Open brief van Mgr. Jan Pawel Lenga, Bisschop-emeritus van Kazakhstan

Verschenen in POSITIEF nr. 455 – OKTOBER 2015

Ik ken persoonlijk talrijke priesters die in Stalinistische gevangenissen en strafkampen werden geïnterneerd, maar die desondanks trouw zijn gebleven aan de Kerk. Tijdens de tijd van vervolging vervulden zij hun priesterlijke plicht met liefde, door het prediken van de Katholieke leer en daarbij een waardig leven leidend, in navolging van Christus, hun hemelse Meester.
 
Ik vervolledigde mijn priesterlijke studies in een ondergronds Seminarie in de Sovjet Unie terwijl ik met handenarbeid de kost verdiende. Ik werd 's nachts in het geheim priester gewijd door een vrome bisschop, die zelf leed voor zijn geloof. Van het eerste jaar van mijn priesterschap werd ik uit Tadzjikistan gedreven door de KGB.
 
Tijdens mijn dertigjarig verblijf in Kazachstan, diende ik 10 jaar als priester, zorgend voor de gelovigen op 81 verschillende parochies. Dan werd ik bisschop benoemd, eerst als bisschop van vijf staten in centraal Azië, met een totale oppervlakte van vier miljoen vierkante kilometer.
Als bisschop had ik contact met de H. Paus Johannes Paulus Il, met vele bisschoppen, priesters en gelovigen uit verschillende landen en onder verschillende omstandigheden. Ik was lid van enkele Bisschoppensynodes in het Vaticaan, die thema's behandelden zoals 'Azië' en 'De Eucharistie.'
 
Deze ervaring, alsook andere, staan mij toe om mijn mening te uiten over de huidige crisis in de Katholieke Kerk. Dit zijn mijn overtuigingen en ze zijn uitgesproken door mijn liefde voor de Kerk en door mijn verlangen voor haar authentieke vernieuwing in Christus. Ik voel mij gedwongen om mijn toevlucht te nemen tot deze manier van bekend maken, omdat ik vrees dat gelijk welke andere methode zou stoten op een muur van stilte en veronachtzaming.
Ik ben mij bewust van mogelijke reacties op mijn open brief. Maar tegelijkertijd zal de stem van mijn geweten mij niet toestaan om stil te blijven, terwijl het werk van God wordt belasterd. Jezus Christus stichtte de Katholieke Kerk en toonde ons met woord en daad hoe iemand de wil van God moet volbrengen. De Apostelen, aan wie Hij autoriteit over de Kerk verleende, vervulden met ijver de plicht die hen werd toevertrouwd, en leden omwille van de waarheid die moest gepredikt worden, omdat ze "God eerder gehoorzaamden dan de mens".
 
Spijtig genoeg is het in onze dagen met toenemende mate duidelijk dat het Vaticaan, door het Staatssecretariaat, de weg heeft gekozen van de politieke correctheid. Sommige nuntiussen zijn op kerkelijk vlak verkondigers van het liberalisme en het modernisme geworden. Ze hebben zich het beginsel "Sub secreto Pontificio" toegeëigend, waardoor de monden van de bisschoppen tot zwijgen worden gebracht. Men doet hen begrijpen dat wat de nuntius hen vertelt lijkt alsof het bijna zeker de wens van de paus zou zijn. Met zulke methoden scheidt men de bisschoppen van elkaar, met als gevolg dat de bisschoppen van een land niet langer met één stem in de geest van Christus en Zijn Kerk kunnen spreken bij het verdedigen van het geloof en de moraal. Dit betekent dat, om niet in ongenade van de nuntius te vallen, sommige bisschoppen hun aanbevelingen aanvaarden, die gewoonweg gebaseerd zijn op niets anders dan hun eigen woorden. In plaats van ijverig het geloof te verspreiden, moedig de leer van Christus te verkondigen, standvastig te staan in de verdediging van de waarheid en de moraal, handelen de Bisschoppenconferenties vaak over onderwerpen die vreemd zijn aan de verplichtingen van de opvolgers van de Apostelen.
 
