Mijn leven laten leiden door noden van Kerk en wereld

Verschenen in POSITIEF nr. 457 – DECEMBER 2015

Kurt Suenens, de jongste priester van het aartsbisdom
Kurt Suenens (29) is afkomstig uit het Vlaams-Brabantse Sint-Pietersleeuw. Op 28 juni 2015 wijdde aartsbisschop Léonard hem tot priester en zo werd hij de jongste Vlaamse priester van het aartsbisdom. Tijd dus voor een uitgebreidere kennismaking, over de weg die voerde van zijn roeping over zijn wijding naar zijn zending.
 
Halle, Ars, Brazilië (en een beetje Rome)
Ik kom uit een groot en gelovig gezin van acht kinderen. Bij ons thuis werd er bewust tijd gemaakt voor gebed en catechese. Naast mijn ouders speelden ook de Europa-scouts een belangrijke rol in mijn gelovige opvoeding. Die jeugdbeweging echode als het ware wat ik thuis meekreeg over God en geloof. Ik had er veel goede vrienden, waardoor ik me nooit alleen voelde in mijn liefde voor Jezus en de Kerk.
Ik was nog geen acht jaar toen ik er de eerste keer aan dacht om priester te worden. Ik ging graag naar de mis en wat de priester daar deed, intrigeerde me. Ik vond dat mooi en het sprak me heel erg aan, al was dat op die jonge leeftijd puur emotioneel en nog niet intellectueel doordacht. Tot de leeftijd van twaalf jaar was de gedachte om priester te worden heel evident aanwezig in mijn leven. In de puberteit begon ik ermee te worstelen. Een gezin stichten leek me wel aantrekkelijk, net als carrière maken in het bedrijfsleven. Bovendien had ik schrik voor wat mijn vrienden van mijn priesterdroom zouden zeggen. De worsteling duurde tot ik zestien jaar was. Toen had ik een verhelderend gesprek met een priester. Hij wees me erop dat het verhaal van de rijke jongeling ieder die Christus wil volgen, oproept om angst en verdriet los te laten.
In 2003 gingen we met het hele gezin op bedevaart naar Rome. De privéaudiëntie die we toen kregen bij paus Johannes Paulus Il was voor mij een sterk en beklijvend moment waaruit ik veel leerde over de schoonheid van de Kerk en vooral over de schoonheid van het zich ten dienste stellen aan die Kerk. Zich dienstbaar maken aan Christus en zijn Kerk is niet gewoon 'nee' zeggen: het is een keuze waardoor je veel moois en goeds terugkrijgt.
Die hele voorgeschiedenis maakte dat ik op achttien jaar naar het seminarie trok. Voor mij was dat het seminarie van Ars in Frankrijk, waar ik drie mooie jaren - een voorbereidend jaar en twee jaar filosofie - beleefde. We waren daar met zestig seminaristen, waardoor ik er de volle vreugde van het gemeenschapsleven mocht smaken. Omdat ik nog te jong was om de tweede cyclus van de priesteropleiding aan te vatten, deed ik tussen mijn filosofisch en theologisch deel een stage van twee jaar in Brazilië. In het bisdom Concekao do Araguaia maakte ik deel uit van een evangelisatieschool. Ik reisde veel rond om in de uithoeken van het bisdom catechese te geven. Daarnaast zette ik me ook in voor kinderen in een arme wijk van Redenao: ik sportte met hen, gaf bijles, bezocht hun families, deelde hun leven. Voor de jonge gast die ik toen was, was die Braziliaanse periode menselijk en cultureel gezien een heel ingrijpende ervaring.
 
Namen, Perk, Brussel (en een beetje Leuven)
Nadat ik aan de universiteit van Parijs mijn diploma filosofie had behaald, deed ik mijn theologische studies: eerst een jaar aan het Johannes XXIII-seminarie in Leuven, nadien drie jaar aan het Séminaire Notre-Dame in Namen. Mijn eerste pastorale stage was in het dekenaat Zoutleeuw bij Johny Van Rompuy, de tweede in Perk onder de vleugels van Piet Capoen. Door die stages ontdekte ik de realiteit van de Kerk in Vlaanderen, waarvoor ik door mijn studies en stages nog geen kans had gekregen. Ik leerde er ook de pastorale zorg voor oudere mensen in een niet-stedelijke context; ook dat was nieuw voor mij.
Mijn priesterwijding was op 28 juni in de kathedraal in Brussel. Een fantastische dag waarin ik me omringd wist door familie, vrienden en confraters, met een mooie viering en een liturgie die me vandaag nog altijd voedt en draagt. Het was een dag waarnaar ik jaren had gehunkerd, maar die natuurlijk geen eindpunt is. Ik voel dat ik sinds mijn wijding echt moet groeien in de wetenschap dat ik priester ben, dat ik Christus tegenwoordig stel.
Na mijn wijding heb ik een opdracht gekregen in de parochie van Sint-Katelijne in Brussel. Vanaf begin september verzorg ik daar op zondag de Nederlandstalige eucharistieviering. Daarnaast help ik mijn Franstalige confraters bij het horen van de biecht, het vieren van de eucharistie en het sociaal en pastoraal dienstbetoon in de buurt. Mijn dagen worden nu gevuld door de vragen van mensen. Om het in grote woorden te zeggen: ik ervaar dat mijn leven meer en meer geleid wordt door de noden van Kerk en wereld, en daar ben ik blij om.
 
Broederschap van de Heilige Apostelen
In de loop van mijn studies heb ik de Fraternité des Saints Apótres (Broederschap van de Heilige Apostelen) leren kennen, waarvan ik nu lid ben. Die Broederschap is geïnspireerd op de ideeën over het priesterschap van de Franse priester Michel-Marie Zanotti-Sorkine en is in april 2013 officieel opgericht door aartsbisschop Léonard. Het kernidee van de Broederschap is voor mij de evangelisatie door de goedheid van de priester. We moeten als priester de tederheid van Christus weerspiegelen in de maatschappij. Dat impliceert een apostolaat bij diegenen die onverschillig staan tegenover geloof, die ver staan van de Kerk, die het moeilijk hebben in de anonimiteit van de stad. Voor die mensen wil ik zo veel mogelijk beschikbaar zijn. Een ander onderscheidend element van de Broederschap - momenteel zijn we met zes priesters en vijftien seminaristen - is het gemeenschapsleven: we proberen altijd met minstens drie of vier priesters samen te leven en zo een oase van broederlijkheid en rust te zijn in de stad, een oase die uitstraalt en zo andere mensen raakt.
En ja, wij dragen bewust een soutane. Zeker niet omdat we terug willen naar vroeger, maar om als priester zichtbaar te zijn in het straatbeeld en zo aanspreekbaar voor mensen die hun verhaal willen doen. Ik besef dat die soutane in Vlaanderen misschien weerstand oproept of misplaatste connotaties aan het 'rijke Roomse leven', maar in Brussel merk ik daar niets van. Mensen reageren heel positief op onze soutane en ik voel dat het me echt helpt om contact te leggen met jongeren.
 
Jeroen Moens

In het Beleids- en informatieblad Aartsbisdom Mechelen-Brussel, nr. 8.