17 juni 2017 : Toespraak voorzitter bij de viering van onze Patroonheilige

Verschenen in POSITIEF nr. 474 – SEPTEMBER 2017


​Het feest van Bisschop Fischer en Thomas More, onze patroonheilige, is telkens de gelegenheid om in het licht van deze martelaren bepaalde aspecten van de huidige toestand van onze kerkgemeenschap te overwegen.
 
Sta me toe er drie te vermelden: het priestertekort, het recht van de ouders om hun kinderen volgens hun geloof op te voeden en de ineenstorting van het gezin.
 
Het kan niemand ontgaan zijn dat het priestertekort open bediscussieerd werd in K&L, Dossier 3 mei 2017: Weinig arbeiders voor de oogst van de Heer?
 
Staan we stil bij de statistiek: in 2020 nog 400 actieve priesters! Als we van zes miljoen Vlamingen uitgaan betekent dit één priester voor 15.000. Maar als we van de minder dan vijf procent , 5% actief gelovige Vlamingen, uitgaan dan is dat één priester voor 750 mensen. Waarom deze priester voor deze kleine kudden niet ten volle priester zou kunnen zijn wordt uit de diverse commentaren niet duidelijk. Ook niet wat de oorzaken zijn van de roepingencrisis. Vooral hoe daaraan reëel verhelpen. Neen, men blijft bij de "territoriale pastoraal", en het samenkomen voor de Eucharistie op Zondag. Daarenboven, "Roeping gaat immers niet allereerst over de priesterroeping, maar om je roeping als christen". Hoe kunnen de bisschoppen dan echt bekommerd zijn over "priester"-roepingen? Neen, als we goed lezen kan ongeveer alles met geëngageerde leken. Dit betekent ongeveer alles, ook sacramenten, zoals dopen, huwelijken, en belangrijk ... begraven. Mgr. Hoogmartens moet zelf (tot zijn verbazing?) vaststellen dat "gelovigen vaak zelf vragen dat een priester betrokken is!".
 
Over het priesterschap inhoudelijk niets, alleen dit: "Door zijn keuze om radicaal te leven in dienst van Christus legt de priester immers een wezenlijk geloofsgetuigenis af ... De priester geeft ook geestelijke leiding en is geroepen om de gemeenschap samen te brengen, in en naast de eucharistieviering". Is het dan niet van belang dat priesters Eucharistie vieren volgens de liturgie die Gods Lof zingt en niet volgens eigen gemaakte blaadjes? Aangezien de bisschop als dusdanig niet echt indringend iets zegt, brengen ook de andere commentatoren niet echt iets bij, zelfs niet de voorgestelde oplossing vanuit het bisdom Luik: eerste optie: pragmatisch verder doen zoals nu, parochies bijeenvoegen en kerken sluiten. Tweede optie: leken nog meer dan nu zelfstandigheid toekennen. Maar wat is dan zijn priestertaak? Kerkrechtelijk kan de bisschop zowat alle taken van een pastoor, behalve de eucharistie en de biecht, delegeren aan leken, het priesterambt wordt uitgekleed. De derde piste is het versoepelen van de toelatingsvoorwaarden tot de priesterwijding.
 
Misschien is het goed enkele zinnen uit de tekst van de Heilige Johannes Vianney, pastoor van Ars, in herinnering te brengen: "Zonder priesters zouden de weldaden van God tot niets dienen. Wat is een priester? Een mens die de plaats inneemt van God, die bekleed is met alle krachten van God. "Gaat, zegt Onze Heer aan de priester. Zoals de Vader mij heeft gezonden zo zend Ik u ... Alle macht is Mij in de hemel gegeven en op de aarde. Gaat dan, onderwijs alle volkeren ... die u hoort, aanhoort Mij; die u misprijst, misprijst Mij." Als de priester de zonden vergeeft zegt hij niet "God vergeeft u" Hij zegt: "Ik ontsla u van uw zonden" ... Indien we het sacrament van het priesterschap niet zouden hebben, zouden we Onze Heer niet bezitten. Wie heeft Hem daar geplaatst, in het tabernakel? Het is de priester. Wie heeft uw ziel ontvangen bij zijn intrede ten leven? De priester. Wie voedt de ziel om zijn pelgrimstocht te volbrengen? De priester. Wie bereidt haar voor om voor God te verschijnen, zijn ziel te zuiveren, voor de laatste keer, in het bloed van Jezus Christus? De priester, altijd de priester. En wanneer deze ziel komt te sterven, wie zal haar doen verrijzen? Wie zal haar de kalmte en de vrede geven? Nogmaals de priester. Gij kunt u geen enkele weldaad van God indenken, waarbij deze herinnering niet samen ermee het beeld van de priester oproept .... Oh wat is de priester toch iets groots! De andere gunsten van God zouden tot niets dienen zonder de priester. Tot wat zou een huis vol goud dienen, indien er niemand was die de sleutel heeft om de poort te openen? Zonder priester, zou de dood en het lijden van onze Heer tot niets dienen. Na God, is de priester alles! Sta toe dat een parochie twintig jaar zonder priester is en men zal er de beesten aanbidden. Wie de godsdienst wil vernietigen, begint met de priester aan te vallen, want waar er geen priester meer is, is er geen offer meer, en waar er geen offer meer is, is er geen religie (geen dienst aan God) meer ... Het priesterschap dat is de liefde van het hart van Jezus.1    
 