Men kan op alle niveaus van de Kerk een duidelijke afname zien van het "sacrum" (= het heilige). De geest van de wereld voedt de herders. De zondaars geven de Kerk instructies over hoe ze hen moet dienen. In hun benardheid blijven de pastoors stil over de huidige problemen en laten ze de schapen in de steek terwijl ze zichzelf weiden. De wereld wordt verleidt door de duivel en keert zich tegen de leer van Christus. Desalniettemin zijn de pastoors verplicht om de hele waarheid over God en de mens te verkondigen of dat hun bevalt of niet.
 
Tijdens het regeren van de laatste heilige Pausen, kon men in de Kerk de grootste wanorde waarnemen betreffende de zuiverheid van de Leer en de heiligheid van de liturgie. Juist in de liturgie weigert men Jezus Christus het zichtbaar respect te tonen dat Hem toekomt. In niet weinig Bisschoppenconferenties zijn de beste bisschoppen "Persona non grata." Waar zijn vandaag de apologeten van de waarheid, die aan de mensen op een duidelijke en verstaanbare manier de dreiging van het risico van verlies van geloof en redding zouden verkondigen?
 
Vandaag de dag vertegenwoordigt de stem van de meerderheid van de bisschoppen eerder de stilte van de lammeren dan van razende wolven, de gelovigen worden zodoende vaak achtergelaten zoals weerloze schapen. Christus werd erkend door de mens als iemand die sprak en werkte, als iemand die macht had en deze macht gaf aan Zijn apostelen. In de wereld van vandaag zouden de bisschoppen zichzelf moeten bevrijden van alle wereldse banden, en nadat ze boete hebben gedaan zich tot Christus bekeren, zodat ze gesterkt door de Heilige Geest, moedig Christus mogen verkondigen als de enige Verlosser. Uiteindelijk moet iedereen rekenschap geven aan God voor al wat hij heeft gedaan en voor al wat hij niet heeft gedaan.
 
Het lijkt mij dat deze zwakke stem van talrijke bisschoppen een gevolg is van het feit dat in de keuze van nieuwe  bisschoppen, de kandidaten onzorgvuldig worden onderzocht met betrekking tot hun ontwijfelbare standvastigheid en stoutmoedigheid in de verdediging van de waarheid, met betrekking tot hun trouw aan de eeuwenoude tradities van de Kerk en hun persoonlijke vroomheid. Bij de benoeming van nieuwe bisschoppen en zelfs kardinalen, wordt het met toenemende mate duidelijk dat vaak voorkeur gegeven wordt aan diegenen die een bepaalde ideologie delen, of zelfs aan voorgeschreven gebiedingen van sommige groeperingen die ver zijn verwijderd van de Kerk. Zelfs blijkt de welwillendheid van de massamedia een belangrijk criterium te zijn. Die massamedia, die gewoonlijk de heilige kandidaten bespotten door een negatief beeld van hen te schetsen, maar die bij kandidaten die in mindere mate de geest van Christus in zich dragen, de lof zingen als open en modern. Aan de andere kant, worden kandidaten die uitblinken in apostolische ijver en de moed hebben om de Leer van Christus te verkondigen, en die liefde tonen voor alles wat heilig is worden opzettelijk potsierlijk afgedaan.
 
Een nuntius vertelde mij eens: "Het is jammer dat de Paus (Johannes Paulus II) niet persoonlijk deelneemt in de aanduiding van de bisschoppen. De Paus probeerde om enkele dingen te veranderen in de Romeinse Curie, maar hij is er niet in geslaagd. Hij werd ouder en de dingen gingen weer hun gewone gangetje."
 
In het begin van het pontificaat van Paus Benedictus XVI, schreef ik hem een brief waarin ik hem smeekte om heilige bisschoppen aan te duiden. Ik meldde hem het verhaal van een Duitse gelovige die in de nasleep van de decadentie van de Kerk in zijn land, na het Tweede Vaticaans Concilie, trouw bleef aan Christus en jonge mensen rond zich verzamelde voor aanbidding en gebed. Toen zijn dood nabij kwam en hij de verkiezing van de nieuwe Paus vernam, zei hij: "Wanneer Paus Benedictus zijn pontificaat zal gebruiken met als doel om waardige, goede en getrouwe bisschoppen aan te duiden, zal hij zijn taak hebben vervuld ."
 
