In Christus verbonden - het huwelijk

Verschenen in POSITIEF nr. 450 – MAART 2015

Leven en liefde kleuren bij uitstek ons leven. Leven in de zin van gezondheid, vitaliteit, je zelf thuis weten in je lichaam. Liefde als persoonlijk gekend en bemind worden: jij bent uniek en kostbaar. Die laatste ervaring kan bij een vrouw of een man een zinderend gevoel oproepen. Voor wie zich oprecht met God en zijn Kerk verbonden weet, is dit besef verbonden met de nabijheid van elkaar in naam van Jezus Christus. Verliefdheid is een eerste verrukking. Liefde is dieper en stabieler. "Gevoelens komen en gaan. Het gevoel kan een geweldige eerste vonk zijn, maar het is niet de hele liefde. Rijpe liefde mobiliseert om zo te zeggen alle vermogen van de hele mens", zegt paus Benedictus XVI. (DC 17) Blijvende liefde tussen mensen is uiteindelijk een geschenk, genade van God. Daar ligt het fundament van het huwelijk als sacrament van God en gesloten in Jezus Christus.
 
Wezenlijk daarbij is dat die ander daadwerkelijk 'anders' is dan jij zelf, vrouw of man en dat het samen gedeelde leven als liefde vruchtbaar kan worden in eventuele verwekking van een nieuwe menselijke persoon. "Wegens de eenheid van lichaam en ziel beïnvloedt de seksualiteit alle aspecten van de menselijke persoon". (Catechismus van de Katholieke Kerk, 2332). Vanuit de schepping door God neemt de Kerk de andersheid zo serieus, dat zij de homofiele of lesbische relatie niet als huwelijk kan erkennen. Bij dat sacramenteel huwelijk, verbond tussen man en vrouw, is Jezus Christus als het ware de derde verbondspartner: wij huwen in Naam van de Heer. Tegen deze achtergrond geldt: Wat God verbonden heeft, mag een mens niet scheiden. (Mt. 19,6) Gods liefde in Christus is onvoorwaardelijk en houdt stand. Dit betekent niet dat de Kerk geen begrip heeft voor mensen die, om heel verschillende redenen, constateren dat hun huwelijksleven menselijkerwijs gesproken zonder uitzicht is. Aartsbisschop André Léonard van Mechelen-Brussel heeft aan de pastorale zorg daarvoor enkele jaren geleden een boek gewijd.
 
Het huwelijk tussen man en vrouw wordt vanaf de tijd der apostelen gezien als sacrament, een blijvend verbond in vrij gekozen afhankelijkheid van elkaar; het wordt vergeleken met de band die er bestaat tussen Christus en zijn bruid de Kerk. (Ef. 5) Dit kerkelijk sacrament wordt door beide huwenden aan elkaar toegediend, omdat zij ieder als bemiddelaar voor elkaar als het ware God present stellen. De priester of de diaken is de eerste kerkelijk gekwalificeerde getuige. Hij hoort hun ja-woord en zegent hun ringen.
 
Soms gaat aan het huwelijk een verloving vooraf, waarbij twee mensen kenbaar maken dat zij voornemens zijn zich blijvend met elkaar te verbinden. Veel parochies bieden, vaak samen met andere in hun omgeving, enkele samenkomsten aan als huwelijksvoorbereiding. Je leert andere gemotiveerde katholieken kennen; vaak wordt ingegaan op de achtergronden van de bijbels-katholieke kijk op seksualiteit en kinderen krijgen: ons lichaam is tempel van de heilige Geest (1 Kor. 6,19) en dikwijls worden handreikingen gegeven voor de liturgie. Die viering vindt dikwijls plaats in het kader van de Eucharistie, waarin Jezus Christus zichzelf wegschenkt aan de Vader voor de mensen, in zekere zin een voorafbeelding van hetgeen geschiedt in het christelijk huwelijk; vanzelfsprekend is deze verbinding - in een tijd van groeiende ontkerkelijking - evenwel niet.
 
Een waardige en doorleefde kerkelijke huwelijkssluiting is een door velen gewaardeerd getuigenis van het kostbaarste waar mensen diep in hun hart naar verlangen: ware liefde.
 
drs. J. Schröder, pr.
's-Hertogenbosch.