Bidden is verbondenheid

Verschenen in POSITIEF nr. 453 – JUNI 2015

Een mens is geen product, een wezen dat niets anders is dan een voortbrengsel van een mysterieuze levensbron. Tegelijk blijft ieder mens een open vraag: wie is God en wie ben ik zelf? "God wacht op ons elk ogenblik", zegt iemand als Pierre Teilhard de Chardin s.j. (+1955), die in de naoorlogse jaren zich vanuit de paleontologie en anderszins waaronder theologisch verdiept heeft in de 'samenhang' tussen God en mens. Zijn zojuist geciteerde uitspraak is niet verwonderlijk wanneer je in het Evangelie volgens Johannes verneemt: God is het Woord en dat "Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond". (Joh. 1,14) Gods spreken verwijst naar de schepping en naar de geschiedenis. Daarover kunnen allerlei vragen gesteld worden vanuit de biologie en vanuit historisch onderzoek naar oorzakelijkheid: de gelovige christen kan niet anders dan zeggen dat door al die menselijke mechanismen heen een rode draad loopt die ons besef en onze greep te boven gaat. Dat is de hand en het werk van God. Omdat God het Woord is is ons geloven en ons bidden daarom het antwoord, de menselijke reactie op het spreken van God. Dat klinkt door in de bede op momenten van dankbaarheid: God dank! En in tijden van nood: God, kom mij te hulp waarmee de uren van het getijdengebed steeds een aanvang nemen.
 
Wie intens luistert, zal vaak op Gods spoor komen, reden waarom de Schrift meldt: "Het geloof is uit het gehoor". (Rom. 10,17) Wie gelooft, erkent Gods aanwezigheid, welke daarom onder andere in de karmeltraditie steeds is omschreven als "de bidplaats van het hart" (broeder Laurent, Parijs, + 1691). Jezus Christus is daarbij de bemiddelaar: "Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij". (Joh. 14,6), 'En ook: "Ik heb u vrienden genoemd". (15,15) !Een samenvatting hiervan vinden wij in de meest compacte geloofsbelijdenis uit de geschiedenis, in de mond van de apostel Thomas die oog in oog met de verrezen Christus beaamt: "Mijn Heer en mijn God" (20,28) 'Zo werkt de Geest in ons, want "Niemand kan zeggen: Jezus is de Heer, tenzij door de heilige Geest". (1 Kor. 12,3)
Ons gebed is vooral het cultiveren, dat wil zeggen onderhouden van die vriendschap: "Blijf in Mij, dan blijf Ik in u". (Joh. 15,4) Verderop in deze passage kom je woorden tegen als: rijke vrucht dragen (8 en 16), vreugde (11) en liefhebben. (12 en 17) ,"Het nu-moment is het punt waar God binnen komt in je 'even en de bron is van jouw onophoudelijk gebed", zegt Jean Lafrance. (Als je bidt, zeg dan Vader, Carmelitana, 1995, p. 2 5 9) Kortom, wie bidt wordt een ander, een nieuw mens (2 Kor. 5,17) en dit raakt ons tot in ons lichaam. (1 Kor. 6,19-20)
Bij God ben je dan kind aan huis. "De grote gebedsmensen, de heiligen, hebben ons het voorbeeld gegeven: zij waren diep in hun hart als het ware vertrouwen geworden. Voor hen had het woord Vader' zijn volle inhoud gekregen: omdat zij echt kind zijn geworden". (Pancraas Martens, God leren noemen, Carmelitana, 1992, p. 20) Loven, smeken, danken en zwijgen horen bij elkaar. Vanuit dat vertrouwen mogen wij dagelijks en met overtuiging zeggen: "Uw Naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel". (Mt. 6,9-10)
Mensen die bidden, zijn mariaal, ze zijn mensen van hoop die beseffen dat het - met de woorden van de katholieke filosoof Gabriel Marcel (+ 1973) - een eer is om mens te zijn.
 
Mgr. Joris Schröder