ontkerkelijkte steden, bleek dat niet de gewone man de kerken wilde sluiten, integendeel, maar dat de overgrote meerderheid van de priesters voor kerkensluiting was. In deze sociologische studie werd daarvoor geen verklaring gegeven, alleen het feit vastgesteld. 
 
Deze merkwaardige beslissingen, moeten worden getoetst aan Vaticanum ll. Ze nopen tot bezinning en mogelijke verklaring. Sta me toe het boek "Omwille van Zijn Naam" (1993) van de hand van de bisschop van Brugge in herinnering te roepen. Hij brengt volgende concilie tekst als uitgangspunt onder onze aandacht: (citaat) "Ingevolge een apostolische overlevering, die haar oorsprong heeft in de dag zelf van Christus' verrijzenis, viert de kerk het paasgeheim iedere achtste dag, welke dan met recht 'Dag des Heren' heet. Op die dag namelijk moeten de christengelovigen samen komen om door het luisteren naar Gods woord en de deelname aan de eucharistie het lijden, de verrijzenis en de heerlijkheid van de Heer indachtig te zijn en God te danken die hen, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden, heeft verwekt tot een nieuw leven van hoop. De Dag des Heren is dan in alle opzichten een eerste feestdag die aan de vroomheid van de gelovigen moet worden voorgehouden en hen moet worden ingeprent, zodat het ook een dag van vreugde wordt en vrij zijn van werk. Andere feesten mogen, tenzij zij werkelijk van de grootste betekenis zijn, niet de voorrang krijgen boven deze dag, die immers de grondslag en de kern is van heel het liturgisch jaar. (Sacrosanctum concilium,106) 
 
Alles wijst erop dat het samenkomen op zondag een wezenlijke opdracht is van de christelijke Kerk. Het staat niet tot haar beschikking om dit niet langer te doen. Ja, zo wezenlijk is deze plicht om op zondag samen te komen dat zij door de opheffing van deze plicht ook zichzelf als Kerk zou opheffen." 
 
Maar in datzelfde boek wordt gepleit voor het herleiden van de Eucharistievieringen tot één enkel nog wegens het groot aantal randkerkelijken die behalve op enkel hoogdagen, niet meer naar de Eucharistie komen, en het priestertekort. 
 
De visie van de bisschop is als volgt:(citaat) "Om de wezenlijke betekenis van de zondagsplicht te begrijpen, moet men hem niet allereerst betrekken op de individuele christen, maar op de plaatselijke kerkgemeenschap in haar geheel. De opdracht om op zondag samen te komen is allereerst een plicht van de kerkgemeenschap. Zelfs wanneer in een christelijke gemeenschap geen priester is om voor te gaan in de eucharistie, dan nog is het de plicht van deze gemeenschap op zondag samen te komen voor het gebed en de bediening van het Woord." 
 
De rol van de priester wordt als volgt opgeroepen: "Het is oneigenlijk taalgebruik, wanneer men zegt dat de priester de mis 'doet'. Dan rest er voor de gelovigen nog alleen de mogelijkheid de mis te 'horen'. In de eucharistie is het niet alleen de priester die handelt, celebreert en viert. Het is de gemeenschap zelf die celebreert en die daarin juist tot kerk geconstitueerd wordt." (dit staat zo gedrukt) (Hij legt er de nadruk op) "De priester doet dus niet de mis, maar gaat de gemeenschap voor in de viering van de eucharistie. Door handoplegging onder aanroeping van de Geest is hij sacramenteel teken van de Enige die in waarheid de kerk en elke eucharistische gemeenschap voorgaat, namelijk Christus zelf. Als voorganger heeft de priester dus een eigen en onvervangbare taak binnen de gemeenschap die Eucharistie viert. .... 
 
