100 jaren Fatima en de historische rehabilitatie van Pius XII, de Fatima Paus

Verschenen in POSITIEF nr. 475 - oktober 2017

De eerbiedwaardige dienaar van God
Paus Pius XII is de Fatima Paus bij uitstek! (1*)
 
Priester Eugenio Pacelli werd om 12.00u op 13 mei 1917 in de Sixtijnse Kapel tot bisschop gewijd. Dit was dezelfde dag en hetzelfde uur waarop de eerste verschijning in Fatima plaats vond.
 
Het groot jubileum van 25 jaar Fatima werd op 13 mei 1942 in Fatima en heel Portugal zeer intens gevierd omdat het juist samenviel met het jubileum van de 25 jarige bisschopswijding van de toenmalige Paus Pius XII, Eugenio Pacelli. Op 31 oktober 1942 wijdde deze in Rome, ter ere van de afsluiting van de 25st verjaardag van de verschijningen in Fatima, de wereld toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. In deze toewijding sprak hij ook de bede uit dat Maria zou helpen om de duisternis van het op dat ogenblik woekerend oorlogsgeweld te doen stoppen. Op dezelfde dag om 23.00u 's avonds stroomden de berichten door de wereld dat in El Alamain, in Egypte, de geallieerden voor het eerst de nazi's verslagen hadden. Vanaf deze dag verloren de nazi's alle grote veldslagen. Churchill noemde in zijn dagboek deze dag het keerpunt van de Tweede Wereldoorlog! Op 8 december 1942, het Hoogfeest van Maria Onbevlekt Ontvangen, herhaalde paus Pacelli in de Sint Pietersbasiliek deze toewijding.
 
Pius XII was een echte Fatima paus. Hij besliste op 4 mei 1944 dat men het liturgisch feest van het Onbevlekt Hart van Maria diende te vieren in heel de wereld als eeuwige herdenking aan de toewijding van de wereld aan het Onbevlekt Hart van Maria in 1942. Voordien was het slechts een feest dat hier en daar lokaal in de Kerk gevierd werd. Pius XII was een grote ijveraar voor de bevordering van de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria in alle bisdommen van de Kerk. Op 13 mei 1946 stuurde Pius XII zijn pauselijke legaat naar Fatima om het beeld van Maria te kronen tot "Koningin van de wereld". Op 21 december 1946 opende hij het proces voor de zaligverklaring van Francesco en Giacinta, twee van de drie herdertjes en zieners van de verschijningen van Fatima. Pius XII gaf de toestemming aan Zr. Lucia, de derde zieneres, om op 25 maart 1946 over te gaan van de zusters Dorotea naar een Karmelklooster om daar een zeer intens verborgen, beschouwend en eerherstellend leven te leiden. Op 19 september 1951 verscheen de encycliek "lngruentium malorum" waarin Pius XII het rozenkransgebed aanprees en het vertrouwen in Maria bij de gelovigen aanmoedigde om de vele moeilijke situaties in de gezinnen en in de wereld te overwinnen en de eensgezindheid te bewaren. Zo ging hij in op de uitnodiging van Maria in Fatima om het rozenkransgebed te bidden en te verspreiden.
 
Op 2 juni 1951 wijdde hij in de Romeinse Kerk San Eugenio een kapel in ter ere van de Maagd van Fatima. Na de inwijding ontving hij een Portugese delegatie in audiëntie die hem toeriepen: "Leve de paus van Fatima", waarop Pius XII lachend antwoordde: "Dat ben ik!"
 
In veel toespraken van 1942tot 1951 verwees hij naar de boodschap en de verschijningen van Maria in Fatima. Op aanvraag van Zr. Lucia wijdde hij de wereld en Rusland expliciet toe aan het Onbevlekt hart van Maria op 7 juli 1952 met de Lettera Apostolica Sacro Vergente Anno. Op 13 oktober 1951 stuurde hij Kardinaal Tedeschini, Legato Pontificio, naar Fatima om hier het Heilig Jaar af te sluiten met een wereldcongres dat onder het thema stond: "De boodschap van Fatima en de vrede". Er waren hier meer dan 1 miljoen deelnemers. Voor heel deze grote verzameling deed Kardinaal Tedeschini een bijzondere wonderbare mededeling in naam van de Fatima paus Pius XII en zei dat op deze plaats 34 jaren geleden op deze dag, die de laatste verschijningsdag was van Maria, hier het groot zonnewonder plaats vond voor een menigte van vele tienduizenden personen. Voorgaand jaar heeft de Heilige Vader dit zonnewonder vier maal gezien: op maandag 30 oktober, dinsdag 31 oktober, dus juist v66r hij op 1 november 1950, het Hoogfeest van Allerheiligen, het Dogma van Maria ten Hemel opgenomen zou afkondigen, op die dag zelf en 1 week later nog op woensdag 8 november 1950. Viermaal zag hij dit zonnewonder opnieuw tijdens zijn wandeling in de Vaticaanse tuinen.
 
