Jezus verlaat zijn huis 15e zondag door het jaar - A

Verschenen in POSITIEF nr. 475 – OKTOBER 2017

​Om de homilie te beginnen kunnen we al bij de Heer blijven hangen. Er staat dat Jezus op zekere dag 'zijn huis verlaat' en aan de oever van het meer gaat zitten. Dat klinkt heel gewoon. Maar waarom gaat Jezus van huis weg, verlaat Hij zijn huis? Jezus had redenen te over om zich niet meer thuis te voelen in Nazareth. Zijn contact met de bewoners was niet al te best. Ze hebben Hem zelfs willen stenigen. Jezus gaat weg, want in zijn eigen moederstad wordt een profeet niet geëerd.
 
Jezus is iemand die de wijdere ruimte in trekt en een nieuw huishouden begint. Jezus is een nieuw 'huis', een nieuwe familie aan het stichten. Dat is duidelijk. En in zijn voetspoor worden er telkens nieuwe huizen gesticht. Er kwamen Dominicanen, Jezuïeten en Franciscanen en aan het einde van de vorige eeuw werden er talloze congregaties en ordes gesticht van vrouwelijke en mannelijke religieuzen die gingen werken in het onderwijs, in de ziekenhuizen of in de Derde Wereld. Ook vandaag de dag stichten mensen nieuwe huizen. In Afrika zijn kleine christengemeenschappen ontstaan, in Latijns-Amerika de basisgemeenschappen, in India werken de zusters van Moeder Theresa en in West-Europa trekt de oecumenische basisgemeenschap van Taizé alle aandacht, vooral van jongeren.
 
Dat mensen nieuwe huizen stichten is op zich niet zo verwonderlijk. Het heeft alles met het woord 'thuis' te maken. Een huis is comfortabel en veilig. Je woont er beschermd achter dikke muren en gesloten deuren. We hangen zelfs gordijntjes voor de ramen. Thuis kan het gezellig zijn, met gelijkgezinden onder elkaar! Mensen die hetzelfde denken en hetzelfde zijn. We hebben het ook nodig: mensen bij wie we thuis zijn.
 
Maar het heeft ook iets gevaarlijk: je kunt gauw in je zelf opgesloten raken. Nazareth was ook voor Jezus zijn thuisbasis. Het gaf Hem het gevoel van veiligheid en beslotenheid. Een schuilplaats voor Hem en zijn familie. Maar Nazareth werd Hem te klein, Jezus verliet Nazareth en betrok zijn eigen huis in Kafarnaüm. Maar ieder huis is Hem te klein. Alle grenzen zijn te beperkt. Zijn kring wordt steeds groter. Steeds weer trekt Jezus weg uit zijn huis om een nieuw huis te beginnen, waarin iedereen welkom is: tollenaars en zondaars, hoeren en Samaritanen incluis.
 
Ook wij dreigen iedere keer weer vast te lopen in oude huizen. Dat geeft een gevoel van veiligheid. Maar Gods huis is een open huis. En dat zou de kerk ook moeten zijn. Maar voor dat we het weten maken we het oergezellig voor elkaar en sluiten we de deuren voor mensen die anders denken en anders zijn. Het verhindert ons aanwezig te zijn in een wereld die niet zozeer het oude maar vooral het nieuwe nodig heeft.
 
Deuren en ramen wijd open, oude vertrouwde wegen verlaten. Je openstellen voor elkaar. Dat is pas evangeliseren. 'Je zult honderdvoudige
 
vrucht dragen', zegt Jezus. Voor een Palestijnse boer is een oogst van 30 kilo per 1 kilo zaaigoed al een onmogelijk resultaat. Jezus zegt dat we honderdvoudige vrucht zullen dragen, als we zelf maar vruchtbaar genoeg zijn om het evangelie uit te dragen in hart en handen. Soms wordt je moedeloos, als je ziet hoe weinig eruit komt. Hoeveel preken, jaar in jaar uit, wat blijft ervan hangen? Zoveel woorden door ouders gezaaid in de harten van hun kinderen. Wat komt er veel op de rotsgrond terecht! Al die moeite die we jaar in jaar uit doen om mensen te engageren, om levende parochies, op te bouwen. Heeft dat wel zin?
 
Op die pijnlijke vraag geeft Jezus een antwoord. Kijk naar de boer. Ook na een slechte oogst zaait de boer met optimisme. Hij gelooft in de kiemkracht van 't zaad en in de geschiktheid van de bodem. Als er niet wordt gezaaid, zal er niet meer worden geoogst. Zaaien en oogsten, geven en ontvangen. Die woorden horen bij elkaar. Wie het ene niet doet, wacht vergeefs op het andere. De boer gooit het zaad eenvoudigweg op de akker. Hij doet er in zekere zin afstand van. Hij geeft het zaad uit handen en vertrouwt het toe aan zon en regen, die hun werk wel zullen doen. Hij ligt 's nachts niet wakker en zit niet elke dag te wachten met groot geduld op de oogst.
 
Jezus heeft de moed niet opgegeven. Hij zaaide verder. Hij is zelf graankorrel geworden, bestemd tot honderdvoudig leven. Ook nu zaait Hij nog in het de harten van mensen. Hij weet hoe rotsachtig de bodem van ons hart kan zijn. Maar hij weet ook dat het Woord van God voldoende kiemkracht heeft om zelf op te schieten. En dat er in elk hart wel een plekje is waar het zaad honderdvoudige vrucht zal dragen.
 
Als we het aan durven om wat meer thuis te zijn bij elkaar, zullen we thuis zijn bij God.
 
Johan, pr.