Bij Origines lezen we: 'Gij zijt ervoor bezorgd dat bij het communiceren geen kruimel van het Lichaam des Heren op de grond valt. Even erg is het, het Woord van God onachtzaam te beluisteren.' En Augustinus schreef: 'Het Woord van God beluisteren is Christus nuttigen.'
De erkenning van de werkelijke tegenwoordigheid van God of Christus in de bediening van het Woord heeft belangrijke gevolgen voor de liturgie. Het gaat er niet om dat er een of andere mooie tekst wordt voorgelezen, noch dat er een interessante of opwekkende gedachte ter attentie van het 'publiek' wordt voorgesteld. Evenmin gaat het om een tekst of een thema. 
 
Het gaat evenwel om Iemand, de Eeuwige en Ongeziene van wie de vergaderde gemeenschap gelooft dat Hij nu werkelijk tot hen spreekt. Het gaat om Jezus Christus zelf, de levende Heer die nu zijn gemeente presideert en toespreekt. Ja, juist daarom zijn zij samengekomen, omdat ze dàt geloven. Anders heeft dit soort samenkomsten eigenlijk geen zin. Ze zijn immers niet samengekomen voor een artistieke of zelfs religieuze evocatie, noch voor een uiteenzetting over een actueel of interessant onderwerp."(pag. 160-164) 
 
Maar wat met het aantal Eucharistievieringen op zondag. De bisschop stelt dat omdat er in onze streken veel priesters waren en een grote toeloop van gelovigen was, een ongekend groot aanbod aan eucharistievieringen is ontstaan. "De reden waarom men het aantal vieringen heeft uitgebreid, blijkt vooral van pastorale aard te zijn: men wil zoveel mogelijk mensen de gelegenheid geven aan hun zondagsplicht te voldoen." Maar stelt hij, dit had een keerzijde, zolang inderdaad de hele gemeenschap of een belangrijk deel kerkelijk is geweest waren zoveel eucharistievieringen zinvol, maar citaat: "De spijtige gevolgen van een te hoge frequentie worden ondertussen steeds duidelijker, vooral wanneer men deze hoge frequentie wil behouden, niettegenstaande de groeiende minderheidspositie van de kerk, zeker op de wekelijkse samenkomst. 
 
Het meest voor de hand liggend en merkbaar gevolg van een te groot aantal vieringen is duidelijk: lege kerken. Het betekent daarenboven een overbelasting van de priesters, die steeds minder talrijk worden om deze dienst op zich te nemen." En zo wordt het idee geboren dat de kerken "te groot' werden gebouwd, terwijl in feite het aantal gelovigen die actief de heilige liturgie willen vieren om God te loven, Zijn woord te beluisteren steeds afneemt. Intussen worden de priesters gerecycleerd niet om het geloof nog te verkondigen en de sacramenten toe te dienen, maar het wordt nu een "overbelasting". De bisschop verwijst daarbij naar het volgende: "Het ideaal blijft in feite dat op zondag binnen eenzelfde kerkgemeenschap slechts éénmaal de eucharistie wordt gevierd. De orthodoxe kerk heeft deze regel tot op heden altijd bewaard. De liturgische commissie van het bisdom Breda ziet een mogelijke regeling voor de toekomst als volgt: een woorddienst op zaterdagavond, de eucharistieviering op zondagmorgen en een vesper- of gebedsdienst op zondagavond." 
 
Maar niemand zegt dat als zij beschikbaar zijn voor de verzoening er geen mensen zullen opdagen, niemand zegt dat als de priesters hun eucharistie in volle gewaad en met de overeenstemmende liturgische teksten vieren, dat er geen gelovigen komen, als zijzelf maar ten minste in waarheid het woord van God verkondigen. Als de priesters dagelijks het offer opdragen, dan blijft de kerk open omdat de gewijde plaats voor dat offer op zichzelf daarvoor haar reden van bestaan heeft. Maar daar gaat het juist om. Als priesters zelf hun geloof ontstolen is om hun priesterlijke taak te volbrengen, dan blijven wij als schapen zonder herder achter. 
 
