De eerste martelaar van de islam op het Europees vasteland

Verschenen in POSITIEF nr. 465 – OKTOBER 2016

​De eerste martelaar van de islam in Europa heeft voortaan een naam: priester Jacques Hamel. Hij werd vermoord op 26 juli 2016 terwijl hij de mis vierde in de parochiekerk van St.-Etienne-du-Rouvray (Normandië). Twee moslims die de islam ophemelden, vielen de kerk binnen. Nadat ze de enkele gelovigen - waarvan één onder hen zwaar werd gekwetst - gegijzeld hielden, sneden ze de celebrant de keel over. Er is geen twijfel over de identiteit van de aanvallers en de anti-christelijke haat die hen tot de daad deden overgaan. Via Amaq, hun persagentschap, heeft de IS (islam-staat) de twee aanvallers "onze soldaten" genoemd.
 
De naam Jacques Hamel wordt nu gevoegd bij de namen van de duizenden christenen die elke dag worden verbrand, gekruisigd, onthoofd uit haat om hun geloof. Maar de moordaanslag van 26 juli is een keerpunt. Het is de eerste keer dat dit in Europa gebeurt en dat werpt een schaduw van angst en ontzetting op de christenen van ons continent.
 
Het is inderdaad onmogelijk om 50.000 religieuze gebouwen in Frankrijk te verdedigen en even zoveel kerken, parochies, heiligdommen in Italië en andere landen. Elke priester is doelwit van mogelijke aanvallen die zich kunnen vermenigvuldigen, eveneens door het effect van wedijver van zo'n vergrijpen.
 
"Hoeveel doden moeten er nog vallen opdat de Europese regeringen de situatie waarin het Westen zich bevindt zouden begrijpen? Hoeveel hoofden nog onthoofd?", vroeg kardinaal Robert Sarah zich af. We voegen eraan toe: wat moet er gebeuren opdat de confraters van kardinaal Sarah van het kardinalencollege - te beginnen met hun opperste hoofd, de Paus - de beangstigende situatie zouden begrijpen, waar nu niet enkel het Westen, maar de hele universele Kerk zich bevinden? Wat deze situatie vreselijk maakt, is de politiek van de valse barmhartigheid tegenover de islam en alle vijanden van de Kerk. Inderdaad, katholieken moeten bidden voor hun vijanden. Maar ze dienen ook bewust te zijn dat ze zich niet moeten beperken tot het bidden voor hen, maar eveneens de taak hebben om ze te bestrijden. De catechismus van de katholieke Kerk leert het in nr. 2265. Dit zegt dat de wettelijke (zelf)verdediging een ernstige taak kan zijn voor wie verantwoordelijk is voor het leven van anderen. "Het verdedigen van het gemeenschappelijk goed vereist dat men de onrechtvaardige aanvaller buiten de staat van schade zet".
 
Paus Franciscus zei dat hij "vooral geschokt was door deze gewelddadige daad die zich afspeelde in een kerk. tijdens de mis; de mis, een liturgische actie die van God vrede afsmeekt voor de wereld". Opnieuw heeft hij nagelaten de moordenaars bij naam te noemen. De stilte, het zwijgen van Paus Bergoglio stemt in met deze van de moslims in de wereld, die niet met een sterke en overeenstemmende stem de vergrijpen veroordelen die door hun medestanders begaan zijn in naam van Allah. Zelfs de president van de Franse Republiek, François Hollande, heeft in zijn toespraak van die dinsdagavond tot het land, gesproken over een open oorlog van Frankrijk tegen de islam.
 
Gedurende zijn pontificaat heeft de Paus enkele persoonlijkheden van de 20st0 eeuw met erg vlugge procedures zalig verklaard, zoals: Oscar Arnulfo Romero en don Pino Puglisi, die wel niet werden gedood uit haat tegen het katholiek geloof. Maar op 12 mei 2013 heeft hij eveneens op het St.-Pietersplein de 800 martelaren van Otrante gecanoniseerd. Ze werden door de Turken vermoord op 11 augustus 1480 omdat ze weigerden hun geloof af te zweren. Als Paus Franciscus de opening van een proces van zaligverklaring van priester Hamel zou aankondigen, zou hij aan de wereld een vredevol, maar sterk en sprekend teken stellen van de wil van de Kerk om haar identiteit te verdedigen. Indien hij daarentegen voortgaat met de illusie over de mogelijkheid van een oecumenisch akkoord met de islam, zal hij niets anders doen dan opnieuw de vergissingen te begaan van die triestige politiek, die de slachtoffers van de communistische vervolging offerde op de altaren van de Oostblok-politiek.
 
Maar het altaar van de politiek is niet de geheiligde tafel waarop het niet bloedend offer van Christus wordt gevierd. Een offer waarmee priester Hamel zich op die 26 juli mocht verenigen door zijn eigen bloed te offeren.
 
Roberto de Mattei, pr.
Rome