Het recht van de ouders hun kinderen op te voeden staat op het spel. Opvoeding en religie zijn nauw met elkaar verbonden, betoogt Grégor Puppinck,  Directeur van het Europees centrum voor Wet & Rechtvaardigheid 2 , lid van de experten die voor de Raad van Europa advies gaven over dit recht.
 
De Kerk is de opvoedster geweest van Europa. Alle grote geesten van de moderniteit zijn haar schatplichtig zoals Erasmus, Descartes, Pascal, Spinoza, of Kant. In de traditie kan het kennen zich ontplooien in alle richtingen. Daar tegenover staat dat het fenomeen van de secularisatie in het onderwijs een fenomeen is van recente datum en partieel. Het is een historische vergissing en een onrecht te beweren dat er een radicale tegenstelling is tussen onderwijs en godsdienst. De religieuze kennis is niet van diezelfde aard als de profane kennis, maar deze zijn mekaar aanvullend. Bijvoorbeeld zo is de kennis van de wereld en de kennis van de schepping er enerzijds, maar is de kennis van de Schepper er anderzijds. De pretentie van het rationalisme van alles te kunnen verklaren ontkent de epistemologische (kennisleer) legitimiteit (wettigheid) van de godsdienst.3
 
Dit conflict tussen godsdienst en rationalisme kenmerkt heel de eerste helft van de 20ste eeuw. Eerst is er het verbieden en verdrijven van de congregaties voor opvoeding in Frankrijk (1901), de godsdienstvervolging in Rusland 1917 onafgebroken voor 70 jaar, gelijktijdig het Naziregime (1933). In al deze gevallen wilde de Staat de hand leggen op de jeugd via de scholen en op die wijze zijn atheïstisch gedachtegoed opleggen. We kennen de gevolgen: de wereldoorlogen met miljoenen slachtoffers. Daarom is de naoorlogse universele verklaring van de rechten van de mens zo belangrijk. Het herstelt een positieve kijk op het gezin, de intermediaire gemeenschappen en de godsdiensten, maar heeft een negatieve tegengestelde visie tegenover de Staat en de Politieke ideologie die daaruit voortvloeit. De plechtige verklaring stelt: "dat het gezin de basis- en natuur cel is van de gemeenschap." Dat "Ouders hebben bij voorrang het recht om de keuze te maken voor het type opvoeding dat aan hun kinderen wordt gegeven". De voorrang is de uitdrukking van het eerste recht en het superieure recht tegenover dat van de gemeenschap. Dit recht wordt uitgeoefend TEGEN de staat en de sociale groeperingen. De rol van de staat is louter subsidiair; de staat kan zich niet in de plaats stellen van de gezinnen, maar heeft de plicht gezinnen te erkennen en te ondersteunen in de vervulling van hun eigen verantwoordelijkheden. De staat kan slechts tussenkomen wanneer iets zou ontbreken aan de opvoeding. Wat betreft de scholen voorziet de verklaring inderdaad recht op onderwijs, maar eerst en vooral werd het recht van de ouders gekwalificeerd als "natuurrecht", "elementair recht", "aangeboren", "voorkeursrecht". Het beschermt het gezin tegen arbitraire ( willekeuriqe) inmenging in de opvoeding, vooral deze van de gewetenvorming. De Staat heeft daarover niet te oordelen.
 
