PASTORALE RICHTLIJNEN IN PHILADELPHIA

Verschenen in POSITIEF nr. 464 – SEPTEMBER 2016

Aartsbisdom Philadelphia (Ver. Staten)
 
Na het verschijnen van de exhortatie Amoris laetitia werden in dat aartsbisdom in juli de volgende pastorale richtlijnen uitgevaardigd. Het gaat om een juiste beschouwing van de exhortatie volgens de leer van de Kerk.
 
De apostolische exhortatie Amoris laetitia voltooit de reflectie op het gezin uitgevoerd door de synodes van 2014 en 2015. Dit is een weerspiegeling waarbij de hele wereld betrokken is. Door het publiceren van Amoris laetitia, dringt Paus Franciscus er nogmaals op aan de Kerk te vernieuwen en de christelijke missionaire verkondiging van Gods genade te intensiveren. De voorstelling versterkt de leer van de Kerk over de ware aard van het gezin en het sacrament van het huwelijk. Amoris laetitia heeft passages van uitzonderlijke schoonheid over het nut van het ware gezinsleven en echtelijke liefde. In het komend jaar (2016-17), zullen deze een belangrijke bron zijn van herziening en verbetering van onze voorbereidende programma's voor het huwelijk in het aartsbisdom Philadelphia.
 
Bij dit alles hoopt de Heilige Vader, in vereniging met de hele Kerk, de bestaande gezinnen te versterken en de hand te reiken aan degenen wier huwelijken hebben gefaald, waaronder ook zij die vervreemd zijn van het leven van de Kerk.
 
Amoris laetitia pleit daarom voor een gevoelige begeleiding van mensen met een onvolmaakt begrip van de christelijke leer over het huwelijk en het gezinsleven, ook voor hen die niet kunnen leven in overeenstemming met het katholiek geloof, en toch meer volledig verlangen te worden geïntegreerd in het kerkelijk leven , met inbegrip van de sacramenten van boete en eucharistie.
 
De verklaringen van de Heilige Vader bouwen op de klassieke katholieke begrippen, de sleutel tot moraaltheologie, de relatie tussen de objectieve waarheid over goed en kwaad - bijvoorbeeld de waarheid over het huwelijk geopenbaard door Jezus zelf - en hoe de individuele persoon deze waarheid begrijpt en beleeft in zijn eigen bijzondere situaties en in zijn of haar gewetenoordeel. De Katholieke leer is duidelijk: het persoonlijk geweten van het individu kan nooit worden tegengesteld aan de objectieve morele waarheid, alsof het geweten en de waarheid twee concurrerende beginselen zouden zijn voor morele besluitvorming.
 
Zoals H. Johannes Paulus Il schreef, zou een dergelijk standpunt "een uitdaging voor de waarachtige identiteit van het moreel geweten zijn in relatie tot de menselijke vrijheid en Gods wet. ... Het geweten is geen onafhankelijke en exclusieve bevoegdheid om te beslissen wat goed is en wat kwaad is." (Veritatis splendor, 56,60) Integendeel, "het geweten is de toepassing van de wet op een concreet geval". (Veritatis splendor, 59) Het geweten staat onder de objectieve morele wet en dient er zo door te worden gevormd, dat "de waarheid over moreel goed, wordt als die de waarheid in de wet van de rede verklaard, toegepast op een praktische en concrete toestand waarin het oordeelvelling van het geweten erkent". (Veritatis splendor, 61)
 
Maar omdat goedbedoelende mensen kunnen dwalen op het gebied van het geweten, in het bijzonder in een cultuur die al diep in de war is geraakt over complexe zaken van het huwelijk en seksualiteit, kan het zijn dat een persoon niet volledig schuldig is voor handelen tegen de waarheid. De priesters, sacramentele bedienaren van de Kerk , bewogen door barmhartigheid , moeten een gevoelige pastorale benadering in al deze situaties voorop stellen - een aanpak die zowel geduld , maar ook er vast op vertrouwen dat de reddende waarheid van het Evangelie bestaat en ook de transformerende kracht van Gods genade. Aldus vertrouwend op de woorden van Jezus Christus, die belooft dat "ge zult de waarheid kennen , en de waarheid zal u vrij maken. (Joh. 8,32) " Herders moeten een subjectivisme dat de waarheid negeert vermijden, maar ook een gestrengheid die barmhartigheid niet zou toelaten.
 
