De kracht van verbeelding

Verschenen in POSITIEF nr. 477 – DECEMBER 2017

​24e zondag door het jaar, A
 
Het is voor ons nooit gemakkelijk om vergeving te schenken. Zelf gaan we vaak ook in de fout, maar kunnen we na het huilen dan weer opnieuw beginnen? Elkaar en God om vergeving vragen waar het misging?. Daar gaan de lezingen van vandaag ook over.
Allereerst Petrus die dacht een mooi en haalbaar voorstel te hebben. 7 keer vergeven is al heel wat, want er zijn natuurlijk grenzen, nietwaar? 7 keer is nog te overzien. Dat kun je nog op de vingers van je twee handen tellen. Jezus antwoordde: 'Petrus, hou toch op met dat berekenend gedrag! Niet 7 X, maar 70 X 7 X moet je vergeven'.
Daarmee raak je gegarandeerd je tel kwijt! Dan kent vergeven en vergiffenis geen grenzen meer. Dan vertelde Jezus die andere parabel over een wijze koning. Een koning schenkt een van zijn knechten maar liefst 10.000 talenten kwijt. Weet u hoeveel dat is: 10.000 talenten? Bij elkaar is het een bedrag van bijna 15 miljoen euro! Uit dit overdreven verhaal blijkt duidelijk wat Jezus bedoelt. Vergeving van Godswege is eigenlijk grenzeloos groot. Dat is toch heel wat anders dan wat geld dat wij elkaar soms schuldig zijn. Voor een paar centen knijpen wij elkaar de keel dicht. We durven elkaar gijzelen om het minste en geringste. Vanwege een kleine misstap veroordelen we elkaar tot levenslang. Hoe vaak maken we ruzie om niets?
Dit evangelie behoeft nauwelijks uitleg. God vergeeft ons alles en vraagt van ons dat wij elkaar eindeloos vergeven. Natuurlijk kunnen mensen elkaar soms verschrikkelijk pijn doen, ook in kleine dingen. Altijd vergeven, zo gemakkelijk is dat niet. Als mensen zeggen: Nu is het genoeg, de maat is vol, begint bij God een grenzeloze vergeving. Mensen worden bij Hem nooit afgeschreven. Door elke verzoening, hoe klein ook, wordt de hoop op een betere wereld groter.
Er is ruzie in de familie, je hebt ruzie met je buurman, je hebt ruzie met je vrouw of je kinderen. Het gaat misschien maar om 'n kleinigheid. Probeer het maar om de eerste stap te zetten. Jezus vraagt niet veel, eigenlijk alleen maar om te doen wat Hij heeft gedaan: eindeloos vergeven en vergeten. Elkaar niet langer de schuld in de schoenen schuiven.
Elkaar vergeven en weer in de ogen durven kijken. Ogen die gericht zijn op vergeving. Soms willen mensen elkaar niet meer zien. Er is te veel gebeurd. Als we elkaar dan toch onverhoeds op straat tegen komen, dan kijken we de andere kant uit.
Ook wijzelf, als we ons schuldig voelen: kijken naar de andere kant. Maar ogen kunnen ook een nieuw begin betekenen, want ogen kunnen vergeven. Het zijn ogen die je weer opbeuren, je weer oprichten, je weer omhooghalen, zodat je weer elkaars gelijken kunt zijn. Ogen die naar je omzien, ogen die je zien staan. Wat een ervaring, als iemand die je bewondert en tegen wie je opziet, zich omdraait en u ziet staan, belangstelling voor je heeft, en vraagt hoe het met je gaat. Dan voelt hij zich niet hoger, maar staat als gelijke naast u.
In de 1ste lezing, genomen uit het Boek van de Wijsheid, komen we diepe ervaringen van het Joodse Volk op het spoor. 'Wrok en gramschap zijn iets afschuwelijks. Alleen de zondaar blijft er mee lopen'. Uit eigen ervaring wist de schrijver hoe arm en stuntelig ons leven eruit kan zien. Hoewel de meesten van ons kunnen zien, tasten we in het duister. Wij zijn ziende blind. God durven we niet recht in de ogen te zien. We kruipen als de eerste mensen weg in het struikgewas van het leven. Wij verbergen ons tussen de distels en doornen van ons bestaan. En terwijl we horen dat God ons mateloos vergeeft, zetten wij die vergeving maar matig door. Als we elkaar niet vergeven, dan groeit onze wereld verder dicht met distels en doornen. Als wij elkaar niet blijven vergeven, dan komen we terecht in een spiraal van onrecht en geweld. Dan sluiten wij ons op in een eindeloze cirkel, waar je als mensen nauwelijks nog uitkomt.
Weet u wat het verschil is tussen 'vergeven' en 'niet vergeven'? Het is hetzelfde onderscheid als tussen schelden en kwijtschelden. Niet zoals bij Petrus, met het telraam in de hand, want er zijn tenslotte grenzen. 'Nee, bij vergeving mag je grenzeloos overdrijven' zegt Jezus ons. Dan pas vullen onze ogen zich weer met licht en kunnen we elkaar en God weer recht in de ogen zien.
 
In het boek Numeri lezen we: "Moge de Heer de glans van zijn gelaat over u spreiden en u genadig zijn. Moge de Heer zijn ogen naar u richten en u vrede schenken." (6;24-26)
 
Johan, pr.