Op 11 oktober 1954, ter ere van de 100ste verjaardag van het dogma van "de Onbevlekte Ontvangenis van Maria" verscheen de encycliek "Ad coeli Reginum" over Maria Koningin. Dit diende voor de Fatima paus om een jaar later de gedenkdag in te voeren van Maria Koningin. Op 13 mei 1956 stuurde hij Mgr. Angelo Roncalli, de toenmalige Patriarch van Venetië en toekomstige Paus Johannes XXIII naar Fatima om de dankmis te vieren ter ere van de 25ste verjaardag van de toewijding van geheel Portugal aan het Onbevlekt Hart van Maria.
 
De Dienaar Gods, de Eerbiedwaardige Paus Pius XII stierf op 9 oktober 1958 en werd op 13 oktober 1958 begraven. Dit was op de laatste dag van de Fatima verschijningen. Mooier kan het niet voor de Fatima paus!
 
De belangrijke rehabilitatie van de Eerbiedwaardige
 
Dienaar Gods Paus Pius XII in de jongste jaren!!
 
 
Nieuwe studies van documenten uit reeds geopende archieven en nieuwe getuigenissen van in Rome geredde Hebreeërs gedurende de nazivervolging van september 1943 tot juni 1944 weerspreken wat de critici van Pius XII in de laatste decennia beweerden. Waar de critici meenden dat Pius XII niets gedaan had om de Romeinse Hebreeërs te helpen voor 16 oktober 1943, de dag waarop zich in Rome de grote klopjacht op de Hebreeërs voltrok, blijkt dat er op zijn minst 714 voornamelijk Romeinse Hebreeërs, die hulp en bescherming aan Paus Pius XII vroegen, door hem in samenwerking met de kerkelijke instanties geholpen te zijn. Ongeveer 500 van hen werden reeds door Pius XII verborgen en beschermd in nu al 49 bekende Romeinse kloosters. Hiermede is de meer dan 50 jaar oude slogan stelling en conclusie van de critici van Pius XII komen te vervallen, 'dat Pius XII niet tegen Hitler is geweest, niet tegen het nazi-programma en de Romeinse Hebreeërs niet geholpen zou hebben'.
 
Het tegendeel is nu eenduidig bewezen en dit met archieven en getuigenissen van de Romeinse Hebreeërs zelf. Deze hogergenoemde foute conclusie was de inspiratiebron van de tegenstanders van Pius XII. Zij schreven zo'n 60.000 boeken en artikels met de meest vreemde en fantasierijke steeds verdere ontwikkeling van vermoedens tegen Pius XII en de Katholieke Kerk. Al deze "zogenaamde geschiedkundige werken" zijn nu eenvoudig gereduceerd tot feitelijk louter propaganda materiaal uit de koude oorlog. Om geloofwaardig te zijn dient de geschiedenis nu volledig gezuiverd te worden van deze grote historische fout en uiteraard volledig herschreven. Natuurlijk worden de tegenstanders voor dit herwerken veel energie en ijver toegewenst. Uiteraard is het hen aangeraden om hun nieuwe boeken en artikelen over dit thema volledig te herschrijven overeenkomstig wat de normen van de Romeinse Hebreeuwse getuigenissen ons leren om te vermijden dat zij hun huiswerk niet voor de derde keer opnieuw dienen te maken.
 
