Goede tijden slechte tijden

Verschenen in POSITIEF nr. 456 – NOVEMBER 2015

Op de 2e zondag van de advent komen we altijd Johannes de Doper tegen in het evangelie. Johannes de Doper neemt geen blad voor de mond en zegt luid en duidelijk waar het op staat. Of er naar hem geluisterd werd of niet, hij liet zich door niets of niemand tegenhouden. Maar laten we eens kijken naar de tijd van Johannes zelf. De eerste zin van het Markusevangelie geeft precies aan wanneer dat was: in het 15e regeringsjaar van keizer Tiberius. Wie was deze Tiberius? Ik zal het u vertellen. Zijn ouders waren vooraanstaande mensen, die op een gegeven moment scheidden zodat zijn moeder kon trouwen met de keizer: Caesar Augustus. Tiberius kon het niet vinden met zijn stiefvader, die hem overigens liet verbannen. Ver weg in ballingschap trouwde hij, en sloot later weer vrede met zijn stiefvader, de grote Caesar. Hij werd verliefd op de dochter van Caesar (Julia), dus ging hij, scheiden van zijn vrouw. Maar Julia (zijn nieuwe vrouw dus) rommelde nogal wat aan, en daarom deed Tiberius haar in de ban. Ondertussen was er nog geen troonopvolger, want het huwelijk had alleen maar dochters voortgebracht. Caesar adopteerde vervolgens Tiberius als zijn zoon, zodat hij de nieuwe keizer zou kunnen worden. Over deze Tiberius heeft Markus het dus.
 
Kunt u het nog volgen? Met zo'n scenario zou Goede Tijden Slechte Tijden jaren vooruit kunnen. Vooral als je weet dat de overige hoofdrolspelers Pilatus, Herodes, Annas en Kajafas zijn. En dat het vooral draait om machtsstrijd, intrige, lastercampagnes, hypocrisie en verraad, en dat allemaal in een tijd van oorlog, terreur, economische instabiliteit, oppervlakkige geloofsbeleving en moreel verval. Kortom: het is net als bij ons vandaag!
Wat ik maar wil zeggen is dat Johannes de Doper optrad en preekte in de echte wereld in een echte tijd. In die tijd is Jezus geboren, in een land en een tijd die, wat veel dingen betreft, veel op de onze lijkt. En toch, als wij ons voorbereiden op Kerstmis, doen we dat op een manier alsof het helemaal niets met onze wereld te maken heeft. Alsof het geboorteverhaal van Jezus plaatsvindt in een sprookjeskoninkrijk - zoiets als de Notenkrakerssuite - bestaande uit knipperende lichtjes, grote cadeaus en een gezellige, warme kerstsfeer.
2000 jaar geleden verkondigde Johannes de Doper dit aan de inwoners van Jeruzalem en Judea, in het regeringsjaar van keizer Tiberius en landvoogd Pontius Pilatus. Nu roept hij het tegen de inwoners van het bisdom Den Bosch, in het regeringsjaar van Mark Rutte, minister president van Nederland, en Wim van de Donk, Commissaris van de Koning van Brabant, als Antoon Hurkmans bisschop is en WillemAlexander koning is. Johannes roept tegen de parochianen van Brabant en Gelderland: bereid de weg voor de Heer, maak zijn paden recht. Sommige dingen kunnen en moeten anders. Wie het op 6 december ook roept, is de H. Nicolaas. Sint-Nicolaas heeft veel goeds gedaan. Hij deed dat allemaal omwille van het Kind in de kribbe, het kerstkind, Jezus, Gods Zoon. Dat vond hij toch echt het belangrijkste.
 
Johannes roept in de woestijn, de plaats waar wilde dieren zijn:
'wat wil je van mij leren?'.
Zo vraagt hij ons, in deze tijd, ben jij, als mens, God toegewijd,
wil jij je echt bekeren?
Want na mij komt, die sterker is, dat zegt Johannes, en gewis,
dit kwam hij ons vertellen:
‘Die sterke is Gods eigen Zoon, Hij heeft voor ons een hemels loon,
Hij komt om te herstellen'.
Hij komt, we denken aan de Sint, hij komt, maar wie opnieuw begint,
die denkt een stapje verder.
Die denkt al aan Gods Koninkrijk, die houdt je wakker, die zegt: 'kijk',
daar komt de Goede Herder.
Kom, ga vast mee naar Bethlehem, ga mee, op weg, ga mee naar Hem,
die in jouw hart wil wonen. Ga mee en laat de wereld los, ga met de ezel
en de os, ga mee, want Hij zal komen.
 
+Rob Mutsaerts
Hulpbisschop van 's-Hertogenbosch.