Frankrijk: de jacht op de bisschoppen is open

Verschenen in POSITIEF nr. 463 – JUNI 2016

​Wat was in Frankrijk de laatste weken de prioriteit van de politieke en media- instellingen? Met geweld de katholieke Kerk aanvallen via twee van haar zinnebeeldige vertegenwoordigers: de primaat van Gallië, Mgr. Philippe Barbarin, en de bisschop van Bayonne, Mgr. Marc Aillet, aangeboden als 'voedsel' aan een gemanipuleerde en gedesinformeerde opinie. Terugkomend op de "gebeurtenissen" - als het waar is dat men zo zou kunnen de bovenmatig aangedikte feiten te vernoemen - is het gemakkelijk te begrijpen wat de socialistische macht de twee prelaten werkelijk verwijt.
 
Mgr. Aillet is van deze bisschoppen die, wanneer het gaat om zeden en katholieke moraal, nooit hebben geschipperd. Hij sprak krachtig elke keer dat hij het nodig achtte. In het bijzonder tijdens de manifestaties tegen het homoseksueel "huwelijk". Manifestaties waaraan hij niet aarzelde zich te verbinden. Met de stoet van protesterenden zakte hij de straat af. Door dit te doen heeft hij de wraak aangetrokken van een regering die, machteloos op alle andere domeinen, meende haar "maatschappelijke hervormingen" op te leggen, door de zo noodzakelijke macht. Van toen af werd Mgr. Aillet een man om te verslaan.
 
Een "tweet" van 12 januari, gepost op de sociale netwerken, door de bisschop van Bayonne, stak het vuur aan de lont. Dit toen de regering besloot de vertraging van het nadenken op te heffen, die reeds kort was opgelegd aan vrouwen die een abortus wensten. Mgr. Aillet durfde zich erover te verwonderen dat een regering, die zo vlug was om de afpersingen en misdaden van de 1.S. te veroordelen, zich toestond - meer dan het reeds was geweest -- de moord op nog ongeboren kinderen te bevorderen. De bisschop was in zijn rol. Maar hij overschreed echter twee taboes: een fundamenteel en onweerlegbaar recht van de vrouwen en de gelegaliseerde kindermoord vergelijken met de gruweldaden van de Islamitische Staat. In de dagen die volgden, was men er, vanwege de politiek en de journalisten, getuige van aanklachten en beledigingen tegen Mgr. Aillet. Een kroniekschrijver van "France Inter" behandelde hem als "c". Het tijdschrift "Golias" - goed gekend om zijn afschuw van al wat in de Kerk niet toebehoort aan de meest vooruitstrevende bewegingen - riep, met haar bescheidenheid en naastenliefde op tot zijn onmiddellijk ontslag. De crisis bereikte haar hoogtepunt op 21 februari tijdens het carnaval van St. Jean de Luz: de publieke verbranding van een beeld van de prelaat. Deze "feestelijke" uitbarsting - alhoewel Mgr. Aillet eraan hield ze te minimaliseren en er een "gewoonte" in te zien van de humor - provoceerde toch genoeg aanstootgevende reacties om de kalmte weer te herstellen. 
 
Niet zo lang geleden, half maart, barstte een nieuwe nog hevigere persen opinie campagne los tegen de kardinaal aartsbisschop van Lyon, Mgr. Philippe Barbarin, primaat van Gallië, en uit dien hoofde, de voornaamste persoonlijkheid van het Franse episcopaat. Een slecht geschil trouwens, want het ging erover om hem te verwijten dat hij oude pedofiele zaken had "bedekt", soms van 30 jaar geleden. Waarom zaken opgraven die, natuurlijk verwerpelijk en laag zijn, en voor sommigen reeds door de tribunalen zijn beoordeeld? Of waarvan de termijnen van wettelijke voorschriften verjaard lijken? Waarom een slecht proces zoeken voor de kardinaal die beschuldigd wordt priesters niet te hebben veroordeeld die zeker fout bezig waren, maar door de menselijke rechtvaardigheid reeds gestraft zijn en er tenminste één blijkbaar berouwvol is? In naam van wat? Waarom heeft de eerste minister durven het ontslag van de aartsbisschop op te eisen; een minister die de scheiding van Kerk en Staat vergat en profiteerde van deze bijna lasterlijke campagne. Een campagne die uitgezonden werd op TV en radio en in de kolommen stond van het zeer zinnebeeldig dagblad "Le Monde". Een eis die volgens de peilingen door 69% Fransen werden opgeëist, die trouwens heel onwetend zijn in katholieke zaken, maar gemakkelijk te manipuleren zijn.
 
Waarom? Omdat de socialistische regering niet in staat was de veiligheid van de Fransen te verzekeren of de werkloosheid weer op te slorpen. Ze wou, vooraleer de macht te verliezen, een maximum aan hervormingen opleggen, gedicteerd door de loges en een inwendige afschuw voor het christendom. De euthanasie vertegenwoordigde, na het "huwelijk" voor allen, het andere programmapunt om te realiseren. De droevige "zaak" Lambert zou deze "maatschappelijke ontwikkeling" hebben moeten toelaten. Dan heeft de tussenkomst van sommige Franse bisschoppen, in juli laatstleden, waaronder kardinaal Barbarin die zich verzette tegen het ter dood brengen van een jonge gehandicapte - alhoewel het zoveel mogelijk verborgen werd gehouden -, de macht gedwongen tot een jammerlijke verschuiving. Dit voegde zich bij de stellingnames tegen het homoseksueel "huwelijk" en was een bewijs van ontwaken van een katholicisme dat de leken een beetje te vlug hadden begraven. Hun woede en hun aanvallen verraden angst en verwarring tegenover een fenomeen dat ze niet hadden zien aankomen. Het is eerder een goed teken ondanks de schijn.
 
R.d.M.
Rome.