De vraag blijft wat is oorzaak en gevolg? Leidt het steeds meer en meer afschaffen en vervangen door gebedsdiensten tot een verder afkalven van gelovigen, of is het een "natuurlijk" proces waarbij steeds minder en minder gelovigen in onze gemeenschap zijn. Er is een steeds kleiner wordend priesterbestand, dat blijkbaar in die ene studie, zelf de kerksluitingen wil, in tegenstelling tot gelovigen en randkerkelijken en zelfs wie niet kerkbetrokken is, die "hun" kerk wel als een centraal punt blijven zien. Daarenboven is het vreemd dat er geen enkele zelfkritiek is van de bisschop waarbij hij zich dient te bezinnen over het verdwijnen van de catechese, het uiteenvallen en verdwijnen van de gezinnen. In een merkwaardig boek "How the west really lost God" van Mary Eberstadt (ISBN 978-1-59947-429-8 (ebook) wordt dit uitgelegd en toegeschreven aan een gelijklopend verlies van de Gods gedachte en het verlies van het "echte gezin". 
 
De sluiting van de Sint-Catherinakerk als gevolg van de sluitingsijver van de officiële ambtenarij, het vicariaat van het bisdom Brussel, is dankzij een actie van de gelovigen en dankzij een optreden van Mgr. Léonard opgeheven. De aartsbisschop heeft op 20 september jl. die kerk weer heropend. Dit alles is een goed voorbeeld van welke opdracht ons te wachten staat, willen we nog dat kerken niet in steeds sneller tempo onttrokken worden aan de eredienst. Voor Genk is een besluit genomen waarbij van de 14 kerken er 6 zullen herbestemd worden, dit betekent aan de eredienst onttrokken en geprofaneerd. De miljoenen subsidies voor een voetbaltempel die nu in het vooruitzicht wordt gesteld, staat in schril contrast met de ijver om een eeuwenoude en nog steeds levendige gemeenschap hun gewijde kerk te ontzeggen. Maar nogmaals, de ijver gaat ook uit van priesters van wie men het heilige ontnomen heeft, ze tot voorgangers gemaakt heeft, in plaats van dat zij door hun wijding in de persoon van Christus, Zijn offer steeds hernieuwen als de ultieme Lofzang van en voor God. Liefst met de grote massa die niemand tellen kan uit alle rassen, volkeren en naties, die hun kleren hebben wit gewassen in het bloed van het Lam zoals we met Allerheiligen horen, maar ook geldt voor deze moedeloze priesters dat waar twee of drie in Mijn naam bijeenkomen , ben Ik in hun midden. De Emmaüsgangers waren maar met twee, het laatste avondmaal met twaalf! Inderdaad streelt het ons ego wanneer we een grote menigte zien, maar Christus was alleen op het kruis, slechts zijn moeder, één leerling en een besproken vrouw Maria Magdalena staan machteloos bij Hem wanneer Hij het offer van onze verzoening brengt. Misschien is dat het antwoord aan de eenzame priesters in hun zo grote lege kerken! 
 
De synode voor het gezin, die actueel aan de gang is, toont een belangrijk dispuut. Het pleidooi van Mgr. Bonny en de publiciteit die ze kreeg zijn van zeldzame omvang: enerzijds gesteund door Leuven, vooral Burggraeve, anderzijds stilzwijgen van de rest van het episcopaat, wel Mgr. Leonard die op Radio Maria de pauselijke encyclieken verdedigt. 
 