Pius XII en de Katholieke Kerk en de gedeporteerde Hebreeën
 
Een tweede grote, meer dan 50 jaren oude gang bare stelling van de critici van Pius XII is definitief gevallen: met name het feit dat deze meenden dat Pius XII en de Katholieke Kerk niets gedaan zouden hebben voor de gearresteerde en gedeporteerde voornamelijk Romeinse Hebreeërs. Onderzoek in de archieven van de Salvatorianen te Rome en van nu reeds door het Vaticaan gepubliceerde documenten brachten op 2 maart 2017 aan het licht dat 196 bekende interventies werden uitgevoerd door Pius XII en zijn medewerkers om voornamelijk gearresteerde en gedeporteerde Hebreeërs vrij te krijgen. Verdere studies van nieuwe documenten in de hogergenoemde archieven, uitgevoerd in de voorbije maanden en die afgesloten werden op 10 mei 2017, brachten nog heel wat nieuwe belangwekkende interventies aan het licht en lieten het aantal interventies stijgen tot 236. Alles wijst erop dat we mogen verwachten dat na de opening van de geheime archieven van het Vaticaan deze sterk stijgende trend zich nog verder zal doorzetten. In een van de meest donkere perioden van de arrestaties en deportaties van de Romeinse Hebreeërs, namelijk van 16 oktober 1943 tot 22 oktober 1943 alleen al vinden wij meer dan 48 interventies terug. Ook hier is het Pius XII die in eigen persoon de interventies opvolgt en erachter staat om ze vrij te krijgen! Hiermede is de speerpunt van de critici van Pius XII die meer dan 50 jaar met dit argument Pius XII en de Katholieke Kerk beduvelden voor altijd weerlegd en kunnen ze terug vrij uitgaan.
 
Ook deze beschuldiging was gebaseerd op een niet historisch bewezen slogan, die nu massaal en volledig wordt weersproken door een berg van documenten die de interventies van Pius XII en zijn medewerkers voor de gearresteerde en gedeporteerde Hebreeërs bewijzen.
 
Publieke toespraken van Nuntius Eugenio Pacelli, de latere Paus Pius XII,
van 1925 tot 1929 in Duitsland
 
Een derde grote slag die werd thuisgehaald in het voordeel van Pius XII en de Katholieke Kerk en volledig in het nadeel van de critici van Pius XII, was de publicatie van de studie van de inhoud van de 40 publieke toespraken die Nuntius Eugenio Pacelli in heel Duitsland hield van 1925 tot 1929. Hierbij stelt men vast dat hij regelmatig 15 van de 25 punten van het NSDAP programma publiekelijk veroordeelde voor groepen toehoorders van enkele honderden tot vele tienduizenden personen en steeds in aanwezigheid van een of meerdere van de hoogste burgerlijke autoriteiten van Duitsland. Verder noemde hij Hitler een "duivelse stem", die werkt met "duivels geweld" en deed hij drie belangrijke publieke tussenkomsten in het voordeel van de Hebreeërs in Duitsland. Daarnaast in een officieel document van augustus 1928 veroordeelde hij tot 5 maal toe Hitler in een brief ! En tenslotte kritiseerde hij Hitler als "Führer" in vele toespraken en in het bijzonder in de toespraak van 8 mei 1929 waarin hij kort na het begin meer dan vijfmaal het "echte Führertum", dat dient om een zegen te zijn voor het volk en alle volken, in contrast zet met de "foute Führer", die het volk en vele volkeren naar de ondergang drijft. Deze zware gevolgen beschreef Pacelli zeer uitgebreid en zinspelen profetisch op wat de gevolgen zijn als Hitler echt aan de macht komt. Zo zien we een Nuntius Eugenio Pacelli die kordaat Hitler en het nazisme programma bestrijdt en de Hebreeër steunt en helpt waar hij maar kan! Zo vervalt definitief de onhistorische slogan stelling en conclusie van de critici van Pius XII die het tegendeel beweerden.
 