Zoals met alle documenten van het magisterium, wordt Amoris laetitia best begrepen wanneer gelezen binnen de traditie van het onderricht en het leven van de Kerk. In feite is het de Heilige Vader die zelf duidelijk stelt dat noch de leer van de Kerk, noch de canonieke discipline met betrekking tot het huwelijk veranderd is: " het is te begrijpen dat noch vanuit de Synode, noch door deze exhortatie verwacht mag worden dat een nieuwe reeks van algemene canonieke regels in wezen en van toepassing op alle gevallen kan tot stand komen" [ Amoris laetitia, 300 J - Dit punt werd herhaald door kardinaal Schönborn bij presentatie van het document van het Vaticaan. De Exhortatie van de Heilige Vader moet daarom worden gelezen in de lijn van de grote schat aan wijsheid doorgegeven door de Vaders en kerkleraren, het getuigenis van het leven van de heiligen, de leer van concilies van de Kerk en eerdere magistrale documenten.
 
Zoals Amoris laetitia stelt, moeten bisschoppen zorgen voor de begeleiding van mensen die vervreemd en gekwetst zijn door richtlijnen die een getrouw beeld geven van het katholiek geloof [Amoris laetitia, 300]. Wat volgt zijn voor het aartsbisdom richtlijnen bedoeld voor priesters en diakens, seminaristen en leken die op het gebied van huwelijk, het sacramenteel ministerie uitoefenen en de pastorale zorg op het gebied van de menselijke seksualiteit, dit met ingang van 1 juli 2016.
 
Voor katholieke echtparen
 
Het Christelijk huwelijk is door zijn aard permanent, monogaam en open voor het leven. De seksuele uitdrukking van liefde binnen een echt christelijk huwelijk wordt door God gezegend: een sterke band van schoonheid en vreugde tussen man en vrouw. Jezus zelf verhief het huwelijk tot nieuwe waardigheid. Het geldig huwelijk van twee gedoopten is een sacrament dat genade verleent, dat de mogelijkheid biedt om het leven van het paar in Christus te verdiepen, met name via het gedeelde privilege van het brengen van nieuw leven in de wereld en het opvoeden van kinderen in de kennis van God.
 
Het huwelijk en de opvoeding zijn bronnen van grote vreugde . Er zijn ogenblikken (zoals de geboorte van een kind ) waar de aanwezigheid van God voelbaar is. Maar het delen van een intiem leven kan ook stress en lijden veroorzaken. Huwelijkstrouw is een voortdurende confrontatie met de werkelijkheid. Zo gaat het dus om echte offers en de discipline van eigen behoeften ondergeschikt te maken aan de behoeften van anderen. Amoris laetitia herinnert mannen en vrouwen die hun dagelijks bestaan ... het gehele netwerk van relaties die ze uitbouwen met hun kinderen en de wereld om hen heen, wordt ondergedompeld in en versterkt door de genade van het sacrament". [Amoris laetitia ,74] Geïntegreerd in elk pastoraal plan dat streeft naar ondersteuning van echtparen moet er onderricht worden gegeven in de sacramentele genade die beschikbaar is voor hen en in het bijzonder, hoe ze meer volledig deze bron van genade kunnen "aanboren", zodat ze de kracht van het sacrament ervaren als het versterken hun relatie, niet alleen als een denkbeeld, maar als een realiteit die hun dagelijks huwelijksleven beïnvloedt.
 
Nauw verwant daaraan moeten herders het belang van het gemeenschappelijk gebed en het lezen van de Schrift thuis benadrukken, zo kunnen ze genieten van de genade hen aangeboden door het frequent ontvangen van de sacramenten van de biecht en de communie. Er is de noodzaak voor het opbouwen van een netwerk van wederzijdse ondersteuning met gelijkgezinde katholieke vrienden en families. Elke familie is een " huiskerk ", maar er is geen christelijk gezin dat voor onbepaalde tijd kan overleven zonder aanmoediging van andere gelovige gezinnen. De Christelijke gemeenschap moet vooral manieren vinden om deel te nemen aan en te helpen bij gezinnen die gebukt gaan onder ziekte, financiële tegenslagen en echtelijke onenigheid.
 
