Censuur in Frankrijk?

Verschenen in POSITIEF nr. 462 - MEI 2016

​In Frankrijk zijn er verboden onderwerpen. Zich daarover uitspreken loopt steevast uit op een definitieve veroordeling en zonder verzachtende omstandigheden vanwege de media en het politiek systeem. Onder die onderwerpen houdt abortus een keuzeplaats in en waarschijnlijk de eerste plaats.
 
Mgr. Aillet, bisschop van Bayonne, Lescar en Oloron is goed gekend om zijn grote woordvrijheid en zijn voortdurende zorg om de waarheid te zoeken en te spreken. Eens te meer heeft hij gedurfd het verbod te trotseren. In het publiek nam hij een duidelijke stelling over het drama dat wordt veroorzaakt door de vrijwillige afbreking van de zwangerschap.
 
Vandaag is het in Frankrijk niet goed te getuigen van zo'n vrijheid. Zoals in Valmy, is het kanon beginnen donderen. De eerste salvo's werden gelost door een duistere, obscure feministe van het Zuid-Westen, afgevaardigd door haar regering en weldra afgelost door Mevrouw de Minister van het gezin. Ze duidde, tijdens een bepaalde tussenkomst, in de nationale vergadering aan dat zo'n reactionaire stellingnames ons land terugbrengt naar de somberste uren van onze geschiedenis. Als men het echter goed beluistert, dan kan haar kleine toespraak, die tamelijk leugenachtig en karikaturaal is, niets anders dan versterken wat zoveel Fransen voortaan denken: de vrijheid van meningsuitdrukking die gewelddadig en publiekelijk is aangevallen in de schoot zelf van de nationale vergadering door publieke autoriteiten, is meer dan ooit bedreigd.
 
Gedurende heel zijn pontificaat hield Paus Johannes Paulus Il niet op te hameren op het feit dat abortus leidt tot het zwaarste drama waarmee de wereld wordt geconfronteerd. De stellingname van Mgr. Aillet ligt in het verlengde van de lijn van wat de Paus zei.
 
De ontketening tegen de bisschop van Bayonne heeft zodanige proporties aangenomen dat meerdere bisschoppen hem publiekelijk steun hebben betoond. In zijn gezelschap ondertekenden ze een gemeenschappelijke verklaring. Ongetwijfeld zou het nodig zijn dat dit spreekgestoelte, liggend in de continuïteit van het constante onderricht van de Kerk over het fundamenteel onderwerp van het leven, getekend zou zijn door de gezamenlijke bisschoppen van Frankrijk. Het zou een mooie beweging van solidariteit zijn en van bisschoppelijke eenheid: een bevinding waarover ze niet in onenigheid zijn.
 
Wat er ook van is, zeven bisschoppen hebben zich publiekelijk uitgesproken, op risico om nog eens opnieuw de slagen van het systeem te ondergaan. Dat is hun eer.
 
Libertépolitique.com