Het "wijs zwijgen van Pius XII" in tegenstelling tot het "dramatisch zwijgen van Ugo Foà en Dante Almansi, de twee leiders van de Romeinse Hebreeuwse gemeenschap in september 1943"
 
Een vierde, zeer grote en betekenisvolle slag die werd thuisgehaald in het voordeel van Pius XII is de geschiedkundig wetenschappelijke verklaring van het "zwijgen van Pius XII", die door de studie van de getuigenissen van de geredde Romeinse Hebreeërs en hun redders nu naar bovenkomt. Wetenschappelijk is bijna volledig bekend wat het gedrag van de 8.000 Romeinse Hebreeërs tijdens de 8 maanden zware nazi-vervolging, was. Maar ook het gedrag van de 1.116 Romeinse Hebreeërs, die al uit hun huizen weggevlucht waren v66r 16 oktober 1943, dus v66r het begin van de razzia, is bekend. Men kan statistisch het effect uitrekenen dat, nadat de nazi's Rome bezet hadden op 10 september 1943, het niet geven v66r 16 oktober 1943 door de twee leiders, Ugo Foà en Dante Almansi, aan de Hebreeuwse gemeenschap, van de richtlijn dat zij dienden onder te duiken, de synagoge te sluiten, alle namenlijsten te vernietigen en het geld te verdelen aan de behoeftigen. Het niet geven van de richtlijn is de oorzaak dat van de 1.029 Romeinse Hebreeërs, die gearresteerd en gedeporteerd werden op 18 oktober 1943 en later bijna allemaal vermoord werden in de concentratiekampen, er tussen 250 tot 300 Romeinse Hebreeërs zeker niet gearresteerd zouden zijn geweest indien deze twee leiders deze richtlijn wel zouden hebben gegeven. Opperrabbijn Eugenio Zolli, van de Romeinse gemeenschap had het hen aangeraden op 10 september 1943, doch werd hiervoor uitgelachen. Deze dook echter onder met zijn familie. Zo overleefden zij de 9 maanden nazi terreur. Niet weinige Romeinse Hebreeërs hadden nog extra gevraagd aan hun twee leiders gedurende die 5 weken nazibezetting voor het begin van de razzia of ze dienden onder te duiken of weg te gaan en kregen als antwoord dat er met die nazi's geen gevaar dreigde. Dus hier stellen wij vast dat het dramatisch dodelijk zwijgen, beoefend door de twee leiders inderdaad effectief honderden levens van de romeinse Hebreeërs kostte.
 
Dit dodelijk zwijgen van deze beide leiders staat in het tegenstelling met het wijs zwijgen van Pius XII. In die vijf weken nazibezetting voor het begin van de razzia verborg hij reeds 500 voornamelijk Romeinse Hebreeërs in 49 nu al bekende kloosters en beschermde hen met de status dat deze "extraterritoriale gebieden van het Vaticaan" waren. Wanneer nu de razzia in Rome begon deed hij geen publiek protest tegen Hitler en de nazi's omdat hij wilde vermijden dat Hitler of de nazi's op het idee zouden komen als wraak op dit protest om elk Romeins klooster en elk Vaticaangebied te onderzoeken of hier Hebreeërs zouden zijn om ze te arresteren te deporteren en te vermoorden. Zo wilde hij die 500 Hebreeërs die al in die 49 kloosters waren voor de razzia begon beschermen, maar niet alleen hen , maar ook nog die 2.000 andere die in de eerste dagen na de razzia bescherming zochten in dezelfde en nog andere kloosters. Zo ziet men dat door zijn "zwijgen" Pius XII bewust die 2.500 Hebreeërs in de eerste dagen na de razzia wilde beschermen van arrestatie en dood. Na enkele weken was dit aantal aangegroeid tot 4.205 in 235 Romeinse kloosters. Hiernaast zaten nog 160 Hebreeërs verborgen in 27 Vaticaangebieden. Pius XII zweeg daarom bewust gedurende de hele periode van de 8 maanden zware nazivervolging om deze 4.365 Hebreeërs hun levens niet onnodig in gevaar te brengen. Zo redde zijn zwijgen nog het leven van 4.365 voornamelijk Romeinse Hebreeërs. Een echt "wijs zwijgen zien we hier".
 