Voor katholieken en christenen die gescheiden zijn of gescheiden en niet hertrouwd
 
Herders zijn vaak geconfronteerd met personen waarvan het huwelijk ernstige ontberingen ondervindt, soms om redenen die onverdiend lijken, en soms door de schuld van één of van beide gehuwden. De toestand van het uiteengaan of gescheiden zijn, en zich dus zichzelf alleen aantreffen, kan veel lijden met zich meebrengen. Het kan betekenen gescheiden leven van de kinderen, een leven zonder echtelijke intimiteit, en voor sommigen het vooruitzicht nooit meer kinderen krijgen. Herders moeten deze personen vriendschap, begrip , bieden en hen naar betrouwbare leken mentors leiden en hen praktische hulp bieden zodat ze hun trouw, zelfs onder deze spanning kunnen volhouden.
 
Ook moet parochies intens zorgen voor het geestelijk welzijn van degenen die zichzelf gescheiden vinden of gescheiden voor een lange tijd. Sommige mensen, bewust dat er een geldige huwelijksband is en dus onverbrekelijk, zien bewust af van een nieuw verbond en geven zich volledig over aan de opdracht van hun gezin en christelijke plicht. Ze moeten niet worden geconfronteerd met een belemmering voor het ontvangen van de communie en andere sacramenten. Sterker nog, zij moeten de sacramenten regelmatig ontvangen en zij verdienen de warme steun van de christelijke gemeenschap, omdat ze hun buitengewone trouw aan Jezus Christus tot uiting brengen. God is trouw aan hen zelfs wanneer hun echtgenoot het niet is, het is een waarheid die mede katholieken moet versterken.
 
In sommige gevallen kan men in alle redelijkheid afvragen of de oorspronkelijke huwelijksband geldig was en of er gronden bestaan voor een besluit tot nietigheid (een "ongeldigverklaring"). In onze tijd, zijn deze gronden niet ongewoon. De mensen in deze omstandigheden moeten sterk worden aangemoedigd om de hulp van een kerkelijk huwelijkstribunaal op te zoeken. Het onderzoek in deze gevallen moet zich altijd laten leiden door de waarheid van de situatie. Heeft een geldig huwelijk bestaan? Besluiten van nietigheid zijn niet automatisch een geneesmiddel of een aanspraak. Ze kunnen niet informeel of privaat door hun herders of priesters worden verleend. Omdat het huwelijk een publieke realiteit is, en omdat een beslissing over de geldigheid van een huwelijk van invloed is op het leven, de rechten en de plichten van alle partijen erdoor geraakt, moet er een canoniek proces en een beslissing van de bevoegde autoriteit in het kader van het kerkelijk recht zijn. Dergelijke aangelegenheid heeft nood tijdens de uitvoering van het onderzoek dat er zowel mededogen bestaat als het waakzaam te zijn om de waarheid te vinden. Zij moet deze zaken tijdig onderzoeken, met respect voor de rechten van alle partijen en ervoor zorgen dat allen toegang hebben tot de nietigverklaring procedures.
 
Voor katholieken en christenen die gescheiden zijn en burgerlijk hertrouwd.
 
Amoris laetitia toont een speciale bezorgdheid voor gescheiden en burgerlijk - hertrouwde katholieken. In sommige gevallen kan een geldige eerste huwelijksband nooit hebben bestaan. Een canoniek onderzoek van het eerste huwelijk door een Kerktribunaal kan aangewezen zijn. In andere gevallen kan de eerste huwelijksband van één of beide van de burgerlijk hertrouwde personen geldig zijn. Dit zou elke poging tot een volgend huwelijk verhinderen. Indien ze kinderen hebben van het oorspronkelijke huwelijk, hebben ze een belangrijke opdracht hen op te voeden en er zorg voor te dragen.
 
De gescheiden en hertrouwden moeten worden verwelkomd door de katholieke gemeenschap. Herders moeten ervoor zorgen dat deze personen zich niet beschouwen als "buiten" de Kerk. Integendeel, als gedoopten, kunnen (en moeten) ze hun aandeel vinden in haar leven. Zij worden uitgenodigd om de mis bij te wonen, te bidden en deel te nemen aan de activiteiten van de parochie. Hun kinderen - hetzij van het oorspronkelijk huwelijk hetzij uit hun huidige relatie - zijn een integraal onderdeel van het leven van de katholieke gemeenschap, en ze moeten worden grootgebracht in geloof. Herders en de hele gemeenschap moeten koppels laten voelen, dat ze liefde verdienen als persoon gemaakt naar het beeld van God en als medechristenen.
 
