De dokter die de vrouwen bevrijdde

Verschenen in POSITIEF nr. 447 – DECEMBER  2014 

​In GVA van donderdag 23 oktober jl. vinden we onder bovenstaande titel een loflied voor de Kempense arts die de pil ontwikkelde. Komt ook aan het woord: de rector van de eens katholieke universiteit van Leuven. Sprekend over de arts zegt Rik Torfs: "Hij deed het om vrouwen gelukkig te maken ... Hij wilde geen ongelukken meer met vrouwen die toen in de Kempen nog twaalf kinderen kregen ... Nand Peeters vond dat de vrouwen meer waren dan een productieapparaat voor kinderen." "Eeuwenlang huldigde de Kerk de theorie dat het huwelijk alleen diende voor de voortplanting en voor de opvoeding van kinderen" zegt Torfs. "Maar in 1968 werd de geopende deur weer dichtgeslagen: toen opteerde paus Paulus VI met zijn encycliek Humanae Vitae alleen voor de natuurlijke methode van gezinsplanning. Een vergissing die de Kerk veel kwaad deed, want ze verloor er haar geloofwaardigheid mee; niemand trok er zich iets van aan ... " 
 
Of die arts de vrouwen die stierven of geheel of gedeeltelijk verlamd werden als gevolg van het slikken van de pil werkelijk gelukkig heeft gemaakt blijft een open vraag. Dat was niet alleen in de beginperiode zo, maar actueel is er nog steeds een flinke dosis mortaliteit van trombose, zowel in de aders, in de longen, maar ook in de slagaders met hersentrombosen, hartaanvallen enz. Hier stoten we op het medisch deontologisch probleem: "vruchtbaarheid" is geen ziekte, het is dus onverantwoord op het medisch vlak "de pil" voor te schrijven die potentieel een dodelijk verloop kan kennen! Al die gevolgproblemen van de pil: mortaliteit, trombose, verlammingen, hartaanvallen enz. zijn voor de "pilontwikkelaar" en de rector geen ongelukken! 
 
Dat de Kerk het huwelijk alleen beschouwde voor de voortplanting en de opvoeding van kinderen is wel eng door de bocht. De zorg voor de opvoeding van kinderen die uit een huwelijk voortkomen is toch een normale zaak, mogen we stellen. Maar dat de vrouw een productieapparaat was voor kinderen is blijk geven van weinig respect. 
 
Als rector van een katholieke universiteit mogen we veronderstellen dat hij op de hoogte moet zijn van de encycliek uit 1930: Casti connubii. Normaliter moet die destijds tot zijn studiestof behoord hebben. Wij geven volgende citaten, die de visie van Torfs weerleggen en citaten die ook wijzen op de gevolgen van "modernisme" zoals dat nu rondom ons welig tiert. U zal merken dat de ondertussen zaligverklaarde paus Paulus VI de profetische stem van zijn voorganger, paus Pius XI, heeft voortgezet in Humanae Vitae.
 
HOOFDSTUK 1 - Casti connubii over het christelijk huwelijk
 
13
Wij gaan dan nu, eerbiedwaardige broeders, uiteenzetten, welke die door God gegeven goederen van het ware huwelijk zijn en hoe kostbaar ze zijn; maar dan komen ons in de geest de woorden van die beroemde leraar der Kerk, wiens lof wij nog niet zo lang geleden in onze encycliek Ad Salutem Humani , Paus Pius XI - Encycliek. Bij gelegenheid van de 1500e sterfdag van de H. Augustinus (20 april 1930) ,bij het 15de eeuwfeest van zijn dood hebben verkondigd. 
 