Dat het publiekelijk en rechtstreeks veroordelen van de nazi's en Hitler nog extra mensenlevens heeft gekost, hebben de gedoopte Nederlandse Hebreeërs aan den lijve ondervonden. Toen begin juli 1942 de nazi's in Nederland de grote razzia's begonnen tegen de Hebreeërs hebben de Katholieke Bisschoppen onder leiding van Aartsbisschop van Utrecht Johan de Jong, op 26 juli in een herderlijke brief die in alle kerken op die zondag werd voorgelezen, deze jacht op Hebreeërs stoer en publiekelijk aangeklaagd en veroordeeld. Het gevolg was dat de nazi's dan de Aartsbisschop informeerden dat men nu in heel Nederland alle gedoopte Hebreeërs zou arresteren en deporteren. Op enkele dagen tijd vond men 114 gedoopte Hebreeërs ( De Patrones van Europa, Edith Stein, was er één van). die ook gedeporteerd werden op 7 augustus en op 9 augustus 1942 al vermoord werden in de concentratiekampen. Een feit dat bij de studie van de biografie van Kardinaal Johan de Jong dominant naar boven komt is dat al zijn biografen eenduidig beschrijven en bevestigen dat na het einde van de Tweede Wereldoorlog op 8 mei 1945 de Aartsbisschop van Utrecht en Kardinaal Johan de Jong levenslang gewetenswroeging had met een geweten dat hem aanklaagde en verweet dat: "Indien hij op 26 juli 1942 zou gezwegen hebben, dan waren die 114 (De zalige P. Titus Brandsma werd al uit woede op 26 juli 1942 in het concentratiekamp van Dachau vermoord) nu nog altijd in leven." Dit probleem heeft Pius XII niet gekend.
 
Al deze nieuwe studies van de documenten in de archieven en van de Romeinse Hebreeuwse getuigenissen weerspreken nu openlijk de fundamenten van de stellingen van de pauselijke critici en lieten de ene na de andere instorten en vallen. We stellen vast dat de critici van geen hout pijlen nog weten te maken en sprakeloos staan en schoorvoetend de nieuwe feiten toegeven. Men dient op te merken dat door de val van deze fundamentele kernstellingen de hele geloofwaardigheid van historische argumenten van critici tegen Pius XII is weggevaagd.
 
Hiermede is Pius XII en de Kerk definitief vrij van al die beschuldigingen en zijn de argumenten van de tegenstanders gereduceerd tot holle en onhistorische slogans, die nog de laatste restanten blijken te zijn van een afgesloten "koude oorlog", en is de weg vrij voor een mogelijke zaligverklaring nadat er een mirakel zou zijn goedgekeurd.
 
Al deze resultaten zijn bekend gemaakt door de onderzoeker Diaken Dominiek Oversteyns, FSO te Rome op het symposium van 2 maart 2017 georganiseerd door het Commitato Papa Pacelli en drukken uit dat nu de verdediqinq van Pius XII zeer grote vooruitgang heeft geboekt in het onderzoek naar de historische waarheid over Pius XII en hier in de laatste maanden beslissende en definitieve historische sporen werden getrokken.
 
Men kan deze resultaten samenvatten in de volgende formulering: "De stellingen van de critici van Pius XII staan in tegenstelling met wat de getuigenissen van de geredde Romeinse Hebreeërs en hun redders zeggen". En hierdoor vervalt de geloofwaardigheid van de stellingen van de critici enerzijds en anderzijds biedt de studie van deze getuigenissen en archiefdocumenten een zeer positief geschiedkundig beeld over wat Pius XII deed voor de Hebreeër en hoe hij Hitler en de nazi's bestreed. Zo kwam eindelijk de historische waarheid over Pius XII in zijn voile betekenis terug naar boven en kan men spreken van een echte grootscheepse geschiedkundige rehabilitatie van deze "Fatima paus" en deze gebeurde in het 100ste gedenkjaar van de verschijningen van Fatima!
 
Indien u nog meer wilt zien en lezen over de laatste toestand van zaken van het onderzoek kunt u zich informeren op de website die men vindt in Internet Google door in te geven: "Dominiek Oversteyns 2017 Pio XII L'opera". De reacties op deze publicatie in meer dan 13 verschillende talen waren internationaal zeer talrijk en zeer positief en blijken nu maanden later nog steeds nieuwe websites te inspireren met hoogste kwaliteitsartikelen die exact de geest verder geven zoals deze website bedoelde. Ook vanuit het Vaticaan en vanuit de Hebreeuwse wereld zijn er vele positieve reacties te melden.
 
Dr. Luc Kiebooms.
 
Noot:
(1*): Vgl. Cionchi Giuseppe Pio XII e veramente un santo!, Shalom Camerata Picena (An), 2005, p. 281 - 297.