Vooraf de achtergrond en ondergrond. Waarom is de hormonen contraceptie in 1960 op gang kunnen komen? Wie heeft het briljante idee gehad om dergelijk gevaarlijk product zo massaal te doen verspreiden voor "iets" dat geen ziekte is ? Vruchtbaarheid, lezen we in het scheppingsverhaal, is een zegen! De wetenschappelijke onzin aan onze Katholieke Universiteit toen en nu verkondigd, ging als volgt: statistisch is de gemiddelde cyclus van de vrouw 28 dagen. Dus dat is normaal, de rest is 'ziekte'! Individueel en zeker tussen vrouwen onderling is de cyclus oneindig gevarieerd, zonder dat daar een "ziekte" moet worden gezocht. Maar door deze statistiek tot "normaal" en al wat daarvan afweek "ziekte" te benoemen werd de reden gevonden om hormonaal de vruchtbaarheid te vernietigen zogezegd als een dubbel effect, hoewel men goed wist dat dit wetenschappelijk onhoudbaar was, en zo gebeurde ... Tot op vandaag zijn alle hormonale contraceptiva gefocust op dat mythisch 28 dagen verhaal. Allang worden ze nu voorgeschreven voor allerhande andere "gunstige effecten" zoals de farma industrie zegt. Deze weldaden zijn niet gecontroleerd, worden om de haverklap op basis van gegevens van de farma industrie gepubliceerd, terwijl de nadelen en dodelijk verlopende bijwerkingen, en dit vanaf het begin, worden genegeerd, geminimaliseerd of betwist. Zo werden de dodelijk verlopende neveneffecten vergeleken met deze van zwangerschap. Dit is naast het feit van een sofisme een leugen. Intussen is aangetoond dat hormonale contraceptie vele malen meer bloedstollingsstoornissen met dodelijk gevolg geeft, dan zwangerschap. Toch blijft dat verhaal in de medische wereld- literatuur bestaan. Deze inleiding is nodig omdat daardoor elke methode van natuurlijke familieplanning niet alleen niet meer werd gedoceerd aan artsen, maar als totaal onbetrouwbaar voorgesteld. De pil werd de hemel in geprezen, maar de realiteit toont dat Sensiplan® de familie spaart en de dialoog tussen man en vrouw aanmoedigt. Deze natuurlijke methode kon tot stand komen mede door de Duitse bisschoppenconferentie die het onderzoek heeft ondersteund. Haar betrouwbaarheid is vele malen beter dan de betrouwbaarheid van de pil in dagelijks gebruik. Professor Amy van de ULB geeft aan dat hormonale contraceptie in dagelijkse praktijk helemaal niet beantwoordt aan de promotie van de farma industrie en vele malen moet onderdoen voor sensiplan®. Ondanks dat en zeven jaar debatten binnen het RIZIV is het niet mogelijk dat een eerlijke geïnformeerde keuze voor patiënten kan tot stand worden gebracht. De geneesheren blijven vasthouden aan de oude verhalen. Dit is de achtergrond waarom Humanae Vitae in 1968 en tot op vandaag zulke reacties ontlokt. 
 
"Verantwoord ouderschap" wordt voor het eerst genoemd door paus Pius XII, waarbij hij de grondslagen vastlegde. Deze zijn overgenomen in de bekende tekst van het concilie van Gaudium et Spes,nr. 50. Daar draait het allemaal om, citaat: 
 
"In de opdracht het menselijk leven door te geven en hun kinderen op te voeden, hetgeen als de eigen zending van de echtgenoten moet worden beschouwd, weten zij zich medewerkers van de liefde van God, de Schepper, en als het ware zijn tolken. 
 
Zij zullen dus hun taak met menselijke en christelijke verantwoordelijkheid vervullen; en in een geest van volgzame eerbied jegens God en in gezamenlijk beraad en met gezamenlijke inspanning zullen zij zich een goed gefundeerd oordeel trachten te vormen, daarbij rekening houdend zowel met hun eigen welzijn als met dat van hun reeds geboren en toekomstige kinderen. Zij zullen daarbij ook letten op de materiële en geestelijke factoren van hun tijd en van hun situatie, en tenslotte zullen zij daarbij rekening houden met het welzijn van het gezin van de burgerlijke samenleving en ook van de Kerk. 
 
In laatste instantie zijn het de echtgenoten zelf, die dit oordeel voor het aanschijn van God moeten vormen. Wat hun wijze van handelen betreft: de christelijke echtgenoten moeten wel weten, dat zij niet naar eigen willekeur kunnen handelen, maar zich altijd moeten laten leiden door hun geweten, hetwelk zich moet richten naar de goddelijke wet zelf, in volgzaamheid jegens het kerkelijk leerambt, dat die wet gezagvol vertolkt in het licht van het Evangelie. 
 