"Dit alles," zegt de H. Augustinus, "zijn goederen, die het huwelijk tot iets goeds maken: de kinderen, de trouw, het sacrament."
Hoe men nu deze drie punten terecht een prachtige samenvatting van heel de leer over het christelijk huwelijk kan noemen, verklaart de heilige leraar zelf in de volgende woorden: "Met trouw wordt bedoeld de verplichting om zich te onthouden van iedere geslachtelijke omgang met een andere man of met een andere vrouw, buiten de huwelijksband om; met kinderen de plicht om ze met liefde te aanvaarden, met goedheid te onderhouden en godsdienstig op te voeden; met sacrament het verbod om de huwelijksgemeenschap te ontbinden, en het verbod voor de gescheiden echtgenoot of echtgenote om een verbintenis met een ander aan te gaan, zelfs niet om kinderen te krijgen. Dit is als het ware de grondwet van het huwelijk, en door die wet krijgt ofwel de natuurlijke vruchtbaarheid een hoge luister ofwel de ongebondenheid van de boze begeerlijkheid een teugel." 
 
Opvoeding van de kinderen 
 
Inderdaad, de alwijze God zou voor het nieuwgeboren kind, en dus ook voor heel het menselijk geslacht, al slecht gezorgd hebben, als Hij aan degenen, die van Hem het vermogen en het recht hebben om nieuw leven te verwekken, ook niet het recht en de plicht tot opvoeden had opgedragen. Immers, het kan niemand ontgaan, dat een kind niet eens in de zaken van het natuurlijke leven, laat staan dan in die van het bovennatuurlijke leven, zichzelf genoeg is of voor zichzelf kan zorgen, maar dat het jarenlang hulp, onderricht en opvoeding van anderen nodig heeft. Nu is het echter een uitgemaakte zaak, dat volgens de eis van de natuur en de wil van God dit recht en die plicht om de kinderen op te voeden op de eerste plaats toekomt aan degenen, die door het leven te verwekken met dit werk der natuur een begin hebben gemaakt, en aan wie het absoluut verboden is, dat begonnen werk onafgewerkt te laten en het zo aan een zekere ondergang bloot te stellen. Welnu, voor deze hoognodige opvoeding der kinderen is op de best mogelijke wijze gezorgd in het huwelijk. Daar zijn de ouders door een onverbreekbare band met elkander verbonden, en is dus beider werk en wederzijdse hulp voortdurend ter beschikking. 
 
Inleiding tot het tweede deel (casti connubii)
 
54
Met vreugde hebben wij de hoge voortreffelijkheid van het reine huwelijk overwogen. Maar des te groter, eerbiedwaardige broeders, moet, dunkt ons, onze droefheid zijn, als wij zien, hoe deze goddelijke instelling vooral in onze dagen menigmaal miskend en allerwegen verworpen wordt. 
 
55  
Inderdaad, niet meer in het geheim of in het duister, maar openlijk, met terzijdestelling van alle schaamtegevoel, wordt tegenwoordig de heiligheid van het huwelijk met voeten getreden of belachelijk gemaakt. Dat geschiedt mondeling en in geschriften, door allerlei toneelvoorstellingen, in romans, in liefdesgeschiedenissen en wufte verhalen, in films en radiovoordrachten, kortom; door al de vindingen der moderne wetenschap. Echtscheiding, overspel, de schandelijkste ondeugden, worden hemelhoog geprezen, of althans zo afgeschilderd, dat het de schijn heeft, alsof men ze van alle schuld en schande wil vrijpleiten. Ook zijn er boeken, die men zonder zich te schamen voor wetenschappelijke werken uitgeeft, terwijl ze in werkelijkheid niet zelden slechts met een wetenschappelijk vernisje zijn overstreken, om ze zo gemakkelijker hun weg te laten vinden. De theorieën die men daarin verdedigt, worden aan de man gebracht als wondere producten van de moderne geest, d.w.z. van die geest, die, zogezegd uitsluitend uit liefde voor de waarheid, alle oude vooroordelen heeft afgeworpen, en die ook de traditionele christelijke leer over het huwelijk totaal naar het gebied der verouderde meningen heeft verbannen. 
 
56
Druppelsgewijze druipen deze theorieën bij alle slag van mensen in; bij rijken en armen, bij werklieden en werkgevers, bij geleerden en niet geleerden, bij ongehuwden en gehuwden, bij dienaren en haters van God, bij volwassenen en jongelieden; op deze laatsten vooral heeft men het, als op een gemakkelijker te vangen prooi, het ergst gemunt. 
 