Tezelfdertijd zoals Amoris laetitia opmerkt, moeten priesters "hen [de gescheiden en hertrouwde) begeleiden en hen helpen om hun toestand te begrijpen volgens de leer van de Kerk en de richtlijnen van de bisschop. Nuttig in dit proces is een onderzoek van het geweten op de momenten van bezinning en boetedoening. De gescheiden en hertrouwden zouden zich moeten afvragen: hoe ze hebben gehandeld ten overstaan van hun kinderen als hun echtelijke eenheid in een crisis is ingetreden; of ze pogingen hebben gedaan tot verzoening; wat er geworden is van de partner die ze hebben verlaten; welke gevolgen heeft de nieuwe relatie voor de rest van het gezin en de gemeenschap van de gelovigen; en welk voorbeeld wordt gegeven aan jongeren die zich voorbereiden op het huwelijk". [Amoris laetitia, 300).
 
De exhortatie vervolgt: "Waarover we spreken is een proces van begeleiding en onderscheidingsvermogen dat 'de gelovige begeleidt tot het besef van zijn/haar toestand voor Gods Aanschijn .... [T ) dit onderscheidingsvermogen kan zich nooit afzonderen van het Evangelie met zijn eisen van de waarheid en de liefde, zoals voorgesteld door de Kerk". [Amoris laetitia, 300]
 
In het licht van dit gegeven moeten priesters helpen de burgerlijk hertrouwden om hun geweten te vormen op basis van de waarheid. Dit is het waarachtige werk van barmhartigheid. Het moet worden uitgevoerd met geduld, medeleven en een oprechte wens voor het welzijn van alle betrokkenen, het moet gevoelig zijn voor de wonden van elke persoon, en ieder met zachtheid leiden in de richting van de Heer. Het doel ervan is niet veroordelen, maar het tegendeel: een volledige verzoening van de persoon met God en de naaste, en herstel in de volheid van de zichtbare gemeenschap met Jezus Christus en de Kerk.
 
In feite moeten herders altijd de katholieke leer trouw overbrengen aan alle personen - met inbegrip van de hertrouwde echtgescheidene - zowel in de biechtstoel en ook in het openbaar. Zij moeten dit doen met een groot vertrouwen in de kracht van Gods genade, wetend dat, wanneer uitgesproken met liefde, de waarheid geneest, opbouwt en bevrijdt. (zie Joh. 8,32)
 
Kan de gescheiden en burgerlijk hertrouwde de sacramenten ontvangen? Als een algemene regel zijn gedoopte leden van de Kerk altijd in principe uitgenodigd tot de sacramenten. De deuren van de biechtstoelen staan altijd open voor de berouwvolle en boetvaardige van hart. Wat van het ontvangen van de communie? Elke katholiek, niet alleen de gescheiden en burgerlijk hertrouwde, moet sacramenteel alle ernstige zonden belijden, waarvan hij of zij zich bewust is, met een vast voornemen te veranderen, en dit voor het ontvangen van de eucharistie. In sommige gevallen kan de subjectieve verantwoordelijkheid van de persoon voor een daad uit het verleden verminderd zijn. Maar de persoon moet nog steeds zich bekeren en afstand doen van de zonde, met een vast voornemen van zich te verbeteren.
 
Voor gescheiden en burgerlijk hertrouwden, vereist de leer van de Kerk dat ze zich onthouden van seksuele intimiteit. Dit geldt zelfs als ze moeten (voor de verzorging van hun kinderen) bijeen blijven en onder één dak leven. De verbintenis om te leven als broer en zus is noodzakelijk voor de burgerlijk hertrouwden om verzoening te ontvangen in het sacrament van de biecht, die vervolgens de weg naar de Eucharistie kan openen. Zulke mensen worden aangemoedigd om regelmatig te naderen tot het sacrament van de biecht, met een beroep op Gods grote genade in dat sacrament als ze gefaald hebben in kuisheid.
 