Deze goddelijke wet toont de echtgenoten de volle betekenis van de huwelijksliefde, beschermt haar en voert haar tot haar echt menselijke voltooiing. 
 
Dan zullen de christelijke echtgenoten, wanneer zij, vertrouwend op Gods Voorzienigheid en in een geest van offerbereidheid hun taak van voortplanting met edelmoedige, menselijke en christelijke verantwoordelijkheid vervullen, de Schepper verheerlijken en streven naar de volmaaktheid in Christus." 
 
Wat is er gebeurd? De concilievaders hebben Paulus VI verzocht over hormonale contraceptie en contraceptie in het algemeen een uitspraak te doen. Deze heeft eerst zich ten volle willen informeren en een commissie van experten aangesteld. Het advies van deze commissie was niet unaniem. De enen vonden dat zoals de anglicanen dat in 1930 tijdens een Lambeth conferentie reeds voor hen hadden gedaan, dat hormonale en ook andere contraceptie wel gerechtvaardigd kon zijn 'onder bepaalde voorwaarden'. De andere vonden dat de constante leer van de Kerk en de Bijbelteksten geïnterpreteerd door het leergezag, niet anders konden geïnterpreteerd worden dan dat een eens gesloten geldig huwelijk monogaam en niet kan ontbonden kan worden, en dat de éénwording, de nuptiale betekenis van het huwelijk - die de ultieme uitdrukking van liefde is, alsook het doorgeven van het menselijk leven mogelijk maakt als het geschenk en opdracht van God, de Schepper, - dat die éénwording steeds de openheid tot vruchtbaarheid moet bewaren wil ze voldoen aan het plan van God, met name "de goddelijke wet" zoals deze is ingeschreven in de natuur (lees het wezen zelf) van de mens, dit is zijn "mens-zijn". Concreet betekende dit dat het beleven van de vruchtbaarheid en de seksualiteit onlosmakelijk met mekaar verbonden zijn. Dit heeft later zijn weerslag gevonden in de afwijzing van de proefbuis baby's en de kunstmatige inseminatie door sperma bv. van donoren. Maar in 1968 ging de controversie over abortus en de contraceptie en daar is het duidelijk: de menselijke waardigheid veronderstelt dat de seksualiteit inclusief de onaantastbaarheid van de openheid tot vruchtbaarheid voor elke éénwording voor beide echtgenoten in dialoog wordt beleefd. De brief van Paulus aan de Korintiërs, zevende hoofdstuk, is daarover zeer duidelijk. "Beleef de éénwording in dialoog met elkaar en in overeenstemming, in harmonie", Paulus gebruikt het woord symfonie of éénklank. Want de zorg voor elkaars lichaam sluit vanzelfsprekend de zorg voor de vruchtbaarheid en het respect ervoor in. Dit betekent dat seksualiteit, beleefd op onvruchtbare dagen, legitiem kan geacht worden, binnen de verantwoording van Gaudium et Spes, nr. 50 zoals hierboven wordt aangegeven. 
 
Deze leer werd bevestigd door Familiaris Consortio in 1982 na de eerste synode over het gezin, en in alle duidelijkheid onderbouwd door de ondertussen heilige verklaarde Paus Johannes Paulus II tijdens veelvuldige (130) catecheses vanaf 1979 tot 1983. Een overgrote meerderheid (unanimiteit?) van de bisschoppen was ten gunste van het behoud van de encycliek Humanae Vitae. 
 
Wat stellen we vast: in 1968 wijzen de Belgische bisschoppen behalve Mgr. Van Peteghem van Gent de encycliek af en ontkrachten ze door een dubieuze tekst omtrent het eigen geweten in te lassen. Sta me toe de samenvatting van de actuele situatie door professor Burggraeve in Kerk & Leven van 1 oktober 2014 gebracht onder de titel “De Kerk zegent konijnen, waarom niet onze relatie?" toch te commentariëren. 
 