Maar reeds sedert 1950 is de toestand grondig veranderd. Het begint met het uiteenspatten van het "instituut gezin", dit wordt versneld en versterkt door de contraceptie in plaats van verantwoord ouderschap met respect voor de vruchtbaarheid als een gave en geen ziekte. Het tenietgaan van het gezin luidt het tenietgaan van de katholieke godsdienst en daarmee gepaard het toenemen van het individualisme. In een individualistische maatschappij gaat het beginsel van de subsidiariteit verloren. Deze ontbinding van de subsidiaire maatschappij versterkt in feite de greep van de staat, die nu als ultieme factor van cohesie (samenhang ) wordt. De traditionele religieuze gemeenschappen zijn kruimels in een vloeibare samenleving van relativisme en individualisme. Zij worden een voorwerp van toenemende vijandigheid. Uitingen hiervan zijn bijvoorbeeld de verplichting om homoseksualiteit als "neutraal" te aanvaarden of de genderideologie als nieuwe dwangleer of het blinde geloof in de evolutietheorie en de big bang zonder God. Het fundamenteel onderscheid tussen man-zijn en vrouw-zijn wordt weggevaagd. Tegen elke wetenschappelijke evidentie in die aantoont dat de chromosomen het verschil tot op het niveau van elke cel in het wezen van de mens geschreven zijn, verplicht men kinderen te denken dat alles zomaar een constructie is vanuit de maatschappij. Zij worden aangemoedigd te twijfelen over hun identiteit als man of vrouw, en aangespoord tot de zinloze geslachtsveranderingen. Miljoenen euro in de gezondheidszorg worden daaraan besteed, de toenemende zelfmoorden binnen diegene die geslachtsoperaties ondergingen, is het verschrikkelijk resultaat.
 
Puppinck stelt dat huidige jurisprudentie van het hoogste gerechtshof geweigerd heeft het ouderlijk recht te erkennen in het geval van de Zwitserse moslims die hun dochter niet wilden laten "gemengd" zwemmen, omdat ze daardoor een geslaagde sociale integratie zouden missen. Inderdaad dat is zo, ook bij ons wordt via misbruik van de vrijheid van onderwijs bij eenzijdige lezing van de koran elke fundamentele vredevolle integratie van moslims in moslimscholen op losse schroeven gezet. Dit is in tegenstelling tot een ander vonnis waarbij ouders in Duitsland het recht op thuisonderwijs werd ontzegd omdat "het algemeen belang is geschaad wanneer een parallelle gemeenschap zou ontstaan". Dit zou alleen kunnen indien het inderdaad in grote getallen wordt toegepast zoals de organisatie van die moslimscholen, maar niet in een individueel geval.
 
Hetzelfde met morele problemen zoals de seksuele opvoeding. Ook daar is bij ons alleen de ideologie van Sensoa geldig. Reeds decennia lang wordt dit door de bisschoppen, verantwoordelijk voor het Katholiek onderwijs, niet alleen geduld, maar wordt Sensoa toegelaten en gesubsidieerd. Deze verderfelijke opvoeding en theorieën worden schaamteloos niet alleen door de zogenaamde Katholieke Universiteit gepromoot, maar onder hun invloed overgenomen door het episcopaat. De publicaties van Mgr. Bonny spreken voor zich, hun communicatie over Amoris Laetitia toont ten volle deze evolutie. Op het feest van de martelaar voor het huwelijk, Johannes de Doper, wordt in een kathedraal toegewijd aan Sint Jan en bedevaartsoord voor de Moeder Gods een oecumenische viering voor de homofielen met zegen van de bisschop De Korte georganiseerd. Dat alles is één van de hoofdredenen waarom onze gezinnen vernietigd worden en daarmee samen de Kerk van Christus.
 
De genderideologie wordt nu door de socialistische fractie binnen het Vlaams Parlement gestimuleerd met dezelfde idee van verplichting tot de mond snoeren van wie daar kritisch over is. Tussen het "etatisme", de verstaatsing van een maatschappij, en het totalitarisme is er slechts een verschil van gradatie. Maar er is een verschil van "natuur", dus van essentie, van het wezenlijke, tussen een totalitaire Staat en een subsidiaire Staat. Slechts de subsidiariteit is de garantie voor een gezond 'liberalisme' en dit wordt erkend door liberale filosofen zoals Friedrich von Hayek of Chantal Delsol. Aanvaardbaar liberalisme is gebaseerd op vertrouwen in de persoon en het gezin en het groot wantrouwen tegenover de staat, aldus Puppinck.
 