Helaas is het duidelijk dat Paus Benedictus XVI hier vaak niet in geslaagd is. Het is moeilijk om te geloven dat Paus Benedictus XVI zijn ministerie als opvolger van Petrus vrijwillig zou hebben verlaten. Deze Paus was het hoofd van de Kerk, maar zijn entourage daarentegen, heeft nauwelijks zijn leer in daden omgezet, ze heeft het in stilte links laten liggen, of ze heeft vaak zijn initiatieven belemmerd voor een authentieke hervorming van de Kerk, van de liturgie en de manier waarop de Heilige Communie wordt uitgereikt. Tegenover de vastberadenheid van het Vaticaan het geheim te bewaren was het onmogelijk voor veel bisschoppen om de Paus te helpen in zijn plicht als Hoofd van de Kerk.
 
Het is niet overbodig om mijn broeders in het episcopaat te herinneren aan een eed gemaakt door een Italiaanse Vrijmetselaarsloge in 1820: "Ons werk is een werk van honderden jaren. Zetten wij de oudere mensen opzij en laten wij ons richten tot de jeugd. De seminaristen zullen priesters worden met onze liberale ideeën. Ze zullen bisschop worden met onze liberale ideeën. Laten we onszelf niet vleien met valse hoop. We zullen de Paus nooit vrijmetselaar maken. Maar liberale bisschoppen, die in het entourage van de Paus zullen werken, zullen hem voorstellen maken in het leiden van de Kerk, die zullen in ons voordeel zijn en de Paus zal ze toepassen." Deze intentie van de Vrijmetselaars wordt meer en meer openlijk opgelegd, niet enkel dankzij de bekende vijanden van de Kerk, maar met de oogluikende toelating van valse getuigen, die sommige hoge hiërarchische posities bekleden in de Kerk. Het is niet zonder reden dat de gezegende Paulus VI zei: "De geest van Satan is door een scheur in de schoot van de Kerk binnengedrongen." Ik denk dat deze scheur vandaag de dag zeer wijd is geworden en de duivel gebruikt alle krachten om de Kerk van Christus te onderwerpen. Opdat het niet zou gebeuren is het noodzakelijk om terug te keren naar de precieze en duidelijke verkondiging van het Evangelie op alle niveaus van het kerkelijk ministerie, want de Kerk bezit alle macht en genade die Christus haar heeft gegeven. "Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde. Ga, en maak alle volkeren tot leerling; doop hen in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest, en leer hun alles onderhouden wat Ik jullie geboden heb. Weet wel, Ik ben met u tot aan de voleinding van de wereld."(Mt. 28,18-20) "De Waarheid zal u vrij maken" (Joh. 8,32) en "uw ja zal ja zijn en uw nee zal nee zijn, en wat daar nog bij komt is uit den boze" (Mt. 5,37). De Kerk zal zich niet aanpassen aan de geest van deze wereld, maar zij moet de wereld omvormen naar de geest van Christus.
 
Het is duidelijk dat er in het Vaticaan  een tendens is om meer en meer toe te geven aan de massamedia. Het is niet zelden dat in de naam van een onbegrijpelijke stilte en kalmte de beste zonen en dienaars worden opgeofferd om de massamedia tevreden te stellen. Echter, de vijanden van de Kerk leveren hun getrouwe dienaars niet over, zelfs wanneer hun daden duidelijk slecht zijn. Als we trouw blijven aan Christus, in woord en daad, zal Hijzelf de middelen vinden om de harten en de zielen om te vormen van de mens en daardoor zal ook de wereld veranderen op gepaste tijd.
 
In tijden van crisis in de Kerk, heeft God vaak voor haar ware vernieuwing de offers, de tranen en de gebeden gebruikt van haar kinderen en dienaars van de Kerk, die in de ogen van de wereld en van de kerkelijke bureaucratie als onbeduidend werden beschouwd of die werden vervolgd en gemarginaliseerd omwille van hun trouw aan Christus. Ik ben ervan overtuigd dat in de moeilijke tijden deze wet van Christus wordt waar gemaakt en dat de Kerk zich zal vernieuwen. Dit veronderstelt echter dat wij een werkelijke innerlijke vernieuwing en een waarachtige bekering in elk van ons bewerken.
 
1 januari 2015, Feest van de Moeder Gods.
+ Jan Pawel Lenga
Bisschop-emeritus van Kazakhstan.