Paus Paulus VI in Humanae Vitae (17) stelt "Laat hij op de eerste plaats eens overwegen, welk een brede en gemakkelijke weg deze handelwijze zou kunnen openstellen voor de huwelijksontrouw of voor het algemeen zedenverval. Er is werkelijk geen grote ervaring nodig om de menselijke zwakheid te kennen en om te begrijpen, dat de mensen - en vooral de jeugd, zo kwetsbaar op het punt van hartstochten - aansporing nodig hebben om aan de zedenwet trouw te blijven en dat het noodlottig is hun een gemakkelijke weg te wijzen om deze wet te overtreden. Het valt ook te vrezen, dat de man, wanneer hij aan het gebruik van deze anticonceptionele middelen gewend is geraakt, de eerbied voor zijn vrouw verliest, haar zonder zich om haar lichamelijk en geestelijk evenwicht te bekommeren tot een middel ter egoïstische bevrediging van zijn hartstocht maakt en haar niet meer als zijn geëerbiedigde en geliefde levensgezellin beschouwt...." 
 
Burggraeve zegt: "Mgr. Bonny stelt echter dat barmhartigheid niet volstaat, hij wijst er terecht op dat er in de kerkelijke leer ook knelpunten zitten. Die knelpunten kwam hij op het spoor in pastorale contacten met gelovigen, die als christenen een andere overtuiging zijn toegedaan wat betreft samenwonen als basis voor het huwelijk, wat betreft homo's en lesbiennes die in exclusiviteit en duurzaamheid willen samenleven en ook Gods zegen wensen. De bisschop neemt hen ernstig en komt tot het besluit dat zij geen slechte katholieken zijn. Plotseling mag je opnieuw gelovig zijn, plotseling ben je geen zondaar meer, ook als jouw visie afwijkt." ... en ook dat "de Vlaamse gelovigen anders aankijken tegen de klassieke kerkelijke leer inzake voorbehoedmiddelen, ongehuwd samenwonen, homoseksualiteit als vaste verbondsrelatie en hertrouwen op basis van duurzame liefde. Zoals een hertrouwd gescheiden koppel het verwoordde: "De Kerk zegent wel konijnen, waarom zou ze onze relatie dan niet zegenen?" 
 
Daarmee is de kern aangehaald, dienen wij niet ons geweten in overeenstemming te brengen met Gods wet? Op de juiste manier vertolkt door de leer van de Kerk, zeker wanneer deze wordt voorgehouden in uitspraken die onderstreept worden door een concilie, door een uitgesproken stellingname van het pauselijk leergezag, en dit doorheen verscheidene documenten en verscheidene pausen, waarvan de heiligheid vaststaat. Deze uitspraken van Humanae Vitae, Familiaris Consortio, Veritatis splendor en de Catechismus van de Katholiek kerk, bevestigen allen de mijns inziens onfeilbare uitspraak. Monogaam en onontbindbaarheid van een eens sacramenteel gesloten huwelijk van twee Katholieken, en onontbindbaarheid van het recht op seksualiteit met de openheid tot vruchtbaarheid van elke éénwording. Dit laatste is als Gods wet in het wezen van de mens ingeschreven, (omdat de mens geen konijn is). 
 
Voor hen die daarover toch twijfel hebben kan ik alleen met Paulus VI uitnodigen als mensen van goede wil: "u allen, mensen van goede wil, groot is het werk van opvoeding, vooruitgang en liefde waartoe wij u hierbij oproepen, steunend op de onwankelbare leer van de Kerk, waarvan de opvolger van Petrus samen met zijn broeders in het katholiek bisschopsambt de getrouwe behoeder en tolk is. Inderdaad een groot werk, dat, daarvan zijn wij ten diepste overtuigd, zowel de wereld als de Kerk ten goede komt, omdat de mens het ware geluk, waar hij met heel zijn wezen naar streeft, immers slechts kan vinden, wanneer hij de wetten onderhoudt die door de hoogste God in zijn natuur zijn geschreven en die hij verstandig en liefdevol moet naleven." (HV, nr. 31, slot) 
 
