Europese Unie: de Europese "supertaks" en de cultus van de EURO

Verschenen in POSITIEF nr. 456 – NOVEMBER 2015

Zoals het voorzien was, werd het voorstel van een Europese supertaks gunstig onthaald door de Italiaanse regering. Het idee komt van de Duitse minister van financiën, Wolfgang Schaeuble, in overeenstemming met de president van de Europese Commissie, Jean-Claude Juncker. Volgens het Duitse weekblad "Der Spiegel" van 25 juli, was een projectgroep, begeleid door de Italiaanse ex- eerste minister, Mario Monti, reeds aan de slag om deze euro-taks zo spoedig mogelijk in te voeren.
 
Het doel van de super-oplegging is niet enkel een 'kleine schatkist' binnen te halen om de noodsituaties het hoofd te bieden, zoals deze van Griekenland. Maar het is vooral om een stap voorwaarts te zetten naar de politieke fiscale Europese gemeenschap. Zij vormt het doel van de financiële en politieke internationale machten: namelijk de definitieve overgave van de onafhankelijkheid van de Europese naties, die reeds van hun monetaire soevereiniteit zijn ontdaan.
 
"Als de euro-taks verbonden is met een politiek integratieproject, en vooral met een project op het politiek, fiscaal vlak, dan is het een voorstel om in overweging te nemen", zo bevestigde de Italiaanse vice-minister van economie, Enrico Morando, op 27 juli aan "Affaritaliani.it". "Reeds lange tijd wensen wij een fiscale politiek met een Europese dimensie. Zodanig dat met de monetaire unie een effectieve unie op vlak van economie en fiscale politiek overeeenkomt. Het zijn coherente hypothesen ten opzichte van deze eisen. De euro-taks - verduidelijkt Morando - moet verstaan worden als een politiek van fiscale afhouding op europees vlak, in functie van een sterker algemeen integratieproject, dat we zeker nodig hebben".
 
Het is geen toeval dat de realisatie van dit plan werd toevertrouwd aan senator Mario Monti, die, ondanks de mislukking van zijn ervaring als hoofd van de Italiaanse regering (6 november 2011- 28 april 2013) uitvoerder blijft van de Europese projecten.
 
Reeds in 1998, toen hij Europees commissaris was, bevestigde hij dat 'fase 2' van de Europese Unie, de fiscale unie zou zijn, na deze van de monetaire unie ("La Repubblica", 5 mei 1998). Diezelfde Monti kondigde op 2 januari 1999 de geboorte van de euro aan in een artikel in de "Corriere della Sera". De titel luidde:" Als een oorlog van bevrijding". Monti schreef dat Italië op 1 januari 1999 voor de eerste keer sedert de onafhankelijkheidsoorlogen zijn nationale eenheid had verstevigd door te verzaken aan zijn geld. 
 
De oproep van Monti is geen verrassing. Men dient zich altijd te herinneren dat het ultieme einde van het in gang gezette proces door het Verdrag van Maastricht in 1992 niet economisch, maar politiek is: de afschaffing van de nationale Europese staten. Dit niet om een superStaat op te bouwen, maar om een niet-Staat te scheppen: een Europa-onderneming, bestuurd door onzichtbare machten. Dit project gaat terug tot graaf Claude-Henry de Saint-Simon (1760-1825), de voornaamste vertegenwoordiger van het technocratisch socialisme. Sedert 1803 stelde hij in "Lettres d'un incroyant de Genève à ses contemporains" (Brieven van een ongelovige uit Genève aan zijn tijdgenoten) de creatie voor van een "Grote Raad van Newton", een opperste college, gevormd door 21 wetenschappers. Ze zijn verkozen door het menselijk ras, met als opdracht de wereld te hervormen door de oplegging van een nieuw wetenschappelijk credo. Saint-Simon maakte in de Reorganisatie van de Europese maatschappij de theorie van de hervorming van de Europese maatschappij volgens het model van een grote onderneming: de politieke macht over de mensen zou vervangen worden door het beheer van de goederen, en de politiek zou worden omvormd tot wetenschap van de productie. Deze sociale omvorming zou moeten worden begunstigd door de menselijke religie van het "Nieuw Christendom". De voorstanders van Saint-Simon funderen zo de basis voor de "Saint-Simon religie", met als hogepriester paus Prosper Enfantin (1796-1864).
 
Zoals er achter elk economisch project een politiek doel staat, is er achter elk politiek project ook een religieus idee. Het Europeïsme is in deze zin een functioneel project voor een politieke en religieuze visie met een anti-christelijke structuur. Het is een soort "universele Republiek" waarin alle landen van de wereld zich kunnen integreren door de syncretische en egalitaire droom te realiseren van de samensmelting van alle rassen, volkeren en alle religies.
 
De weg die wordt gekozen om dit plan te realiseren is de functionalistische weg van de "kleine landen" van Jean Monnet. Een reeks van verplichte doortochten zou leiden van de enige markt tot de enige munt, van de enige munt tot de enige fiscaliteit. En van de enige fiscaliteit tot de enige Europese onderneming, gecontroleerd door sterke machten zoals de Centrale Bank, de Commissie, het Hof van Justitie en het Europees Parlement. Eenmaal de gemeenschappelijke munt is ingevoerd, is het enig middel dat overblijft om de onevenwichtigheden en economische crisissen te controleren, die van de afhouding en de fiscale herverdeling. Maar als het recht geld op een legaal vlak in omloop te brengen en een economische autonome politiek doorheen veranderingen te leiden de afstand betekent van een essentieel element van de nationale soevereiniteit, dan raakt de fiscale eenmaking nog dieper de essentie van de politieke soevereiniteit.
 
Het principe dat het onafhankelijkheidsproces leidde van de Amerikaanse kolonies van de Britse regering, was in de 17de eeuw de formule: "no taxation without representation": "geen taxatie zonder vertegenwoordiging". De slogan van de Europese Unie lijkt het tegendeel: taksen zonder verkiezing van vertegenwoordigers. Het laatste woord is aan de technocraten, die niet beantwoorden aan de representatieve instellingen, parlement en regering, maar aan clubs, loges, machtsgroepen. Hun interesses zijn tegengesteld aan de nationale interesses. Dit proces houdt niet enkel het einde in van de democratische vertegenwoordiging en de nationale staten, maar neigt ook tot het verwoesten van het gezin en de privé-eigendom. Dit zijn fundamenten van de natuurlijke en christelijke orde. Het is de oude droom van Marx en Engels, die beweren een "wetenschappelijk" fundament te geven aan de ideeën van de utopische socialisten, zoals Saint-Simon. Marxisme, zoals het Saint-Simonisme, is een anti-christelijke visie op de wereld. Ze buigt zich voor de euro-cultus, die op onze dagen wordt uitgeoefend door de technocraten van Brussel en Frankfurt.
 
De eerste voorwaarde om deze pantheïstische en egalitaire utopie te doen vallen, is de oorsprong en het doel ervan aan het licht te laten komen.
 
R.d.M. Rome.