Zelfs wanneer, in het belang van hun kinderen, ze onder één dak wonen in kuisheid en ze de absolutie hebben ontvangen (zodat zij vrij zijn van persoonlijke zonde), blijft het ongelukkig feit dat objectief gezien hun publieke staat en toestand van leven in de nieuwe relatie in strijd is met de leer van Christus tegen echtscheiding. Concreet gesproken, dus waar herders communie geven aan gescheiden en hertrouwde personen die proberen om kuis te leven, moeten ze dat doen op een manier die zal voorkomen dat dit aanleiding tot een schandaal wordt of dat wordt gesuggereerd dat de leer van Christus opzij kan worden gezet. In een andere context ook, zal er zorg moeten worden gedragen dat onbedoeld de schijn van een goedkeuring van echtscheiding en burgerlijk hertrouwen wordt voorkomen; aldus, mogen gescheiden en burgerlijk hertrouwden geen verantwoordelijke posities in een parochie (bijv. op een parochieraad) invullen, noch mogen zij liturgische bedieningen verrichten of functies (bijvoorbeeld, lector, buitengewone bedienaar van de heilige communie).
 
Dit is een hard onderricht voor velen, maar minder dan dat misleidt mensen over de aard van de Eucharistie en de Kerk. De genade van Jezus Christus is meer dan een vroom cliché; het is een waarachtig en krachtig zaad van verandering in het gelovig hart. Het leven van veel heiligen getuigt dat genade grote zondaren kan in bezit nemen en door de kracht van de innerlijke vernieuwing hen hernieuwen tot heiligheid van leven. Herders en allen die in dienst van de Kerk werken moeten onvermoeibaar de hoop tot uiting brengen in dit reddend mysterie.
 
Voor paren die ongehuwd samenwonen
 
Samenleven van niet-gehuwde paren komt nu vaak voor, vaak gevoed door het gemak, de angst voor een definitieve toezegging, of een verlangen om relaties "uit te proberen ". Sommige koppels stellen het huwelijk uit totdat ze zich een uitgebreide huwelijksviering kunnen veroorloven. Veel kinderen worden geboren uit deze onregelmatige verbintenissen. Samenwonende koppels en ook zij die contraceptie gebruiken komen vaak tot 'initiatie catechese', of proberen om terug te keren naar het katholiek geloof, en zijn slechts vaag bewust van de problemen die ontstaan door hun situatie.
 
Om te werken met deze paren, moeten herders twee problemen grondig overwegen. In de eerste plaats heeft het paar samen kinderen? Er is de verplichting voor de ouders door de natuur opgelegd te zorgen voor hun kinderen. En kinderen hebben een natuurrecht om te worden opgevoed door beide ouders. Herders moeten proberen, in de mate van het mogelijke en wanneer de permanente inzet van het huwelijk haalbaar is, om bestaande relaties te versterken waar een paar samen al kinderen heeft. Ten tweede, heeft het echtpaar de maturiteit om hun relatie om te zetten in een engagement van het permanent huwelijk? Vaak onthouden samenwonende koppels zich van het maken van de definitieve toezegging omdat één of beide personen een ernstig gebrek aan volwassenheid heeft of er zich andere belangrijke belemmeringen voordoen die het overgaan tot een geldig verbond beletten. Hierin speelt voorzichtigheid een belangrijke rol. Waar de een of andere persoon niet in staat is of niet bereid is zich te verbinden tot een huwelijk, moet de herder hem aansporen om te scheiden.
 
Indien het echtpaar bereid is te huwen, moeten ze worden aangemoedigd om in onthouding te leven totdat ze sacramenteel getrouwd zijn. Zij zullen dit als een uitdaging zien, maar nogmaals, met de hulp van de genade, is zelfbeheersing mogelijk - en dit zich ontzeggen van lichamelijke intimiteit is een sterk element van geestelijke voorbereiding voor een duurzaam samenleven. (Natuurlijk moeten mensen ook worden geleid naar een bewustzijn van hun situatie voor God, zodat ze een goede biecht kunnen spreken voor hun huwelijk, en zo hun huwelijksleven beginnen met vreugde in de Heer.)
 
Koppels die geen kinderen hebben moeten zichzelf voorbereiden voor het huwelijk door een tijd van scheiding van woonst. Wanneer een samenwonend koppel wel al kinderen heeft, kan het welzijn van het kind(eren) het paar vereisen samen te blijven, maar in seksuele onthouding.
 