Maar Burggraeve denkt daar anders over. Het feit dat Mgr. Bonny uitdrukkelijk naar buiten treedt als bisschop raakt een andere belangrijke opdracht van de synode: de collegialiteit met de diocesane bisschoppen. Burggraeve: "De synode zou best geen voortvarende beslissingen nemen en geen finale tekst afkondigen, maar eerst verkennen waar de knelpunten in de kerkelijke leer zitten om vervolgens, in de tweede sessie, een kader te schetsen dat ruimte schept voor een verregaande regionale reflectie. De synode moet dus worden teruggegeven aan de plaatselijke kerkgemeenschappen." .. " in regionale werkgroepen met thematische commissies, waarbij ook ongehuwd samenwonenden, gescheiden hertrouwde gelovigen en homokoppels aan tafel aanschuiven". 
 
Dus een waaier van zondige beslissers? 
 
Dat er geen gezinnen meer gevormd worden, dat kinderen als een speelbal tussen gescheiden ouders heen en weer worden gekaatst en daardoor diep gekwetst, dat er via de proefbuis baby's geen eerbied meer is voor beginnend leven, maar dat dit wordt gemanipuleerd, ingevroren, en vernietigd al of niet na gebruik voor "wetenschappelijke doeleinden", dat homokoppels het recht krijgen kinderen te adopteren, of lesbische die via inseminatie zwanger worden, dat eicel donatie ertoe leidt dat men niet meer weet noch wie vader noch wie uw moeder is, maar dat anderzijds 20.000 kinderen per jaar worden geaborteerd, op 25 jaar een stad zo groot als Antwerpen, 500.000 geregistreerd en door de ziekenfondsen gefinancierd, dat het RIZIV voor elk syndroom van Down dat opgespoord wordt 87.000 € (KCE rapport 222) neertelt, om deze ongeborenen aan de vernietiging prijs te geven en dat dat bedrag verdrievoudigd zal worden om nog enkele meer op te sporen, dat onze kinderen door seksuele opvoeding pornoverslaafden gemaakt worden, en ik kan deze dramatische lijst nog verder uitbreiden, dat alles ontgaat Burggraeve. Neen hij denkt 'samen met velen' die hij sedert 50 jaar lang zelf heeft onderricht, dat men gelijk wat kan doen, als de intentie maar goed is, en dat dit dan moet gezegend worden. Inderdaad in de moraal van Burggraeve verdwijnt het onderscheid tussen konijnenrelaties en de menselijke waardigheid. Neen, de Kerk zegent inderdaad alle gezinnen, ook die met een hoog kinderaantal, maar omdat mensen geen konijnen zijn, zegent ze de menswaardige relaties die in overeenstemming zijn met Gods plan. Immers op een zondige relatie kan geen zegen rusten. Gods plan is onherroepelijk in ons lichaam door onze genen vastgelegd. Wij hebben onszelf niet gemaakt, God heeft ons geschapen door ons de levensadem in te blazen en Hij schiep ons als man en vrouw, als man en vrouw schiep Hij ons, Hij nodigt ons uit vruchtbaar te zijn en voor elkaars vruchtbaarheid te zorgen en het samen in blijvende liefde te beleven; als beeld van God, zo schiep Hij de mens. 
 
Herlees onbevooroordeeld de pauselijke documenten zoals Paus Franciscus heeft gevraagd en waarvan ik hier al te kort, maar reeds al te lang u een schets maak. Geef ze aan uw kinderen en kleinkinderen, beantwoord hun vragen. In hun gezin de liefde beleven en de seksualiteit volgens Gods plan van liefde en vruchtbaarheid volbrengen in eerbied voor elkaars lichaam waar men geen recht op heeft, wel de plicht van totale zorg inclusief de vruchtbaarheid, en waar God ons kinderen schenkt als opdracht om uiteindelijk Zijn lof te zingen en Zijn rijk moge komen. 
 
Laat ons Salve Regina aanstonds onze hemelmoeder vragen ons bij te staan in dit tranendal.
 
Dr. Luc Kiebooms
Schaapsdries 28 
3600 Genk.