De Eucharistische schat van Siena

Verschenen in POSITIEF nr. 450 – MAART 2015

"Weet wel Ik ben met jullie, alle dagen, ... "(Mt. 28,20), belooft, Jezus ons in het evangelie, en Hij houdt woord - vooral door zijn blijvende eucharistische tegenwoordigheid met zijn Lichaam en Bloed in alle tabernakels van de wereld! Een heel bijzondere bevestiging van zijn blijvende, levende aanwezigheid in ons midden is het eucharistisch wonder van Siena. Daar zijn al meer dan 280 jaar - tegen alle wetten van de natuur in - 223 heilige hosties op wonderbare wijze zo vers en ongeschonden gebleven, dat ze ook nu nog bij de Communie gebruikt zouden kunnen worden.
 
Het begon allemaal op 14 augustus 1730. Als voorbereiding op het feest van Mariatenhemelopneming - Maria is de stadspatrones van Siena - begaven 's middags naar oud gebruik alle geestelijken en gelovigen zich voor een gebedsdienst naar de kathedraal. Dieven maakten van de afwezigheid van de franciscaanse paters gebruik om in hun lege kerk van San Francesco het tabernakel open te breken en daaruit de gouden ciborie met de geconsacreerde hosties te stelen. De diefstal werd pas ontdekt toen de volgende ochtend de priester voor het uitdelen van de Communie het tabernakel opende.
Kort daarop werd het deksel van de ciborie op straat gevonden, niet ver van de kerk. Meteen begon in de hele stad, die in rep en roer was over de heiligschennis, een zoektocht naar de gestolen hosties en de dieven. De plechtige Mariafeestelijkheden werden afgelast en de aartsbisschop riep op tot openlijk boetegebed. Vervolgens zag Paolo Schiavi, de koster van het nabijgelegen kerkje Santa Maria di Provenzano, op 17 augustus door de opening van een offerblok iets wits. En inderdaad bleken daarin alle geconsacreerde hosties te liggen, te midden van spinnenwebben, stof en geld! Priesters maakten ze zo goed als het ging schoon en de franciscanen werden erbij gehaald om ze met niet-geconsacreerde hosties uit hun kerk te vergelijken. De grootte en het hostiestempel kwamen geheel overeen. Het waren in totaal 348 hele en 6 halve hosties, die daarna in een ciborie in het tabernakel van de Mariakerk werden opgeborgen. De dag daarop bracht aartsbisschop Alessandro Zondadari de hosties terug naar de San Francesco, in een plechtige processie waar een enorme menigte aan deelnam. In strijd met het kerkrecht werden echter de hosties vervolgens niet genuttigd, wellicht om de enorme aantallen mensen die bleven toestromen niet de mogelijkheid te ontnemen de heilige hosties te aanbidden en eerherstel te brengen. Misschien speelden er ook hygiënische redenen mee; de hosties hadden immers in een smerig offerblok gelegen, dat slechts één keer per jaar werd geleegd. Tot steeds grotere verbazing van priesters en gelovigen bleven de hosties op onverklaarbare wijze door de jaren heen even licht van kleur, vers en gaaf, en ook behielden ze de karakteristieke. aangename geur van ongedesemd brood. In 1780, vijftig jaar na het terugvinden van de hosties, stelde de franciscaanse generaal-overste P. Vipera een eerste officieel onderzoek in. Hij proefde een van de hosties, die, zo bleek, zijn oorspronkelijke versheid en gaafheid had behouden! Werkelijk een wonder!
In de loop van de tijd waren sommige van de gewijde hosties genuttigd of aan nabijgelegen steden, kerken en kloosters geschonken. Maar nu verbood de generaal-overste van de orde ze nog langer uit te delen en de resterende 223 hosties werden voortaan in een nieuwe ciborie bewaard. Bij een nog nauwkeuriger, microscopisch onderzoek negen jaar later, in 1789, kon een commissie van deskundigen ook nu weer geen tekenen van bederf vaststellen. In het kader van het onderzoek liet aartsbisschop Borghese enkele gelijksoortige ongeconsacreerde hosties in een bus opbergen en verzegelen. Toen hij ze tien jaar later samen met deskundigen bekeek, bleken ze uiteengevallen en in 1850 - 61 jaar later - waren er in tegenstelling tot de 120 jaar oude, nog steeds volkomen gave, witte heilige hosties alleen nog maar wat kleine, verkruimelde, donkergeel gekleurde resten van over.
 
Het belangrijkste wetenschappelijk onderzoek naar de gewijde hosties vond in 1914 plaats in opdracht van paus Pius X. Naast officiële vertegenwoordigers van de Kerk, theologen en wetenschappers zat in de commissie van deskundigen ook de beroemde hoogleraar in de chemie Siro Grimaldi van de Universiteit van Siena. Na een uiterst nauwgezette chemisch-biologische analyse van de 223 hosties kwam prof. Grimaldi tot de volgende verbazingwekkende conclusie: "Na onderzoek blijken de hosties uit Siena na 184 jaar nog steeds hun gladde vorm en hun mooi ronde rand behouden Ie hebben ... zijn ze vrij van mijten en wormsteken ... van schimmels en van enigerlei dierlijke of plantaardige parasieten ... hoewel tarwemeel geldt als de beste voedingsbodem voor micro-organismen en parasieten ... Tegen alle fysische en chemische wetten in zijn de deeltjes van het ongedesemde brood nog steeds in perfecte slaat, hoewel de omstandigheden waaronder zij werden bewaard, zeer ongunstig waren. Het is een volkomen abnormaal verschijnsel dat volstrekt uniek is in de annalen van de wetenschap! De wetten van de natuur werden opgeheven! Het glas, waarin de deeltjes bewaard werden, is een haard van schimmels geworden, terwijl het meel minder bederfgevoelig bleek te zijn dan het kristal!"
Vanwege dit ongelooflijk natuurwonder bekeerde prof. Grimaldi zich en schreef hij als deskundige zelfs een boek over het wonder van de hosties, met de titel: Een wetenschapper aanbidt (Siena 1956).
 
Hoewel de hosties 281 jaar geleden werden geconsacreerd, zijn ze tot op de dag van vandaag nog vers en gaaf. Zo zijn ze werkelijk het eucharistische Lichaam van Christus gebleven, een blijvend wonder waarmee Jezus ons eraan herinnert: "Ik ben met jullie. alle dagen!"
 
Bron:
Joan Carrol Cruz, eucharistic Mirac!es, TAN Books and Publishers, lnc. Rockford IL 1987. Vittorio Messori, Le Sacre Particole di Siena, Siena 2001.