Voor personen van hetzelfde geslacht die seksuele aantrekkingskracht ervaren
 
Dezelfde oproep tot kuisheid en de heiligheid van het leven geldt ook voor alle personen of zij nu aangetrokken worden tot hetzelfde of het andere geslacht. De pastorale zorg voor mensen met aantrekkingskracht tot hetzelfde geslacht moet worden geleid door dezelfde liefde en respect zoals de Kerk deze wil aanbieden aan alle mensen. De bedienaren van de Kerk moeten bij deze personen benadrukken dat ze geliefd zijn door God, dat Jezus verlangt dat ook zij het erfdeel ontvangen als adoptieve zonen en dochters van de Vader, en dat, net als bij elke christen, dit wordt mogelijk gemaakt door de gave van de genade.
 
Degenen die in de pastorale bediening werken worden vaak geconfronteerd met mensen met aantrekkingskracht tot hetzelfde geslacht in diverse vormen. Bij zulke mensen hebben velen het toch mogelijk gemaakt om te leven in een roeping tot christelijk huwelijk met kinderen, ondanks het ervaren van een zekere mate aantrekkingskracht tot hetzelfde geslacht. Anderen hebben het moeilijk gevonden om dat te doen. Omdat het christelijk huwelijk met kinderen een groot goed is, kunnen degenen die niet in staat zijn om dit goed te omarmen lijden aan een gevoel van verlies en eenzaamheid. En, zoals degenen die worden aangetrokken door het andere geslacht, kan kuisheid beleven erg moeilijk zijn. Herderlijke zorg van deze personen mag nooit uit het oog verliezen dat zij een individuele roeping tot heiligheid hebben en hun vereniging met Jezus Christus, en dat de kracht van Gods genade dit voor hun leven reëel mogelijk kan maken.
 
Ons Katholiek geloof, geworteld in de Schrift, behoudt alle uitingen van seksuele intimiteit van een man en een vrouw voor aan het verbond met elkaar in een geldig huwelijk. We houden eraan deze leer als waar en onveranderlijk te beschouwen, verbonden als deze is in onze menselijke natuur en met als doeleinde kinderen te zijn van een liefdevolle God, die ons geluk wenst. Diegenen met overheersende aantrekkingskracht tot hetzelfde geslacht zijn dus geroepen om ervoor te strijden om kuis te leven voor het koninkrijk van God. In dit streven hebben ze behoefte aan steun, vriendschap en begrip als ze falen. Zij moeten worden geadviseerd, net als iedereen, frequent beroep te doen op het sacrament van de biecht, waar ze moeten worden behandeld met minzaamheid en mededogen. Sterker nog, meer dan enkele van zulke mensen, leven er heel wat met de hulp van de genade en de sacramenten voorbeeldig en brengen zij zelfs een heldhaftig christelijk leven in praktijk.
 
De pastorale situatie van koppels van hetzelfde geslacht
 
Wanneer twee personen van hetzelfde geslacht zich openlijk presenteren in een parochie als een paar van hetzelfde geslacht (met inbegrip van degenen die naar burgerlijk recht in een vorm van eenheid van hetzelfde geslacht zijn verenigd), moeten herders zorgvuldig beoordelen wat de beste manier is om de situatie aan te pakken, zowel omwille van het authentiek spiritueel welzijn van de betrokken personen als het algemeen welzijn van de gelovige gemeenschap. Het is belangrijk te onthouden dat sommige koppels van hetzelfde geslacht samenwonen in kuise vriendschap en zonder seksuele intimiteit, en vele herders hebben de ervaring van het begeleiden van dergelijke koppels. De Kerk verwelkomt alle mannen en vrouwen die oprecht proberen de Heer te ontmoeten, ongeacht hun omstandigheden. Maar twee personen in een actieve, openlijke relatie met iemand van hetzelfde geslacht, maakt niet uit hoe oprecht, bieden een ernstige tegenovergestelde getuigenis van het Katholiek geloof. Zulke getuigenis kan alleen morele verwarring voortbrengen in de gemeenschap. Zo'n relatie kan niet worden aanvaard in het leven van de parochie, zonder afbreuk te doen aan het geloof van de gemeenschap, vooral met name de kinderen.
 
Tot slot, personen met een openlijke homoseksuele levensstijl mogen geen verantwoordelijke posities in een parochie uitoefenen, noch mogen zij optreden in gelijk welk liturgisch ambt of functie.
 
Aartsbisschop van Philadelphia.
 
Deze richtlijnen zijn uiteraard ook geldig voor onze plaatselijke Kerk.
​