Tot slot het gezin: dat onze gezinnen vader, moeder, gehuwd, kinderen, niet meer tot stand komen lijkt niemand te verontrusten, integendeel al wat daarvan afwijkt, meent rechten te kunnen doen gelden, anders worden ze gediscrimineerd, stellen ze. De mensenrechten na de oorlog zijn duidelijk: de gelijkwaardigheid van man en vrouw maakt dat beiden in volle vrijheid een gezin stichten. Dat zij als ouders de verantwoordelijkheid dragen voor de kinderen die uit hun liefdevolle vrije verbintenis in de harten van beide en voorgoed bezegeld door de intimiteit van de seksuele relatie - als geschenk van God in ons geloof, - aan hen zijn toevertrouwd. (Amoris Laetitia, 13) Intussen wordt echtscheiding de regel als er al een huwelijk heeft plaats gevonden, of wordt er niet meer gehuwd. In Amoris Laetitia (51) wordt deze tragische toestand beschreven als het ouderloos maken van de kinderen, ze zijn als wezen terwijl hun ouders in leven zijn. Daarom dat alle varianten op het samenwonen door de Paus (AL, 52) streng veroordeeld wordt vanuit dat standpunt: geen enkel verbintenis die slechts tijdelijk is of die de overdacht voor het leven uitsluit kan de toekomst van een maatschappij verzekeren. Door de wetgeving in onze maatschappij wordt het ware huwelijk zijn exclusiviteit, zijn onontbindbaarheid en de openheid voor nieuw leven als oubollig voorgesteld. (AL, 53) Intussen verdrinken we in een wetgeving die al die andere verbintenissen subsidieert, maar het huwelijk en het gezin bestraft. Denken dat de vrouw geëmancipeerd is terwijl het vrouwenlichaam in feite wordt geëxploiteerd en gecommercialiseerd, is de valse emancipatie.(AL, 54)
 
Hetgeen de bisschoppen schrijven over AL is een uitvergroting van één voetnoot, 'dat echtgescheidenen in bepaalde gevallen en na een grondige gewetensonderzoek tot de sacramenten, het nuttigen van het lichaam des Heren, worden toegelaten'. Al het overige van de encycliek verdwijnt in het niet. Dat is jammer, maar dat is sterk gelijkend op de stelling van "alleen het geloof" van Luther etc .... Het is de uiting van een reformatorische kerk waarin we beland zijn, spijtig maar het is zo. Alleen enkele priesters waar wij als kleine kudde aan vasthouden, zijn nog overtuigd van de heiligheid van de eucharistie, en van de heiligheid van het huwelijk. Bepaalde bisschoppelijke publicaties menen de huidige trend te moeten banaliseren of nog erger aanvaardbaar voorstellen. Maar het eerste concilie te Jeruzalem stuurt boden Judas en Silas, die Paulus en Barnabas begeleiden, met een geschreven tekst: 'De heilige Geest en wij hebben besloten u geen zwaardere last op te leggen dan u te onthouden van afgodendienst en van ontucht'. (Handelingen, 15,29) De brief van Paulus aan de Romeinen in hoofdstuk 1, stelt dat de heidenen niet te verontschuldigen zijn. Ontucht en homofiele praktijken worden in de strengste bewoordingen afgekeurd. (Rom. 1,24-32)
De onontbindbaarheid van het huwelijk wordt door Christus aan de Farizeeën gesteld, en het sprekend stilzwijgen van diezelfde Farizeeën op het antwoord van Christus op hun vraag of de scheidingsbrief om een vrouw door te zenden volgens de wet van Mozes kon.
 
Tenslotte over het geweten verwijs ik naar de daden die intrinsiek (altijd en overal) slecht zijn: de encycliek Veritatis Splendor. (nr. 79/80/81/82/83)
 
(VS, 83) Zoals men ziet, concentreert zich in de kwestie van de moraliteit van het menselijk handelen door het bestaan van intrinsiek kwaad in bepaalde menselijke handelingen te erkennen en te leren. Zo blijft de Kerk trouw aan de integrale waarheid over de mens en respecteert en stuurt zij hem derhalve in zijn waardigheid en roeping. De Kerk moet dientengevolge de hierboven uiteengezette theorieën die zich afzetten tegen deze waarheid, wel afwijzen. Broeders in het bisschopsambt, het moet echter niet alleen blijven bij een vermaning van de gelovigen onzerzijds omtrent dwalingen en gevaren van bepaalde ethische theorieën. Voor alles moeten we de fascinerende schittering van de waarheid die Jezus zelf is, laten zien.
 
Wanneer zal deze oproep ons episcopaat kunnen beroeren en tot daadwerkelijke waarheid terugbrengen?
 
Moge het lichtend voorbeeld van bisschop Fischer en Thomas More die zoals Johannes de doper en Sint Lambertus de marteldood ondergingen hen daarvoor bijstaan.
 
Dr. Luc Kiebooms
Voorzitter.
 
 
1. pensées choisies du saint curé d'Ars, par Pierre Téqui, pag. 94- 97; ISBN: 978-2-7403-1362-6.
 
2. Séminaire Liberté de religion en Europe, accomplissements et perspectives, Conseil de l'Europe 28 avril 2017.
 
3. ontkent dat de godsdienst een fundamentele andere aanvullende kennis bijdraagt. Epistemologie: Filosofische discipline die de oorsprong, aard en reikwijdte van onze kennis onderzoek. Ook kenleer, kennisleer of kennistheorie genoemd (zie:http://filosofischwoordenboek.nl/content/epistemologie.html).