57
Weliswaar laten niet alle aanhangers van deze, moderne theorieën zich tot de uiterste consequenties van de ongebreidelde hartstocht meeslepen. Daar zijn er, die als het ware halverwege blijven staan, en van mening zijn, dat men alleen maar bij sommige voorschriften van de goddelijke wet en van de natuurwet enige concessies aan onze tijd moet doen. Maar ook dezen zijn, min of meer bewust, handlangers van die vijand, die altijd bezig is met zijn pogingen om onkruid te zaaien onder de tarwe. (Noot van de redactie: er zijn actueel ook bisschoppen die menen dat "men enige concessies aan onze tijd moet doen" !
Wij nu zijn door de huisvader ter bewaking van zijn akker aangesteld wij hebben de dringende, heilige plicht, het goede zaad niet door het onkruid te laten verstikken, en daarom beschouwen wij als een uitspraak van de Heilige Geest tot ons de ernstige woorden van de H. Paulus aan zijn lievelingsleerling Timotheus: "Gij echter, wees waakzaam ... Vervul uw ambt ten volle ... verkondig het woord, treed op, welkom of niet, weerleg, berisp en vermaan in alle lankmoedigheid en met alle soort van lering." (2 Tim. 4, 2-5) 
 
58
Maar om aan de listen van een vijand te kunnen ontkomen, moeten die listen allereerst worden blootgelegd. Het is van het hoogste nut, zijn bedrieglijke trucs aan niets vermoedende mensen bekend te maken. Al is het dus waar, dat wij die afschuwelijkheden liever niet eens zouden noemen, "zoals het heiligen betaamt" (Ef. 5, 3), toch is het ons met het oog op het welzijn en de zaligheid der zielen niet mogelijk er geheel over te zwijgen. 
 
66
Nu hebben sommigen, met klaarblijkelijke afwijking van de christelijke leer, zoals die van den beginne af onafgebroken is overgeleverd, onlangs gemeend, een andere leer omtrent deze handelwijze officieel te moeten afkondigen. Daarom verheft de katholieke Kerk, aan wie God zelf de taak heeft opgedragen om de ongereptheid der zeden en de eerbaarheid te verkondigen en te verdedigen, te midden van dit zedelijk verval, met het doel de reinheid van het huwelijk voor deze schadelijke smet te vrijwaren, tot teken van haar goddelijke zending, door onze mond luide haar stem, en kondigt zij het opnieuw af; ieder huwelijksgebruik, bij welks uitoefening de handeling door opzettelijk menselijk ingrijpen beroofd wordt van haar natuurlijke krachten om leven voort te brengen, is een inbreuk op de wet van God en de wet der natuur, en wie zich daaraan schuldig maken, bezoedelen zich met de smet van zware zonde. 
 
67
Aan de biechtvaders en de andere zielzorgers geven wij krachtens ons hoogste gezag en krachtens de ons opgedragen zorg voor het heil van alle zielen deze vermaning: zij mogen de hun toevertrouwde gelovigen omtrent deze zeer ernstige wet van God niet in dwaling laten; nog veel meer moeten zij zichzelf vrijhouden van zulke valse meningen, en zij mogen er op geen enkele wijze toegeeflijk voor zijn. Als echter - wat God verhoede - een biechtvader of zielenleider de hem toevertrouwde gelovigen zelf in dwaling brengt, of althans door goedkeuring of door listig zwijgen in die dwaling bevestigt, dan wete hij, dat hij eenmaal voor de opperste rechter, God, strenge rekenschap van dit ambtsverraad zal moeten afleggen, en dan achtte hij Christus woorden op zich toepasselijk: "Zij zijn blinde leiders van blinden; maar als de ene blinde de andere leidt, vallen zij beiden in de kuil." (Mt. 15, 14) 
 
Wij sluiten hiermee de citaten af uit de encycliek Casti connubii over het christelijk huwelijk, zoals die door paus Pius XI werd uitgegeven. De teksten zullen zeker bekend klinken in de oren van de gelovige lezer en iedereen kan vaststellen dat er geen wijziging aan de leer van de Kerk heeft plaats gevonden. 
Herders die nu voorstander zijn van andere lering plegen volgens paus Pius XI ambtsverraad. 
 
Redactie.